De dag van het water

Vrijdag 16 juli, we volgen het nieuws op de voet. Het zuiden van Limburg heeft te maken met extreme wateroverlast en is aangemerkt als rampgebied. Tot op het laatste moment hebben we gewacht, maar we besluiten uiteindelijk Zuid-Limburg te vermijden. 

Noord-Limburg is gekozen als bestemming en de afspraken met Framerunners hebben we helaas af moeten zeggen. Vrijdagavond om 21:00 is nog een laatste aanpassing gedaan aan de fiets en looproute en sluiten we de computers af. Slapen in de hoop dat we op zaterdag de getroffen gebieden zoveel mogelijk vermijden. 

Arena wedstrijdpak en badmuts

Zaterdag 17 juli, 4:00 gaat de wekker. Stil als muizen verlaten we de thuisbasis en rijden naar het centrum van Woerden. Het zwemmen staat gepland in de Singel en daar start Han, samen met Chris (zwemmend) en Co (op de sup), bij Albèrt voor het rondje van 3,8 km. 

Net als bij de vorige editie zwemt Han in het wedstrijdpak van Arena en kan Chris het ternauwernood bijhouden. Met een kleine groep volgen we ze op de kant, de zonsopkomst is weer prachtig deze ochtend. 

Mike en Lennart

“Het is een erebaantje om Han te begeleiden tijdens het fietsen”

Bij terugkomst staat clubgenoot Mike te wachten met de tijdritfiets om de eerste 80 km met Han af te gaan leggen. Hij zet hem, op weg naar Limburg, af in het Brabantse Nuland. Waar Lennart het stokje overneemt tot aan de wissel bij Nationaal Park De Grote Peel in Limburg. 

Al vanaf de start is er geen wolkje te zien en loopt de temperatuur op naar zo’n 24 graden die dag. Heerlijk weer, voor als je een dagje uit bent. Voor de actieve mannen was het zweten geblazen. Bidons met water werden regelmatig bijgevuld en tussenstops vonden plaats bij schaduwrijke plekken. 

Met een gunstige oostenwind is het punt waar Mike weer naar Woerden terug fietst en Lennart zal starten in Nuland al om 9:15 bereikt. Tijd voor de vlaai die Arjen bij zich had (best gewaagd om je eigen vlaai mee naar Limburg te nemen) en een kop koffie uit de moka. Jan, vriend en collega van Han, is er ook weer bij. Altijd goed voor een lach en wat relativerende opmerkingen. De sfeer zit er net als altijd goed in. 

Samen met Lennart rijdt Han zuidwaarts verder. De lange rechte stukken, parallel aan Kanaal Wessem-Nederweert, zijn ideaal om er een lekker tempo in te houden. Bij Nederweert draait de route weer richting het noorden, richting De Peel. Op het nieuws was net te horen dat dijken bij Baarlo, waar we in eerste instantie zouden wisselen, zwaar op de proef werden gesteld door de extreem hoge waterstand van de Maas. 

Nationaal Park De Grote Peel

Het wisselpunt bij Nationaal Park De Grote Peel wordt bereikt rond 13:00. Fit en vol energie maakt han zich op voor de marathon. Lennart wisselt de lege bidons om voor volle en fietst weer terug naar waar hij was opgestapt. Mike en Lennart maken op deze manier ook gewoon nagenoeg 180 km op de fiets, chapeau!

Tijdens het lopen zullen Jan en Co afwisselend op een mountainbike meefietsen. De ABS Autoherstel auto is dit keer door hen bemand en volgt op de voet met materiaal en voorraad en dit keer gekoeld water.

Het tempo zit er in het begin al goed in, de warmte is Han niet tot last en de route gaat weer over mooie paden en lanen. Wij, Jorèn, Arjen en Erik, trekken de conclusie nu al dat Noord-Limburg prachtig is en op de heuvels na niets onder doet voor het zuiden van deze provincie. Het valt ons ook pas na een korte wandeling die we nog snel maakte over De Grote Peel dat we geen locatiegegevens van Han hebben. Dat blijkt geen probleem, we kiezen met de camper en de volgauto dezelfde route als het loopparcours en hebben Jan en Han al snel in het vizier.

