De prachtige zonsopgang tijdens het zwemmen om 5:00 ‘s ochtends in de Cattenbroekerplas was een voorteken voor een zonnige dag. De rust en de ontwakende natuur leverde weer prachtige plaatjes op. Na de 3,8 km te hebben gezwommen, stapte Han onder begeleiding van een clubje van 4 wielrenners om 6:30 op de fiets richting de provincie Drenthe

De begeleiding keerde huiswaarts na ongeveer 100 kilometer, daarna vervolgde Han zijn route alleen. Met een noordoostenwind waren dit best zware kilometers maar de gedachten aan eindelijk weer een samenkomst met een groepje framerunners bij AAC ’61 in Assen maakte het lichter.

Voor het eerst sinds we in januari 2021 weer opnieuw gestart zijn kon hij samen met gehandicapte kinderen en volwassenen en hun begeleiders 3 rondjes op de baan lopen. Het maakte weer goed zichtbaar waarom het zo belangrijk is om deze vorm van sporten, frame running, aan te bieden. Doneer ook en maak  de wens van Han om sporten voor ieder gehandicapt kind mogelijk te maken waar.

Na deze geweldige start van het looponderdeel was er nog ruim 40 km af te leggen naar de finish in Dwingeloo. Door het prachtige nationale park Dwingelderveld met flink wat onverharde kilometers. Het laatste stuk door het bos liep hij samen met jeugdvrienden Dirk en Jan die hem begeleidde tot aan de finish in het dorpshart van Dwingeloo.

Triathlon #05 zit er op. Weer een prachtig stukje Nederland gezien en eindelijk weer in beeld waar het team het voor doet, het Gehandicapte Kind.

Naar de kust

De vierde, we overtreffen de eerste editite hiermee met één triathlon, start Han met zwemmen in de Cattenbroekerplas. Dit keer is clubgenoot Hessel vroeg opgestaan en kan Han daar terecht voor de wissel naar het fietsen.

Als we aankomen staat er langs de waterkant een tafeltje opgesteld met daarop een klein schemerlampje. De sfeer zit er goed in bij Hessel.

Als alles en iedereen er klaar voor is start Han met zwemmen, vergezeld op de sup door Tim dit keer. Hier laten we graag de beelden spreken.

Bizarre fietstocht

Met fietsen is er begeleiding van het team van Martin Oostveen hoveniers die met clubgenoot Lennart samen het eerste deel van de 180 km op zich nemen. Prachtige polderlandschappen met een fraaie dauwvorming onderweg naar de pont bij Schoonhoven maken dat het vroege opstaan snel vergeten is.

We maken in dit verhaal een sprong naar het moment dat de fietsploeg zal wisselen ter hoogte van Willemstad. Daar staan Nick en Erwin te wachten op een P+R. Als we daar aankomen zien we dat er een deel van de brug op het vervolg van de route open staat en blijkt dat deze ook niet meer dicht zal gaan. Wegwerkzaamheden, dus niet via de eilanden richting Zoutelande en helaas geen Zeelandbrug. Snel schakelen van Jorèn maakt dat de route in minder dan 15 minuten was omgelegd via Bergen op Zoom en Kruiningen. Het stond zelfs al op een Garmin voor de ploeg. Top actie!

De 180 km is al op 20 km voor Zoutelande bereikt. We besluiten om Han erheen te rijden zodat hij in de camper kan omkleden en even snel een uiltje kan knappen. Hier begint naast de uitmuntende prestatie die Han gaat neerzetten een tweede avontuur. Dat van Erwin en Nick.

Ze vragen ons aan het eind van de 180 km, waarvan ze er ruim 90 hebben meegereden met Han, of ze niet via Zoutelande dan weer omhoog richting Willemstad kunnen fietsen. Je voelt hem al aankomen, de mannen hebben een monsterrit gereden die dag. We zijn ze tijdens het lopen het laatst tegengekomen bij Vrouwenpolder. Het was toen al tegen zessen…

De Zeeland marathon

In Zoutelande start Han nabij het punt waar ook de Zeeland marathon start. Dat weten we omdat de moeder van een clubgenoot, Chris, aan kwam fietsen net toen Han de duinen in was gegaan om te beginnen aan de marathon. Daar stond ze dan met een groot stuk karton met daarop Hup Han!! maar ze wist de weg en heeft hem gelukkig nog getroffen in de duinen iets verderop. Een hilarisch moment zo bleek later uit de reactie van Han.

De wind tegen

Dat het lopen tegen de wind zou worden was al bekend voor Han er aan begon. Maar dan moet je dat ook nog maar eens gaan doen. Over het strand door het rulle zand, op en neer door de duinen, van verhard naar onverhard en altijd maar die wind die om je oren suist.

Ter hoogte van Vrouwenpolder zijn we Han ‘kwijt’. De locatie via Whatsapp staat de ene keer op de waterkering ergens en 10 minuten later weer ver onder Vrouwenpolder. We besluiten te wachten. De familie die ook in Zeeland was reed alvast wel een stukje vooruit om toch te gaan kijken.

Daar is ‘ie

Op een gegeven moment weten we het niet. Hij kan over het strand zijn gegaan of ons gepasseerd zijn over de duinen zonder dat we hem hebben gezien. Twijfel slaat bij ons toe want het is moeilijk in te schatten met deze wind en zoals gezegd de locatie sprong maar heen en weer.

We rijden naar Neeltje Jans waar de rest ook staat. Olaf en Inge met de meiden stonden daar al een tijdje. Aangekomen is het er wel gezellig. Er wordt wat gedanst, we delen wat te snaaien, maar geen Han. Als we er een tijdje staan besluiten we toch een stukje terug te rijden want de locatie is weer in beeld zo lijkt het. Een ander ding is dat we met de avondklok in de knoop komen te zitten als we een inschatting maken van de finishtijd bij de vuurtoren van Nieuw Haamstede.

Als we bij het verste punt van het eiland komen met de camper lijkt Han in de buurt. En ja hoor daar is ‘ie. Kapot, de wind spuugzat maar volhardend gaat Han na een korte onderbreking richting de anderen.

Het onthaal daar is alsof hij de finish al heeft bereikt. Blijheid en bezorgde blikken wisselen elkaar dan af, maar Han trekt een wind jas aan en gaat na wat te hebben gegeten de strijd aan met de laatste kilometers. Het is ook het moment waarop we het besluit hebben moeten nemen om huiswaarts te gaan in verband met de nog geldende avondklok.

We rijden op de waterkering langs en krijgen een diepe buiging van Han. Dat had andersom moeten zijn, maar we maken met alles wat we in de bus voorhanden hebben herrie om hem de laatste steun te betuigen. Hij gaat alleen richting het bos bij Haamstede op weg naar de vuurtoren.