“Als we een zwembad tegenkomen duik ik erin”

Voor hij begon met lopen grapte Han dat als hij een zwembad tegen zou komen dat hij er dan in zou springen. Wel, dat werd werkelijkheid op zo’n 12 km voor het einde van de marathon. Co had een zwembad gespot in een tuin en daar is Han gaan uitleggen wat hij aan het doen was en dat een frisse duik wel heel fijn zou zijn. De gastvrijheid van Limburgers blijkt maar weer eens als de eigenaar zegt: “Kom verder, en als je je schoenen maar uit doet kan je er in.”

De opkikker was geweldig en volgens Arjen die de laatste 15 km was aangesloten bij Han zat het tempo er het laatste stuk goed in. Voor ze de Schadijksche bossen in gaan wordt er nog wat gedronken en rijden wij door naar het eindpunt van de zevende triathlon.

De camper en ABS bus laten we achter en lopen Arjen en Han tegemoet door het bos. Wij, Jan, Jorèn en Erik, hebben nu al een voldaan gevoel. Het was prachtig weer, aardig warm voor de sporter(s), maar hier keken we echt naar uit. Genieten van de natuur, de omgeving en natuurlijk de prestatie die weer is neergezet.

Tot de volgende, 28 augustus, richting Grunn.

‘Hier doe ik het voor…’

Op zaterdag 19 juli markeerde Han de 6e van 12 hele triathlons in 2021. Het is je als je de blog leest inmiddels wel bekend dat Han met de triathlons aandacht voor het Gehandicapte Kind. Het geld dat daar gedoneerd wordt wordt besteed aan Framerunners. Een Framerunner geeft een kind met een handicap de mogelijkheid om (ook) te kunnen hardlopen.

Alle triathlons zijn door het team van TwaalfTwintig zelf uitgestippeld en gaan telkens van Woerden naar één van de provincies. 19 juli was dat Flevoland, de provincie waar ook jaarlijks de grootste triathlon van Nederland plaatsvindt, de Challenge Almere.

Het vaste team wordt altijd bijgestaan door vele vrijwilligers. Zo kan Han zich focussen op de triathlon en is er altijd verzorging of begeleiding. Toen we aankwamen bij de zwemstart rond 4:30 stonden er al 4 clubgenoten klaar in hun zwempak of wetsuit om han te vergezellen tijdens de 3,8 km zwemmen. Han kon in plaats van in de thermo zwemoutfit nu het pak van sponsor Arena aan. Dat was goed merkbaar aan de snelheid waarmee hij zwom. Met wat shortcuts bleven de zwemmers allemaal bij tot de 3,8 km volbracht was. Mooi om het clubgevoel al bij het eerste onderdeel te ervaren.

Een even grote verrassing stond te wachten bij het fietsen. Maarliefst 4 fietsers als support en drie daarvan gaven al aan de volle afstand mee te fietsen.  Voor wie er nog steeds geen idee van heeft, dat is 180 kilometer op de fiets. Clubgenoot John reed mee als training voor de Frysman en had bij thuiskomst ook gewoon 180 km op de teller staan.

De fietsroute bracht ons naar de provincie Flevoland. Daar lag bij Lelystad het wisselpunt van fietsen naar lopen. Almere, waar de finish van deze editite was is jaarlijks de plek waar de grootste triathlon van Nederland plaatsvindt, Challenge Almere. Het fietsparcours liep na het inrijden van de provincie dan ook over dezelfde dijk aan de westkant van Flevoland. De wind was hen goed gezind dit keer.

Eenmaal boven aangekomen bij de Ketelbrug ging de route richting het zuiden naar Lelystad. De laatste loodjes zijn vaak het zwaarst, zo bleek wel. Vol wind tegen, maar geen reden om niet gewoon op kop te gaan rijden voor Han.

Helaas was er geen ontmoeting met Framerunners dit keer. Dus omkleden, eten en drinken en de marathon aanvangen. Het fietsen was overigens zo snel gegaan dat Gerard, die weer op de MTB zou begeleiden, niet op tijd bij het wisselpunt kon zijn. In afstemming met het team is hij vanaf een punt op de looproute Han tegemoet gaan fietsen en stapt Jorèn op om het eerste stuk mee te rijden.

Afgelopen zaterdag was clubgenoot Pim mee en dat was een verrassende oppepper. Op 10 km voor het einde van de marathon, zat Han er even doorheen. Wij hadden net van Pim gehoord waarom hij zich zo betrokken voelde bij Twaalftwintig. Iets dat op ons een enorme indruk maakte. We vroegen Pim of hij Han die er even bij was gaan liggen zijn verhaal wilde doen.

Het verhaal dat Pim hem toen vertelde over zijn zoontje van 3 die na een herseninfarct in 2019 nu gelukkig zelfstandig kan lopen, gaf Han de wil en energie om die laatste 10 km richting Almere te gaan lopen.

“Hier doe ik het voor, wat is nou nog 10 km lopen als je dit hoort”.

Han finishte met de armen trots in de lucht op de Esplanade in Almere waar hij door vrienden en familie werd onthaald. Als klap op de vuurpijl reikte Pim hem, namens zijn werkgever Itho Daalderop, daar ook nog een check aan met een bedrag van maar liefst € 1.000,00 voor het goede doel.

Steun ook het goede doel en volg TwaalfTwintig tijdens de laatste 6 triathlons.

Onder voorbehoud: Friesland 17-07, Groningen 28-08, Noord-Holland 18-09, Limburg 16-10, Overijssel 13-11 en de finale op 12-12-2021 in de provincie Utrecht, het Groene Hart, met Woerden als middelpunt.

De prachtige zonsopgang tijdens het zwemmen om 5:00 ‘s ochtends in de Cattenbroekerplas was een voorteken voor een zonnige dag. De rust en de ontwakende natuur leverde weer prachtige plaatjes op. Na de 3,8 km te hebben gezwommen, stapte Han onder begeleiding van een clubje van 4 wielrenners om 6:30 op de fiets richting de provincie Drenthe

De begeleiding keerde huiswaarts na ongeveer 100 kilometer, daarna vervolgde Han zijn route alleen. Met een noordoostenwind waren dit best zware kilometers maar de gedachten aan eindelijk weer een samenkomst met een groepje framerunners bij AAC ’61 in Assen maakte het lichter.

Voor het eerst sinds we in januari 2021 weer opnieuw gestart zijn kon hij samen met gehandicapte kinderen en volwassenen en hun begeleiders 3 rondjes op de baan lopen. Het maakte weer goed zichtbaar waarom het zo belangrijk is om deze vorm van sporten, frame running, aan te bieden. Doneer ook en maak  de wens van Han om sporten voor ieder gehandicapt kind mogelijk te maken waar.

Na deze geweldige start van het looponderdeel was er nog ruim 40 km af te leggen naar de finish in Dwingeloo. Door het prachtige nationale park Dwingelderveld met flink wat onverharde kilometers. Het laatste stuk door het bos liep hij samen met jeugdvrienden Dirk en Jan die hem begeleidde tot aan de finish in het dorpshart van Dwingeloo.

Triathlon #05 zit er op. Weer een prachtig stukje Nederland gezien en eindelijk weer in beeld waar het team het voor doet, het Gehandicapte Kind.

Naar de kust

De vierde, we overtreffen de eerste editite hiermee met één triathlon, start Han met zwemmen in de Cattenbroekerplas. Dit keer is clubgenoot Hessel vroeg opgestaan en kan Han daar terecht voor de wissel naar het fietsen.

Als we aankomen staat er langs de waterkant een tafeltje opgesteld met daarop een klein schemerlampje. De sfeer zit er goed in bij Hessel.

Als alles en iedereen er klaar voor is start Han met zwemmen, vergezeld op de sup door Tim dit keer. Hier laten we graag de beelden spreken.

Bizarre fietstocht

Met fietsen is er begeleiding van het team van Martin Oostveen hoveniers die met clubgenoot Lennart samen het eerste deel van de 180 km op zich nemen. Prachtige polderlandschappen met een fraaie dauwvorming onderweg naar de pont bij Schoonhoven maken dat het vroege opstaan snel vergeten is.