Dan gebeurt waar we niet op hoopte. Han verdwaald in het bos en tot overmaat van ramp is ook zijn telefoon leeg. Nog net daarvoor had hij Inge gerust gesteld dat het wel goed zou komen en ze niet moesten gaan zoeken.

Eind goed al goed

Het was improviseren geblazen. Na aanbellen bij wat huizen en net niet de hulp geboden krijgen die hij zocht had han succes op een camping. Een vriendelijke dame bracht hem met de auto naar de vuurtoren. Ze vroeg hem naar wat hij dan had gedaan die dag. ‘Een triathlon, oh maar waar zijn dan alle andere deelnemers’, was toen de vraag.

Ik doe het in mijn uppie en heb de steun van een klein team. We bedenken zelf de routes en vertrekken elke keer weer zonder enig idee wat we die keer mee zullen gaan maken. Een prachtig avontuur, elke keer weer!

Het kan nog alle kanten op.

Jorèn en ik hebben het de afgelopen tijd regelmatig gehad over ons plan en de aanpak ervan om de onderneming van Han in beeld te brengen. Een documentaire. Een fotoboek. Een reeks korte filmpjes. Het kan nog alle kanten op. Eén ding is zeker, we moeten laten zien hoe bijzonder het is dat iemand 12 keer een hele triathlon volbrengt en dat doet met ondersteuning van vrienden en familie en via eigen gemaakte routes door het mooie Nederland.

Zwemmen

Han zwemt weer in de Singel en mag bij Albèrt weer omkleden. Co hijst zich weer in een paar oude surfpakken en schakelt verschillende lampjes die als baken voor Han en de mensen op de kant dienen. Alles loopt al heel erg gesmeerd en in no time staat Han op de steiger met de hand aan de pols om het horloge in te stellen voor de start.

Het is nog donker op het moment dat Hij om 8 minuten over 5 van start gaat. We willen dolgraag met onze drone de lucht in maar de harde wind is een probleem. Toch doen we hem de lucht in om een nachtshot van Woerden te maken, prachtig om te zien!

Het zwemmen gaat voorspoedig en na 1 uur en 16 minuten is Han alweer in het zicht van de start. De fietsers zijn dit keer vrienden van de club, AV Clytoneus uit Woerden. Ze zijn er op tijd en we voelen een gezonde spanning bij Erwin en Nick die Han tot 90 km zullen begeleiden.

Op naar Gelderland

We gaan richting Gelderland, vorig jaar ook de derde triathlon. Om de avondklok voor te blijven gaat de route richting Apeldoorn en buigt hij dan af naar beneden richting Beesd. Zitten we relatief dicht bij huis na de finish en is het zeker haalbaar op tijd terug te zijn in Woerden.

De wind is tot aan Apeldoorn in de rug en dat is te merken aan de snelheid waarmee de drie zich verplaatsen richting het Gelderse. Het wordt echter een ander verhaal als er daarna koers wordt gezet richting het westen onderlangs bij Arnhem. De wind is hard, voelt koud aan en maakt het rijden op een dijk langs de Nederrijn pittig. De energie die bespaard is gedurende het eerste deel van het fietsen wordt nu verbruikt. Waar we in Nederland de heuvels missen, hebben we de wind die het een uitdaging maakt.

De ondersteuning op de fiets is inmiddels overgenomen door Lennart, een clubgenoot, en Co. Ze werken hard op kop om Han zoveel mogelijk uit de wind te houden. De gezichten staan gespannen en er is duidelijk op af te lezen dat het niet van een leien dakje gaat. Als Han eenmaal op het wisselpunt is zal Lennart zijn fietstocht hervatten om weer naar de auto terug te fietsen die in Hoog Soeren geparkeerd staat. Bikkels zijn het!

Bij Opheusden geeft Han aan dat er 180 km op de teller staat en besluit daar dan te gaan lopen. 

Nieuwe looproute plannen

De ABS auto staat op de dijk al op ons te wachten. Mariel en Olaf zullen weer ondersteuning geven tijdens het lopen. Bij de wissel bedenkt Jorèn dat de route voor het lopen wel anders moet omdat de geplande finish bij de molen in Beesd verder is dan de 42,2 km die Han moet lopen. In Komoot plant hij een nieuwe route die we daarna aan de fietser geven om de navigatie voor han te kunnen doen. Teamwork makes the dream work.

De looproute gaat door de betuwe. Jammer dat er nog geen bloesem is op dit moment, maar het maakt het gebied niet minder mooi. De plaatsjes zijn pittoresk en één ervan is wel heel toevallig bijna de naam van Han zijn grote liefde.

Ter hoogte van Tricht, als de marathon er bijna op zit krijgen we te maken met een wegafsluiting waardoor de finish bij de molen geschrapt wordt. We lichten Han en Tim, die zich inmiddels bij zijn vader had gevoegd, hierover in. Ze lopen een extra rondje en stoppen als de afstand bereikt is.

Verrassende afsluiting

Op de lingedijk voegt een kolonne van auto’s zich achter Han en Tim tot het moment dat ze de handen in de lucht steken en triathlon 3 een feit is. We staan stil om het moment vast te leggen. De vermoeidheid, de euforie en bijna emotie. Er komt een dame aangelopen die vraagt wat er gaande is, want het zag er op afstand wel bijzonder uit. Han legt het haar uit en dan worden we verrast door het feit dat ze nota bene altijd voor het Gehandicapte Kind collecteerde. Wat een mooie afsluiting, midden in de polder bij een ondergaande zon.

3.894 m gezwommen, 180,39 km gefietst en 41,89 km gelopen in 14 uur en 50 minuten.

Op naar #03, de provincie Gelderland.

Zaterdagochtend 27 februari 2021, 4:45 ‘s ochtends.

We staan klaar bij hetzelfde vertrekpunt van zwemmen als de eerste op 23 januari dit jaar. Bij Albèrt de Goey, sponsor met ABS Autoherstel, vóór gaat Han het water van de Singel in Woerden straks weer in voor 3,8 km zwemmen.

IJspret en de alternatieven voor het zwemmen

De weken ervoor was het nog spannend. De vorst zorgde voor onzekerheid over de mogelijkheid om in open water te kunnen zwemmen.

Winter 2021, Woerden

Han had al contact gelegd met een endless pool en de reddingsbrigade. Bij de eerste moet je denken aan een klein zwembad met een stroomversnelling waar je tegenin gaat zwemmen. De tweede optie was onder begeleiding van de reddingsbrigade in zee zwemmen ter hoogte van Scheveningen.

Helaas voor alle schaatsliefhebbers was de vorst periode van korte duur en voelde het in de week na die periode zelfs alsof de lente ingezet had. Voordeel was dat het ijs snel verdwenen was en we gewoon weer volgens plan vanuit het Groene Hart konden starten.