We maken in dit verhaal een sprong naar het moment dat de fietsploeg zal wisselen ter hoogte van Willemstad. Daar staan Nick en Erwin te wachten op een P+R. Als we daar aankomen zien we dat er een deel van de brug op het vervolg van de route open staat en blijkt dat deze ook niet meer dicht zal gaan. Wegwerkzaamheden, dus niet via de eilanden richting Zoutelande en helaas geen Zeelandbrug. Snel schakelen van Jorèn maakt dat de route in minder dan 15 minuten was omgelegd via Bergen op Zoom en Kruiningen. Het stond zelfs al op een Garmin voor de ploeg. Top actie!

De 180 km is al op 20 km voor Zoutelande bereikt. We besluiten om Han erheen te rijden zodat hij in de camper kan omkleden en even snel een uiltje kan knappen. Hier begint naast de uitmuntende prestatie die Han gaat neerzetten een tweede avontuur. Dat van Erwin en Nick.

Ze vragen ons aan het eind van de 180 km, waarvan ze er ruim 90 hebben meegereden met Han, of ze niet via Zoutelande dan weer omhoog richting Willemstad kunnen fietsen. Je voelt hem al aankomen, de mannen hebben een monsterrit gereden die dag. We zijn ze tijdens het lopen het laatst tegengekomen bij Vrouwenpolder. Het was toen al tegen zessen…

De Zeeland marathon

In Zoutelande start Han nabij het punt waar ook de Zeeland marathon start. Dat weten we omdat de moeder van een clubgenoot, Chris, aan kwam fietsen net toen Han de duinen in was gegaan om te beginnen aan de marathon. Daar stond ze dan met een groot stuk karton met daarop Hup Han!! maar ze wist de weg en heeft hem gelukkig nog getroffen in de duinen iets verderop. Een hilarisch moment zo bleek later uit de reactie van Han.

De wind tegen

Dat het lopen tegen de wind zou worden was al bekend voor Han er aan begon. Maar dan moet je dat ook nog maar eens gaan doen. Over het strand door het rulle zand, op en neer door de duinen, van verhard naar onverhard en altijd maar die wind die om je oren suist.

Ter hoogte van Vrouwenpolder zijn we Han ‘kwijt’. De locatie via Whatsapp staat de ene keer op de waterkering ergens en 10 minuten later weer ver onder Vrouwenpolder. We besluiten te wachten. De familie die ook in Zeeland was reed alvast wel een stukje vooruit om toch te gaan kijken.

Daar is ‘ie

Op een gegeven moment weten we het niet. Hij kan over het strand zijn gegaan of ons gepasseerd zijn over de duinen zonder dat we hem hebben gezien. Twijfel slaat bij ons toe want het is moeilijk in te schatten met deze wind en zoals gezegd de locatie sprong maar heen en weer.

We rijden naar Neeltje Jans waar de rest ook staat. Olaf en Inge met de meiden stonden daar al een tijdje. Aangekomen is het er wel gezellig. Er wordt wat gedanst, we delen wat te snaaien, maar geen Han. Als we er een tijdje staan besluiten we toch een stukje terug te rijden want de locatie is weer in beeld zo lijkt het. Een ander ding is dat we met de avondklok in de knoop komen te zitten als we een inschatting maken van de finishtijd bij de vuurtoren van Nieuw Haamstede.

Als we bij het verste punt van het eiland komen met de camper lijkt Han in de buurt. En ja hoor daar is ‘ie. Kapot, de wind spuugzat maar volhardend gaat Han na een korte onderbreking richting de anderen.

Het onthaal daar is alsof hij de finish al heeft bereikt. Blijheid en bezorgde blikken wisselen elkaar dan af, maar Han trekt een wind jas aan en gaat na wat te hebben gegeten de strijd aan met de laatste kilometers. Het is ook het moment waarop we het besluit hebben moeten nemen om huiswaarts te gaan in verband met de nog geldende avondklok.

We rijden op de waterkering langs en krijgen een diepe buiging van Han. Dat had andersom moeten zijn, maar we maken met alles wat we in de bus voorhanden hebben herrie om hem de laatste steun te betuigen. Hij gaat alleen richting het bos bij Haamstede op weg naar de vuurtoren.

Dan gebeurt waar we niet op hoopte. Han verdwaald in het bos en tot overmaat van ramp is ook zijn telefoon leeg. Nog net daarvoor had hij Inge gerust gesteld dat het wel goed zou komen en ze niet moesten gaan zoeken.