Corinna ‘Tripple Dutch’ Mocking

Maar zoals gezegd stonden we op tijd klaar om Han aan te zien komen voor de film en de timing was perfect. Nog geen 5 minuten later komt de witte camper aanrijden en stapt Han samen met Inge uit. Vrijwel direct wordt alles uitgeladen en verplaatst naar onze camper. Dit keer zijn we namelijk weer volgauto, support en film/foto crew tegelijk en rijdt Co met ons mee.

Corinna ‘Tripple Dutch’ Mocking

Vlak voor Han aankwam liep er een onherkenbaar iemand in een wetsuit op ons af. Verrassend, zo tegen 5 uur ‘s ochtends. De stem die ons vriendelijk goedemorgen wenst verraad dat het Corinna ‘Tripple Dutch’ Mocking is. Luister naar de Tri-Times podcasts die we in 2019 met haar hebben gemaakt. Ze gaat lekker een stukje met Han mee zwemmen zegt ze 😉

Er verzamelen zich wat mensen, maar we hebben ook deze keer nog niet veel ruchtbaarheid aan de triathlon gegeven omwille van de corona maatregelen.

Te water

In no time staat Co op de sup en springen Han en Corinna het water in alsof het 18 graden warm is. Triathlon 2 is van start.

We lopen een deel mee en interviewen Corinna nog snel als ze het water halverwege uit komt. Het was toch wel koud en Han zwemt flink door gaf ze aan. Top dat ze er bij was!

We laten op de helft Han en Co alleen, maar niet zonder toezicht en begeleiding. Dat is zo fijn dat er altijd mensen zijn die langs de kant staan in de bochten met een felle lamp en anderen die meelopen om een oogje in het zeil te houden. Albèrt klopt op het raam van het busje en vraagt of we een kop koffie willen. Nou dat wilde we wel.

Eindpunt 3,8 km zwemmen in de Singel in zicht.

Ongelooflijk hoe snel Han weer in het zicht van het eindpunt was. Van de twee fietsers van Team Martin Oostveen Hoveniers, die het eerste stuk meerijden voor support en navigatie is alleen Martin zelf nog maar aanwezig. Pieter is onderweg horen we. Die had ook niet gerekend op zo’n snelle zwemtijd.

Op naar de provincie Zuid-Holland

Tijdens het omkleden wordt er gelachen en iets warms gedronken. Ook nu staat Han weer vlot buiten met de tijdritfiets aan de hand. Hij vraagt aan Martin of hij de route heeft en roept’ kom op we gaan’. Als ze koud een paar minuten vertrokken zijn komt Pieter aan. Die zet de achtervolging in.

Deze keer doen we de provincie Zuid-Holland aan. Vorig jaar toevallig ook de tweede triathlon. We herinneren ons nog goed de geweldige ontvangst in Rotterdam bij trainer Ramon Storm van Rotterdam Atletiek. Daar ontmoette Han zelfs een wereldrecordhouder racerunning. Dit keer zal de finish helaas nog zonder racerunners zijn.

Team Martin Oostveen begeleid Han tijdens 180 km fietsen

Ook wij zetten met de camper de achtervolging in en treffen de mannen langs De Kromme Mijdrecht zo’n beetje op de grens van de provincie Utrecht en Zuid-Holland waar we rustig achter hen aan gaan rijden. De eerste verzorging is afgesproken ter hoogte van Vrouwenakker. Ook het fietsen gaat voorspoedig in het begin.

Sluitertijd en diafragma

Mooi van het starten in deze periode is dat we in het donker beginnen en de zon op zien komen. Vandaag belooft een redelijk mooie dag te worden dus we kijken uit naar de beelden die we zullen schieten. We leren elke triathlon weer beter om te gaan met de verandering van licht, dus sluitertijd en diafragma goed in te stellen.

Maar door de dubbele functie die we vandaag hebben merken we dat we dat wel eens over het hoofd zien. Het is dan ook altijd spannend om daags na de triathlon de beelden terug te gaan kijken. Om vast vooruit te lopen op de film die we voor ogen hebben. De videobeelden die we deze dag hebben gedraaid zijn prachtig.

Richting de kust

De route gaat richting de kust en ter hoogte van Lisse worden Pieter en Martin afgelost door Sander en Denny. Frisse benen die zeker weer tot het 140 km punt bij Han blijven. Vanaf daar neemt Co het stokje over.

Han voelt zich goed en dat zien wij ook aan hem. Hij eet en drinkt en praat en lacht. Die zit goed in z’n vel vandaag. Na Lisse spreken we af dat we ter hoogte van Noordwijk weer  op ze zullen wachten. Dan is het ook wel tijd voor appeltaart.

Appeltaart en drinken aan de kust bij Noordwijk

Inmiddels is het heerlijk weer. Beetje zon, beetje wind en aangename temperatuur voor deze tijd. In Noordwijk rijden we door tot we op een parkeerplaats uitkomen waar ze langs zullen fietsen. Ik, Erik, loop net met de camera richting de zee over een pad door de duinen als ik Co hoor roepen dat ze er al aankomen. Dan maar weer terug, had de zee net in beeld.

Dansje voor de dames

De taart wordt aangesneden en we staan op gepaste afstand met elkaar te kletsen als we Han plots weg zien lopen. Hij steekt over richting de duinen en raakt in gesprek met een aantal dames die staan te wachten op een vriendin die 50 is geworden. Of Han iets leuks in wilde spreken voor haar….nou dat was geen probleem. Han luidde het zelfs in met een vrolijk dansje en wenste de dames een fijne dag. Even ter herinnering, hij is dus ook bezig met een long distance triathlon. Wat een energie zit er in die man.

Koffie met appeltaart

We besluiten om de pier van Scheveningen over te slaan en naar Loosduinen te rijden om ze daar op te wachten. We hebben Co al een paar keer koffie uit de Moka belooft en dat moest er daar maar eens van komen vond hij. Zo gezegd zo gedaan. We zetten de camper op een parkeerplek en gaan op de stoep koffie zitten maken.

Loosduinen is niet ver van Hoek van Holland. Daar wilde we dolgraag ook filmen, hopelijk zo’n joekel van een tanker of een anders schip. Dat liep toch niet helemaal zoals gepland. Via Whatsapp delen de fietsers een locatie en we zien dat ze al voorbij Hoek van Holland zijn als wij best nog een eind moeten. Ze gaan hard!

Het delen van de locatie kunnen we tijdens de derde triathlon naar alle waarschijnlijkheid met alle belangstellenden doen. We krijgen dan de tracker te leen die op het moment in ontwikkeling is voor gebruik bij triathlon wedstrijden. Die tracker kan dan detecteren of je aan het stayeren bent. Tijdens de triathlons van TwaalfTwintig heeft alleen Han een tracker hoor, geen controle dan.

We treffen de mannen ergens op een punt langs de Maasdijk. Daar wordt wat gegeten en gedronken en zetten we de route voort naar Schiebroek. Daar zal Co, die zich achter in de bus al aan het omkleden is, op de fiets stappen om de laatste kilometers met Han richting Gouderak te fietsen. In Gouderak was vorig jaar ook de wissel van fietsen naar lopen, lekker voor de herkenning.

Rottemeren

We doen nog een stop voor we naar Gouderak rijden. De Rottemeren. Op de kaart leek het een prachtig punt en in het echt is dat het ook absoluut.

Als we met de camera’s naar het water lopen zeggen we nog tegen elkaar dat we hopelijk op tijd zijn. Dat is de goden verzoeken, want Jorèn ziet Han en Co al rijden op de dijk. Zo snel als het kan kiezen we een punt om ze te fotograferen, maar dat viel niet mee. Toch maar even naar het water doorgelopen om wat plaatjes te schieten. Prachtig natuurgebied is het, de Rottemeren.

De wissel en versterking

Bij het wisselpunt komen Olaf en Gerard Remmerswaal net aanrijden. Olaf in de auto van ABS Autoherstel en Gerard in de auto van Co. Co zal vanaf hier naar huis rijden om geen gedoe te hebben rond de avondklok die nog geldt.

Het team tijdens het lopen van de marathon

Het is al een paar keer gezegd, maar het gaat echt heerlijk vandaag met Han. Hij komt met een brede lach op zijn gezicht aan en begroet Gerard uitbundig bij aankomst. Jorèn neemt de fiets aan en zet die gelijk achter op de camper. Han kleed zich in de camper om en is weer aan het eten en drinken. Niet te veel want dat kan met lopen alleen maar in de weg gaan zitten. De tas met voeding en spullen die Han mogelijk onder weg zal willen gebruiken geven we aan Gerard. Hij fietst afwisselend met Olaf samen de hele marathon, die Han nu gaat lopen, mee. Ze verzorgen tevens de navigatie zodat we Han niet kwijt zullen raken dit keer.

De wissel verloopt relaxed en ook weer zeer vlot. Han is voor we het weten de straat alweer uit en Gerard springt snel op de fiets om hem te gaan volgen. De looproute gaat richting Ouderkerk aan den IJssel en zal door het prachtige natuurgebied lopen langs De Loet. Onderweg op de dijk langs de Hollandsche IJssel staan we Han en Gerard op te wachten in het zonnetje. De plaatjes spreken voor zich.

Han pakt bij de auto zijn Aftershocks en zet een playlist aan met van alles wat. Van Creedence Clear Water Revival tot Vivaldi. Met muziek op lijkt Han de focus echt helemaal te pakken te hebben. In geen van de triathlons die we tot nu toe hebben gedaan met hem was hij zo in zijn eigen bubbel en zo gefocust tijdens het lopen. Met Jorèn had ik het er nog over dat je tijdens de triathlons als begeleiding vanzelf ook het gevoel overneemt waarin Han het beleeft. Dat is vandaag een enorm goed gevoel.

Spiegeltje spiegeltje...

Wonderdrank?

Als we in de buurt van Stolwijk komen horen we dat Inge samen met Tim al in Haastrecht staan te wachten. Tim loopt weer de laatste kilometers met z’n vader mee. We hopen dat dit een traditie wordt, want het is zo mooi om te zien als die twee elkaar ontmoeten. Tim vol trots en Han krijgt daardoor weer een nieuwe energie boost.

In eigen bubbel tijdens de marathon

Over energie boost gesproken. In de aanloop naar deze triathlon heeft Han Beet-It geprobeerd. Een geconcentreerde vorm van bietensap voor een natuurlijke boost. Zou dat het geheim zijn van de vorm waarin Han vandaag verkeert? We gaan de volgende keer de proef op de som nemen.

Als Han en Tim in Haastrecht vertrekken voor de laatste kilometers richting Reeuwijk kijken we op de routekaart waar we nog een laatste keer willen staan voor beelden en vertrekken we ook. Reeuwijk is dit keer de finish plaats. Precies op het punt bij Bistro ‘t Wapen, waar we vorig jaar begonnen met het zwemonderdeel in de Reeuwijkse Plassen.

Tegenover het pad aan de overkant van de Breevaart, waar ze voorbij zullen komen zetten we de camper ergens op de stoep en wachten Han, Tim en Gerard op. Gerard heeft de volle 42 km met Han mee gefietst. Ook hij zat heerlijk in zijn bubbel en genoot van Han en het mooie weer.

De zon gaat inmiddels onder en dat zorgt ervoor dat de temperatuur ook snel daalt. Daar lopen ze, een prachtig plaatje. We horen ze met elkaar praten en Gerard volgt hen op de voet. Op naar het eindpunt.

Laatste lootjes langs de Reeuwijkse plassen.

De finish

Daar staan Inge en Lotte met een kennis en een vriendin op hen te wachten. Absoluut een warme ontvangst en een prachtige afsluiting van triathlon #02.

Triathlon 2 van 2021 zit er op.

3.830 m gezwommen, 180,57 km gefietst en 43,07 km gelopen in 12 uur en 18 minuten. We komen in de buurt van 12:20.

Op naar #03, de provincie Gelderland.

Zaterdagochtend 23 januari 2021, half vijf ‘s ochtends.

Han pakt de draad weer op en begint weer met de eerste van twaalf hele triathlons die in 2021 op het TwaalfTwintig programma staan.

Herstart: 12 hele triatlons in 12 maanden naar 12 provincies

In maart 2020 was besloten om TwaalfTwintig stil te leggen in verband met Corona. Han had toen net de derde er op zitten. Voor de aanvang van de eerste in 2021 op deze zaterdag hebben we uitgebreid met de kern van het team overlegd. Er is besloten om weer te beginnen en het tijdens de eerste triathlons met een zo klein mogelijk team te gaan doen. 

Jan en Co, collega’s en boezemvrienden van Han, vergezellen elkaar en zullen Han volgen met hun auto. Ze steunen hem ook weer om de beurt bij het fietsen en lopen. Co heeft bij het zwemmen in de Singel in Woerden de begeleiding van Han op de sup toegezegd. Jorèn en Erik, van Punch Creative, volgen de hele dag in de camper met hun camera’s in de aanslag. En tot slot het team van Martin Oostveen Hoveniers dat hem om beurten vergezeld in de eerst 100 km richting Noord-Brabant.

Zoals we al eerder bekend hebben gemaakt start elke triathlon dit jaar vanuit Woerden en gaat dan voor de finish telkens naar één van de Nederlandse provincies. Voor deze eerste editite is gekozen om de Singel in het hart van Woerden rond te zwemmen. Eén van onze hoofdsponsors, Albèrt de Goey, heeft aangeboden om vanuit zijn woning te vertrekken. Mooier kan het niet, het grenst aan de steiger naast het Kasteel van Woerden waar Han zo de Singel in kan stappen.