Eind goed al goed

Het was improviseren geblazen. Na aanbellen bij wat huizen en net niet de hulp geboden krijgen die hij zocht had han succes op een camping. Een vriendelijke dame bracht hem met de auto naar de vuurtoren. Ze vroeg hem naar wat hij dan had gedaan die dag. ‘Een triathlon, oh maar waar zijn dan alle andere deelnemers’, was toen de vraag.

Ik doe het in mijn uppie en heb de steun van een klein team. We bedenken zelf de routes en vertrekken elke keer weer zonder enig idee wat we die keer mee zullen gaan maken. Een prachtig avontuur, elke keer weer!

Het kan nog alle kanten op.

Jorèn en ik hebben het de afgelopen tijd regelmatig gehad over ons plan en de aanpak ervan om de onderneming van Han in beeld te brengen. Een documentaire. Een fotoboek. Een reeks korte filmpjes. Het kan nog alle kanten op. Eén ding is zeker, we moeten laten zien hoe bijzonder het is dat iemand 12 keer een hele triathlon volbrengt en dat doet met ondersteuning van vrienden en familie en via eigen gemaakte routes door het mooie Nederland.

Zwemmen

Han zwemt weer in de Singel en mag bij Albèrt weer omkleden. Co hijst zich weer in een paar oude surfpakken en schakelt verschillende lampjes die als baken voor Han en de mensen op de kant dienen. Alles loopt al heel erg gesmeerd en in no time staat Han op de steiger met de hand aan de pols om het horloge in te stellen voor de start.

Het is nog donker op het moment dat Hij om 8 minuten over 5 van start gaat. We willen dolgraag met onze drone de lucht in maar de harde wind is een probleem. Toch doen we hem de lucht in om een nachtshot van Woerden te maken, prachtig om te zien!

Het zwemmen gaat voorspoedig en na 1 uur en 16 minuten is Han alweer in het zicht van de start. De fietsers zijn dit keer vrienden van de club, AV Clytoneus uit Woerden. Ze zijn er op tijd en we voelen een gezonde spanning bij Erwin en Nick die Han tot 90 km zullen begeleiden.

Op naar Gelderland

We gaan richting Gelderland, vorig jaar ook de derde triathlon. Om de avondklok voor te blijven gaat de route richting Apeldoorn en buigt hij dan af naar beneden richting Beesd. Zitten we relatief dicht bij huis na de finish en is het zeker haalbaar op tijd terug te zijn in Woerden.

De wind is tot aan Apeldoorn in de rug en dat is te merken aan de snelheid waarmee de drie zich verplaatsen richting het Gelderse. Het wordt echter een ander verhaal als er daarna koers wordt gezet richting het westen onderlangs bij Arnhem. De wind is hard, voelt koud aan en maakt het rijden op een dijk langs de Nederrijn pittig. De energie die bespaard is gedurende het eerste deel van het fietsen wordt nu verbruikt. Waar we in Nederland de heuvels missen, hebben we de wind die het een uitdaging maakt.

De ondersteuning op de fiets is inmiddels overgenomen door Lennart, een clubgenoot, en Co. Ze werken hard op kop om Han zoveel mogelijk uit de wind te houden. De gezichten staan gespannen en er is duidelijk op af te lezen dat het niet van een leien dakje gaat. Als Han eenmaal op het wisselpunt is zal Lennart zijn fietstocht hervatten om weer naar de auto terug te fietsen die in Hoog Soeren geparkeerd staat. Bikkels zijn het!

Bij Opheusden geeft Han aan dat er 180 km op de teller staat en besluit daar dan te gaan lopen. 

Nieuwe looproute plannen

De ABS auto staat op de dijk al op ons te wachten. Mariel en Olaf zullen weer ondersteuning geven tijdens het lopen. Bij de wissel bedenkt Jorèn dat de route voor het lopen wel anders moet omdat de geplande finish bij de molen in Beesd verder is dan de 42,2 km die Han moet lopen. In Komoot plant hij een nieuwe route die we daarna aan de fietser geven om de navigatie voor han te kunnen doen. Teamwork makes the dream work.

De looproute gaat door de betuwe. Jammer dat er nog geen bloesem is op dit moment, maar het maakt het gebied niet minder mooi. De plaatsjes zijn pittoresk en één ervan is wel heel toevallig bijna de naam van Han zijn grote liefde.

Ter hoogte van Tricht, als de marathon er bijna op zit krijgen we te maken met een wegafsluiting waardoor de finish bij de molen geschrapt wordt. We lichten Han en Tim, die zich inmiddels bij zijn vader had gevoegd, hierover in. Ze lopen een extra rondje en stoppen als de afstand bereikt is.

Verrassende afsluiting

Op de lingedijk voegt een kolonne van auto’s zich achter Han en Tim tot het moment dat ze de handen in de lucht steken en triathlon 3 een feit is. We staan stil om het moment vast te leggen. De vermoeidheid, de euforie en bijna emotie. Er komt een dame aangelopen die vraagt wat er gaande is, want het zag er op afstand wel bijzonder uit. Han legt het haar uit en dan worden we verrast door het feit dat ze nota bene altijd voor het Gehandicapte Kind collecteerde. Wat een mooie afsluiting, midden in de polder bij een ondergaande zon.

3.894 m gezwommen, 180,39 km gefietst en 41,89 km gelopen in 14 uur en 50 minuten.

Op naar #03, de provincie Gelderland.

Zaterdagochtend 27 februari 2021, 4:45 ‘s ochtends.

We staan klaar bij hetzelfde vertrekpunt van zwemmen als de eerste op 23 januari dit jaar. Bij Albèrt de Goey, sponsor met ABS Autoherstel, vóór gaat Han het water van de Singel in Woerden straks weer in voor 3,8 km zwemmen.

IJspret en de alternatieven voor het zwemmen

De weken ervoor was het nog spannend. De vorst zorgde voor onzekerheid over de mogelijkheid om in open water te kunnen zwemmen.

Winter 2021, Woerden

Han had al contact gelegd met een endless pool en de reddingsbrigade. Bij de eerste moet je denken aan een klein zwembad met een stroomversnelling waar je tegenin gaat zwemmen. De tweede optie was onder begeleiding van de reddingsbrigade in zee zwemmen ter hoogte van Scheveningen.

Helaas voor alle schaatsliefhebbers was de vorst periode van korte duur en voelde het in de week na die periode zelfs alsof de lente ingezet had. Voordeel was dat het ijs snel verdwenen was en we gewoon weer volgens plan vanuit het Groene Hart konden starten.

Corinna ‘Tripple Dutch’ Mocking

Maar zoals gezegd stonden we op tijd klaar om Han aan te zien komen voor de film en de timing was perfect. Nog geen 5 minuten later komt de witte camper aanrijden en stapt Han samen met Inge uit. Vrijwel direct wordt alles uitgeladen en verplaatst naar onze camper. Dit keer zijn we namelijk weer volgauto, support en film/foto crew tegelijk en rijdt Co met ons mee.

Corinna ‘Tripple Dutch’ Mocking

Vlak voor Han aankwam liep er een onherkenbaar iemand in een wetsuit op ons af. Verrassend, zo tegen 5 uur ‘s ochtends. De stem die ons vriendelijk goedemorgen wenst verraad dat het Corinna ‘Tripple Dutch’ Mocking is. Luister naar de Tri-Times podcasts die we in 2019 met haar hebben gemaakt. Ze gaat lekker een stukje met Han mee zwemmen zegt ze 😉

Er verzamelen zich wat mensen, maar we hebben ook deze keer nog niet veel ruchtbaarheid aan de triathlon gegeven omwille van de corona maatregelen.

Te water

In no time staat Co op de sup en springen Han en Corinna het water in alsof het 18 graden warm is. Triathlon 2 is van start.

We lopen een deel mee en interviewen Corinna nog snel als ze het water halverwege uit komt. Het was toch wel koud en Han zwemt flink door gaf ze aan. Top dat ze er bij was!

We laten op de helft Han en Co alleen, maar niet zonder toezicht en begeleiding. Dat is zo fijn dat er altijd mensen zijn die langs de kant staan in de bochten met een felle lamp en anderen die meelopen om een oogje in het zeil te houden. Albèrt klopt op het raam van het busje en vraagt of we een kop koffie willen. Nou dat wilde we wel.