Een sprookjesachtige zwemstart

Het is een koude ochtend met een windje uit het zuidwesten dat er mag zijn. De watertemperatuur zal rond 5 graden geweest zijn, maar het ligt er wel gladjes bij. Dit geeft een prachtige spiegeling van Het kasteel en de grote kerk, het beeld lijkt wel een sprookje. Vijf uur, het is zover. Han gaat, met de TwaalfTwintig Arena badmuts over de andere hoofdbescherming, te water en start met de eerste hele triathlon die zal eindigen in de provincie Noord-Brabant.

Het zwemmen gaat voorspoedig. We kunnen hem mooi in het vizier houden en op sommige punten langs de Singel staan mensen met een lamp die als baken dienst doet. Er hing zelfs een spandoek nabij de watertoren met een ondersteunende leuze er op. Na ongeveer vijf kwartier komt Han weer aan bij het Kasteel en gaat zich opmaken voor 180 km fietsen. De warme douche is een genot.

Op naar de Efteling

Warm gekleed, in het nieuwe TwaalfTwintig jack dat beschikbaar is gesteld door onze sponsor Bioracer en van logo’s is voorzien door Sporthuis uit Woerden, stapt Han op de fiets en vertrekt met begeleiding van Pieter en Denny richting Vianen. Daar nemen Boy en Sander het over en vervolgen de weg samen met Han. De route gaat onder Vianen langs het Merwedekanaal richting de Biesbosch.

Het blijft zeker tot aan de biesbosch schemerig en we zien aan de overkant van het kanaal alleen de fietslampjes. De wind speelt Han niet in de kaart tot nu toe en voelt koud aan. Halverwege de dijk langs de Biesbosch hebben Jan en Co besloten hem op te wachten met warme thee en appeltaart. Natuurlijk ontbreekt de appeltaart niet, even een momentje om aan thuis te denken.

Daarna gaat de route richting het oosten langs de Bergsche Maas richting ‘s Hertogenbosch. Om ter hoogte van Heusden, dat bijna op de grens van Gelderland en Noord-Brabant ligt, zuidwaarts te gaan richting Nationaal Park De Loonse en Drunense Duinen. Daar gaan Sander en Boy van Team Martin Oostveen Hoveniers dan weer op fiets terug naar Nieuwegein, bikkels, en start Han met een rondje dat hij tweeënhalf keer zal rijden om de 180 km vol te maken. Jan en Co staan paraat op daar Han zo goed mogelijk uit de wind te houden.

We wachten Han en Co op bij het eindpunt van het fietsen bij de Efteling. Met genoegen gaat de fiets na aankomst tegen de bus, daar is hij nu wel klaar mee. Het waren 180 pittige kilometers. Tijd voor een soepie en wat eten.

Genieten van de natuur en het afzien

Rest nog 42,2 km lopen. De looproute loopt door en langs de duinen en zal via de IJzeren man en het Halvezoolenlaantje eindigen bij Atletiekvereniging O.S.S. VOLO in ‘s Hertogenbosch. Dit keer niet met Racerunners en ook niet met een groot onthaal.

Gedurende het lopen zit er telkens iemand op de MTB die bij Han in de buurt blijft. Altijd handig voor een gelletje of andere sport versnapering. Helaas valt de schemering alweer rond vijf uur in en valt er natte sneeuw. Omstandigheden die het er niet makkelijker op maken. Na de IJzeren man is Erik Han en Jan kwijt.

Erik besluit de route te volgen en komt na een bospad uit bij de camper en de volgauto, maar ook daar geen Han. Gelukkig had de volgauto al wel contact gehad met Han. We zetten de MTB achter op de bus, de racefiets van Han gaat in de volgauto en we gaan de twee mannen opzoeken.

Inmiddels is er ook contact met Inge, de vrouw van Han, die met hun zoon Tim onderweg was. Tim zal het laatste stuk samen met met zijn vader lopen. We hebben Han en Jan snel gevonden en begeleiden hen weer richting de geplande route. Er zijn inmiddels wel wat extra kilometers gelopen, dus bedenken we een alternatief voor het vervolg.

Het volgen van de mannen is best nog een uitdaging. Het is inmiddels donker, er valt natte sneeuw afgewisseld met regen, en we moeten kris kras door de polder met de camper en de volgauto omdat we niet overal bij hen kunnen blijven.

De laatste lootjes

Op het punt waar we Inge en Tim ontmoeten zit Han er wel een beetje doorheen. We besluiten dat we het eindpunt in Vlijmen bij de kerk daar leggen. We praten Han moed in en als Inge en Tim aankomen pept Tim zijn vader op en staat Han klaar voor de laatste kilometers. Tim navigeert en is dé motivator voor de laatste zware kilometers. Op ongeveer een kilometer of 8 voor het einde komt Jan nog met een goede opkikker voor de lopers. Een soort van opkikker die ook zorgt voor veel plezier bij het volg team. Voor het behoud van Jan houden we het bij deze uitleg 😉

Als we de kerktoren van Vlijmen zien besluiten we door te rijden en wachten we Han en Tim op. Tim, die overigens goed zichtbaar is in het TwaalfTwintig shirt. Een shirt dat je, als de winkels eenmaal weer open zijn, bij Sporthuis in Woerden voor € 15,00 kan kopen. De helft van dit bedrag komt ten goede aan Stichting het Gehandicapte Kind. Want dat is nog altijd het goede doel dat we steunen.

Op gepaste afstand van elkaar wachten we de twee op. Ze komen voldaan en met de armen omhoog aan op het pleintje waar de auto’s staan. Han bedankt het team en kruipt snel op de achterbank van de witte camper, waar het behaaglijk warm is.

De eerste zit er op, sober en zonder veel bombarie. We hopen dat het snel weer als vanouds zal zijn bij de finish.

Op naar triathlon #02.

Han blikt in dit interview terug op 2020 en kijkt vooruit naar 2021.

Hij vertelt hoe de eerste 3 van 12 hele triathlons hem zijn afgegaan in januari, maart en februari van 2020. Hoe COVID-19 een punt achter zijn uitdaging zette rond eind maart.

Met de conditite zit het el goed, hij is er klaar voor om in 2021 weer bij het begin te beginnen. De datum voor de eerste triathlon zal na 19 januari bekend worden gemaakt.

Opnieuw, 12 triathlons in 12 maanden met telkens de finish in één van de 12 provincies.

Ready when you are, op naar een nieuw jaar!

TwaalfTwintig

TwaalfTwintig is de naam van het project waaraan Han Poppema in januari 2020 begon en die naam houden we bij de herstart in 2021 aan.

12 triathlons in 12 maanden in 12 provincies

Na de derde triathlon in 2020, die Han in Gelderland had volbracht, is het project na overleg binnen het team stilgelegd in verband met COVID-19. 

In 2021 pakt Han het weer op en begint hij ‘gewoon’ weer bij het begin: Triathlon 1 van 12. Het goede doel, inzamelen van zoveel mogelijk geld voor de aanschaf van Racerunners waar gehandicapte kinderen mee kunnen hardlopen, blijft de grote drijfveer voor Han.

Ondanks dat het virus nog niet onder controle is hebben we met het vaste team besloten er toch aan te beginnen. Het uitzicht op een vaccin en de minimale bezetting van het team geeft ons het gevoel dat Han in 2021 de twaalf triathlons kan gaan volbrengen.

Vanuit  Groene Hart

Het concept is iets anders dan bij de start in 2020. De 12 provincies van Nederland worden telkens het einddoel van een triathlon die start in het Groene Hart. Han vangt elke triathlon in 2021 telkens aan vanuit Woerden.

In of rond Woerden zwemt hij alle 12 de keren 3,8 km in de prachtige Singel, de Grecht, de Cattenbroekerplas of misschien zelfs wel vanuit Linschoten richting Woerden. Het Groene Hart staat in 2021 centraal bij TwaalfTwintig.

De finish van elke triathlon zal dan in een van de twaalf provincies zijn. Voor de eerste Triathlon is gekozen te finishen in Almere, per slot van rekening dé triathlon stad van Nederland. De provincie Flevoland bijt dus het spits af. Binnenkort zie je een voorlopige planning op twaalftwintig.nl.

Stichting het Gehandicapte Kind

Han zijn hart ligt bij de steun die hij heeft toegezegd aan de stichting het Gehandicapte Kind en dan in het bijzonder Racerunning Nederland. Doneren kan, vanaf nu via de website geef.nl, je vindt op de TwaalfTwintig website ook een link.

Wil je doneren en een blijvende herinnering aan TwaalfTwintig houden? Dat kan ook!

Je hebt voor slechts € 15,00 een unieke 1220 Arena badmuts en daarnaast is er nu ook een prachtig 1220 dry-fit sportshirt dat je voor slechts € 15,00 kan kopen bij Sporthuis in Woerden.

TwaalfTwintig crew

Het is al gezegd, omwille van COVID-19 gaan we met een klein team op pad. We stellen het team graag aan je voor; Han Poppema (de atleet), hij zal 12 keer de drie onderdelen, 3,8 km zwemmen, 180,2 km wielrennen en 42,195 km hardlopen volbrengen, Jan en Co (de boezemvrienden) gaan hem weer fysiek en mentaal steunen tijdens het fiets en looponderdeel, Team Martin Oostveen Hoveniers (die kunnen een stukkie fietsen) is weer benaderd voor steun tijdens de 180 km op de fiets en Olaf en Mariël (de verzorging) die de volgauto van ABS Autoherstel gaan besturen en tot slot Jorèn en Erik (behind de Ziens) de filmmakers, creatieve en ondersteunende krachten achter het project TwaalfTwintig.

Hart onder de riem

Weer of geen weer, Han gaat elke maand een hele triathlon doen.

Te koud om te zwemmen, nooit!
Te nat om te fietsen? Nee hoor!
Te veel wind om te lopen? Laat maar waaien!

De momenten dat er vrienden of bekenden opduiken langs het fietsparcours, iemand aansluit en een stuk mee loopt in die lastige laatste meters of dat er bij de finish een warm onthaal is daar kijkt Han naar uit.

Wil je Han steunen, bijstaan en aanmoedigen. Kom gerust kijken, zwem mee, fiets mee of loop mee, maar respecteer COVID-19 regelgeving. Veiligheid en gezondheid van ons allemaal staan boven alles!

Heb je vragen, suggesties of wil je het project ondersteunen dan kan je een bericht achter laten op mail@TwaalfTwinitg.nl. We brengen je dan met de juiste persoon in contact.

Team TwaalfTwintig

Han, Jorèn en Erik

Op 2 januari deed Han de eerste van twaalf hele triathlons die hij zichzelf dit jaar als doel had gesteld. Erik en Joren waren al in november 2019 op de hoogte van Han zijn plannen en bedachten TwaalfTwintig om deze geweldige uitdaging in beeld te brengen. Samen met Han vormden we het team dat een jaar lang elke maand een eigen hele triathlon op touw zou zetten. Elke triathlon weer in een andere provincie.

Han was en is nog altijd 100% fit en had inmiddels triathlon #04 op 4 april gedaan. Zij het niet dat Corona het land en de rest van de wereld toen al in haar greep had. Door de beperkende maatregelen van de Nederlandse overheid was al snel duidelijk dat we de triathlon van 4 april zouden gaan verzetten. 

Wij vroegen ons inmiddels af of het maatschappelijk verantwoord zou zijn om vast te houden aan ons plan om elke maand een hele triathlon te doen, terwijl Nederland gebukt gaat onder een crisis. Veel scenario’s gingen over en weer. Han kon bijvoorbeeld eind april nummer 4 doen en dan eerder in juni al nummer 5 om zo weer op het tijdschema te komen van de laatste triathlon op 12 december 2020.

Ons, Erik en Jorèn, bekroop echter het gevoel dat ondanks dat Han zich goed voelt TwaalfTwintig bij hervatting heel anders zal verlopen als dat we in gedachten hebben. TwaalfTwintig zou op de achtergrond kunnen raken door de maatregelen en de enorme impact die Corona heeft op het dagelijks leven. Nu, maar ook zeker nog in de komende maanden.

Als maatregelen versoepelen betekent dat naar ons gevoel zeker niet dat alles ineens weer bij het oude zal zijn. Er zit voor Han veel tijd in het plannen, herstellen na een triathlon en op peil houden van de conditite. Voor Erik en Jorèn is het een behoorlijke klus om alles te plannen en faciliteren voorafgaand aan en tijdens elke triathlon. Ook de film die we van Han zijn onderneming gedurende het hele jaar opnemen kan in het gedrang komen. Het is voor het bedrijf van Erik de komende tijd een onwennige en onzekere periode. Onzekerheid voert op het moment de boventoon.

Wij hebben daarom op donderdag 16 april een email aan Han gestuurd met een overweging voor Twaalftwintig. Hieronder lees je de strekking van de overweging kort samengevat.

We willen je iets in overweging geven. Dit jaar zal zonder twijfel anders lopen dan andere jaren. Het moment dat we weer volop bewegingsvrijheid krijgen van de overheid laat nog wel even op zich wachten is ons vermoeden. Tevens zijn we er niet erg gerust op en voelen ons er niet fijn bij om het weer op te pakken na opheffing extreme Corona maatregelen. Op het moment dat e.e.a versoepeld zal worden is er veel nog ontregeld en zullen organisaties en mensen de draad heel voorzichtig aan oppakken.

De situatie is voor het goede doel dat je omarmt hebt helemaal ongunstig. Donaties zullen niet snel op gang komen en naar verwachting zelfs eerder naar andere doelen gaan. De aandacht vasthouden of eigenlijk weer vestigen op TwaalfTwintig zal niet makkelijk zijn.

We willen de film/docu niet laten schieten maar zullen Punch Creative voorrang  geven om inkomen te genereren dit najaar. Qua organisatie zal het Jorèn en mijzelf zwaarder komen te staan als triathlons dichter op elkaar komen. Het vraagt best wel wat van ons allemaal en dat zet je beter en mooier neer zonder de ‘druk’.

Dit komt ongetwijfeld hard binnen, denk er rustig over na. We horen je wel.

Naar aanleiding van onze email hebben we op zaterdag 18 april met Han gesproken en na goede afwegingen samen het besluit genomen om TwaalfTwintig uit te stellen tot 2021. Dit onafhankelijk wat er op 21 april door de overheid aan maatregelen wordt afgekondigd. 

Teleurstelling en gerustheid wisselen elkaar op het moment nog af, maar we zijn er van overtuigd dat we als team een goede beslissing hebben genomen. Over de details gaan we de komende periode nadenken. Han is en blijft fit en zal zeker door ons gevolgd blijven worden met de camera.

Iedereen die tot nu toe een bijdrage heeft geleverd willen we heel erg bedanken voor de steun. We trekken het door naar volgend jaar en hopen dat jullie dan weer van de partij zullen zijn. Gesponsorde gelden en items nemen we graag mee naar volgend jaar. Het goede doel blijven we omarmen en gaan daar in 2021 samen met de Racerunners hopelijk weer mooie afsluitingen van de komende triathlons beleven en donaties voor binnen halen.

We duiken vast en zeker in de nog te bezoeken provincies op om te verkennen zodra we die vrijheid weer krijgen en ons er goed bij voelen.

We hopen op jullie begrip en houden jullie zeker op de hoogte via de website www.twaalftwintig.nl en social media.

Triathlon #03 Gelderland

Zaterdag 7 maart, 04:15 gaat de wekker. Ik word wakker naast Olaf Remmerswaal die voor deze triathlon ingevlogen was om het begeleidingsteam overal te brengen waar ze mij zouden ontmoeten. Wakker worden in het Monopole Beach Hotel in Harderwijk aan het Wolderwijd. Klinkt mooi en dat was het ook!

Ik had voor deze gelegenheid mijn oordoppen meegenomen om er zeker van te zijn dat ik een goede nachtrust zou hebben. Olaf vraagt aan mij of ik de toeristen heb gehoord die om 03:15 het hotel verlieten met koffers en harde voetstappen maar mijn oordoppen hebben hun werk goed gedaan. Prima geslapen dus. Ik nuttig zoals elke ochtend (rituelen moet je in stand houden) yoghurt zonder suiker met sport cruesli. 

Jan Gras en Co van Eck, mijn vaste sportvrienden en begeleiders, delen een kamer vlak bij ons op de gang. Na zachtjes kloppen gaat de deur open en komt de geur van koffie je tegemoet. Het ruikt heerlijk, maar ik drink geen koffie.

Op de zolder kamer liggen Erik en Jorèn en hun deur staat al open. Ze zijn al druk bezig met het klaarmaken van alle apparatuur waarmee hopelijk weer prachtige opnames gemaakt zullen worden. Erik hijst zich in zijn vintage surfpak want hij zal mij vergezellen op het donkere en koude Wolderwijd. Dit keer is het helaas niet gelukt om een volgboot te regelen. Erik zal daarom op zijn supboard mij van navigatie voorzien, de afstand in de gaten houden en filmopnames maken met de GoPro.

De maan werpt een prachtig licht over het Wolderwijd. Naast het team is er nog niemand buiten te bekennen. We lopen zo’n 100 meter bij het Hotel vandaan naar de zwemstart. Daar sta ik dan wederom met mijn voeten, in schoentjes, in het koude water.

Dit keer heb ik de fraaie TwaalfTwintig badmuts van Arena op . De lampjes onder de badmuts staan op knipperen en ik probeer met mijn zwem wanten de timer van mijn horloge klaar te zetten. Er staat een frisse wind en de temperatuur is rond 2 graden. Erik en ik staan klaar.

Laat Triathlon #03 in Gelderland maar beginnen… 3  2 1 Go!

Behind the ziens

Han is begonnen, daarom nemen wij het verhaal nu even van hem over. Op het water had ik, Erik, verwacht te verkleumen van de kou. Het tegendeel is waar. Ik geniet van de rust, het prachtige maanlicht en hoor rechts van mij de borstcrawl slagen van Han. Een mooie cadans. Voor ik het weet zijn we op 1,9 km en roep ik dat we kunnen keren. Het mooie van het Wolderwijd is dat Han kan staan en hem dat even een momentje geeft om ook te genieten van het prachtige zicht op het punt waar we naar toe terug gaan zwemmen.

3,6…3,68… het  strandje komt telkens dichterbij en ik vraag me af of we de 3,8 wel halen. ‘Nee Joh, da’s zeker nog 100 meter’, geeft Han aan en hij had gelijk. 3,8 kilometer zwemmen zit er op. We lopen het water uit en worden ontvangen door het team, Inge en een vriendin en Arjen van Iren (de masseur). Toen merkte ik dat de kou in de voeten zat en liep ik als een dronken kerel de eerste meters richting het hotel waar we een snel nog een heerlijke warme douche konden nemen.

De fiets op

De zon was inmiddels in opkomst en Han stond al snel klaar om met het fietsen te beginnen. 180 km door Gelderland. Dit keer voor het overgrote deel zonder fietsbegeleiding, dus hadden we Garmins klaar met de route die Han moest volgen.

De route in Gelderland voert ons door prachtige landschappen en dorpjes. In onze beleving de mooiste tot nu toe. 

We maken even een sprong en gaan naar het moment waar de 180 km fietsen er op zat. Han heeft van Jan en Co de nodige ondersteuning gehad in de laatste kilometers. Olaf en Jorèn zijn door naar Kröller Muller waar de wissel zou zijn naar het lopen. Erik wacht op het punt waar er nog 10 kilometer gefietst moest worden naar de wissel. Daar waren we Han en Co, die op dat moment nog bij hem was, kwijt. Ze stonden ergens bovenop de Posbank. Navigatiefoutje 😉

Lopen

We roepen het team op om weer bij elkaar te komen op de plek waar Erik staat te wachten. Kort nadat iedereen daar weer was kwamen Han en Co er ook aan op de fiets. We besluiten om Han voor de loop start af te zetten bij het punt waar hij uit het park zou zijn gekomen. Hij kan zich nu rustig omkleden in de bus en besluit de eerste 10 km alleen te lopen. “Even met muziek op in mijn eigen bubbel”, geeft hij aan.

Het heerlijke weer van vandaag draagt bij aan een mooie editie. Gelderland is echt prachtig! Zo tegen de laatste 10 kilometer van het lopen slaat het om. Er steekt een pittige wind de kop op en het wordt wat druilerig. Geen prettige omstandigheden als je dan weet dat het laatste deel voornamelijk over een hoog gelegen dijk gaat. Han beschrijft dat prachtig vanuit zijn beleving.

De laatste kilometers

Ik wil nu even zitten . We zijn net de ijsseldijk opgegaan en de wind is aangetrokken. Vol tegen stond niet in de planning en dat het zo koud zou zijn had de weerman ook niet gezegd. Dat is balen maar we moeten het ermee doen. Ik praat er over met Mariël Remmerswaal en Jan Gras. Mariël rijdt op de mountainbike mee en mijn trouwe tweevoeter Jan Gras loopt ook weer mee. Prettig want hij heeft dezelfde cadans als ik zodat ik me daar niet aan ga ergeren.

Jan loopt voor mij en probeert mij uit de wind te houden. Dat lukt deels want Jan is nu niet echt iemand met kledingmaat xl. Dat wordt overigens volledig gecompenseerd door een geweldig gevoel voor humor en een bereconditie. Mariël fietst een stukje voor ons en stuurt elke tegenligger als een echte gymjuf met een strenge vinger in een grote boog om ons heen. Wat een goed gesmeerde machine zijn we met z’n drieën.

Leermoment

In de verte zie ik een aantal hoge bosjes met een paar dikke stenen ervoor. Ik heb last van mijn buik en heb het koud. Effe zitten en wat energie naar binnen werken, heb het op dit moment even zwaar. Vooral mentaal moet ik mezelf nu resetten. Uit eerdere triathlons weet ik dat die knop er is maar niet altijd op dezelfde ‘plek’.

Na een korte pauze is het weer tijd om te gaan. We staan op en ik vraag aan Mariël of ik mijn windjasje uit de rugzak mag. Mariël geeft mij de rugzak en ik kom al snel tot de conclusie dat deze er niet in zit. Bij de vorige wissel Heb ik het jasje waarschijnlijk weggelegd omdat het prima te doen was zonder. Stom! Leermoment voor de volgende keer en een tegenslag voor dit moment. Gelukkig weet ik dat op de route die we lopen vrij snel de volgauto er weer zal staan.

Aan het einde van de dijk zien we de weg naar beneden draaien. Weg van de wind en de bebouwde kom in. Inmiddels heeft Jorèn Mariël afgelost op de fiets en is Co van Eck bij ons aangesloten als loper. Nog 7 km naar zevenaar. Dat gaat lukken en we komen op tijd.

Het is stil op straat en de straatverlichting is aan, net als onze lampjes. Wij hebben ons eigen discofeestje . Alles knippert en kleurt. We nemen nog even de tijd om wat selfies te maken en lopen in een vast tempo naar de atletiekbaan.

Afsluiting

Bij aankomst bij Atletiekvereniging de Liemers zien we een prachtig versierde entree met spandoek, verlichting en allemaal racerunner fietsen maar niemand buiten. Al snel blijkt dat iedereen lekker warm binnen zit want dat geeft wat meer comfort. Er komt een mevrouw uit de kantine naar ons toegelopen en vraagt of wij het zijn waar ze binnen op wachten.

Binnen een mum van tijd staat er een grote groep supporters buiten en loop ik een ereronde met een racerunner atleet die in zijn enthousiasme op dat moment veel te hard gaat voor me.

Co, Jan en de twee kinderen van collega triatleet Chris lopen ook mee en samen beëindigen we de ronde bij een trainer van de atletiekvereniging. Hij sluit af met mooie woorden, geeft mij een lokale kruidkoek en een geweldige bos bloemen. De racerunner atleet zet met trots het derde vinkje op mijn T-shirt. Ik voel me vereerd dat ik het weer op deze manier mocht doen.

Samen naar huis

Mijn vrouw Inge was ook naar Zevenaar gekomen om lekker met z’n tweeën terug te rijden. Ik zit voldaan in de auto en Inge rijdt. De belijning op de rijbaan gaat in dezelfde cadans als de voeten van Jan en Co tijdens het lopen .

Ik denk alvast aan triathlon #04 : “waar ga ik #04 doen en in welke provincie zal ik dan starten?”. Ach dat komt wel , daar hoef ik me nu nog niet druk om te maken………niet wetende wat er allemaal aan stond te komen.

Lees ook dit artikel in TRANSITION #24

Video behind the ziens

De tweede triathlon kreeg een bijzondere finale. In Rotterdam, bij Rotterdam Atletiek, stond trainer Ramon Storm Han met racerunners uit verschillende plaatsen van de provincie Zuid-Holland op te wachten. Onder hen was atleet Colin van Tricht van Rotterdam Atletiek die in 2018 en 2019 wereldrecords heeft gelopen met zijn RaceRunner. 

De film van de tweede triathlon laat buiten de uitbundige ontvangst in Rotterdam zien dat er op alle onderdelen van de triathlon die Han op 1 februari deed veel support wordt geleverd. De atleten van AV Clytoneus waren er ‘s ochtends vroeg al bij tijdens het zwemmen. Een aantal van hen stonden Han de hele dag door op punten langse de route weer aan te moedigen.

De fiets/loop wissel in Gouderak leek wel een high tea 😉 , dank je Aafke.

Op de dijk richting Ouderkerk a/d IJssel werd han wederom vergezeld door een groepje enthousiaste Clytoneus (mede)leden. Olaf en Mariël Remmerswaal waren na een eerste ontmoeting in de buurt van Den Haag zo onder de indruk dat ze de hele dag gevolgd hebben en Olaf ook maar is ingezet als support op de fiets tijdens het lopen. Geweldig!

Naast de RaceRunners waren ook bij de finish weer atleten die Han een warme ontvangst hebben gegeven.

Wat een mooie ervaringen weer voor ons als team rond TwaalfTwintig. De hele dag is weer terug te zien in ongeveer 12 minuten. Een film gemaakt door Erik en Jorèn Kroon van Punch Creative.

Op naar de Triathlon #03 op zaterdag 7 Maart in de provincie Gelderland.

We bedanken onze sponsors en de vaste crew en willen graag Team Martin Oostveen Hoveniers, Aafke Smeets van Fysiotherapie Oranjestaete en Ramon Storm en de Racerunners een extra pluim geven!