Eindpunt 3,8 km zwemmen in de Singel in zicht.

Ongelooflijk hoe snel Han weer in het zicht van het eindpunt was. Van de twee fietsers van Team Martin Oostveen Hoveniers, die het eerste stuk meerijden voor support en navigatie is alleen Martin zelf nog maar aanwezig. Pieter is onderweg horen we. Die had ook niet gerekend op zo’n snelle zwemtijd.

Op naar de provincie Zuid-Holland

Tijdens het omkleden wordt er gelachen en iets warms gedronken. Ook nu staat Han weer vlot buiten met de tijdritfiets aan de hand. Hij vraagt aan Martin of hij de route heeft en roept’ kom op we gaan’. Als ze koud een paar minuten vertrokken zijn komt Pieter aan. Die zet de achtervolging in.

Deze keer doen we de provincie Zuid-Holland aan. Vorig jaar toevallig ook de tweede triathlon. We herinneren ons nog goed de geweldige ontvangst in Rotterdam bij trainer Ramon Storm van Rotterdam Atletiek. Daar ontmoette Han zelfs een wereldrecordhouder racerunning. Dit keer zal de finish helaas nog zonder racerunners zijn.

Team Martin Oostveen begeleid Han tijdens 180 km fietsen

Ook wij zetten met de camper de achtervolging in en treffen de mannen langs De Kromme Mijdrecht zo’n beetje op de grens van de provincie Utrecht en Zuid-Holland waar we rustig achter hen aan gaan rijden. De eerste verzorging is afgesproken ter hoogte van Vrouwenakker. Ook het fietsen gaat voorspoedig in het begin.

Sluitertijd en diafragma

Mooi van het starten in deze periode is dat we in het donker beginnen en de zon op zien komen. Vandaag belooft een redelijk mooie dag te worden dus we kijken uit naar de beelden die we zullen schieten. We leren elke triathlon weer beter om te gaan met de verandering van licht, dus sluitertijd en diafragma goed in te stellen.

Maar door de dubbele functie die we vandaag hebben merken we dat we dat wel eens over het hoofd zien. Het is dan ook altijd spannend om daags na de triathlon de beelden terug te gaan kijken. Om vast vooruit te lopen op de film die we voor ogen hebben. De videobeelden die we deze dag hebben gedraaid zijn prachtig.

Richting de kust

De route gaat richting de kust en ter hoogte van Lisse worden Pieter en Martin afgelost door Sander en Denny. Frisse benen die zeker weer tot het 140 km punt bij Han blijven. Vanaf daar neemt Co het stokje over.

Han voelt zich goed en dat zien wij ook aan hem. Hij eet en drinkt en praat en lacht. Die zit goed in z’n vel vandaag. Na Lisse spreken we af dat we ter hoogte van Noordwijk weer  op ze zullen wachten. Dan is het ook wel tijd voor appeltaart.

Appeltaart en drinken aan de kust bij Noordwijk

Inmiddels is het heerlijk weer. Beetje zon, beetje wind en aangename temperatuur voor deze tijd. In Noordwijk rijden we door tot we op een parkeerplaats uitkomen waar ze langs zullen fietsen. Ik, Erik, loop net met de camera richting de zee over een pad door de duinen als ik Co hoor roepen dat ze er al aankomen. Dan maar weer terug, had de zee net in beeld.

Dansje voor de dames

De taart wordt aangesneden en we staan op gepaste afstand met elkaar te kletsen als we Han plots weg zien lopen. Hij steekt over richting de duinen en raakt in gesprek met een aantal dames die staan te wachten op een vriendin die 50 is geworden. Of Han iets leuks in wilde spreken voor haar….nou dat was geen probleem. Han luidde het zelfs in met een vrolijk dansje en wenste de dames een fijne dag. Even ter herinnering, hij is dus ook bezig met een long distance triathlon. Wat een energie zit er in die man.

Koffie met appeltaart

We besluiten om de pier van Scheveningen over te slaan en naar Loosduinen te rijden om ze daar op te wachten. We hebben Co al een paar keer koffie uit de Moka belooft en dat moest er daar maar eens van komen vond hij. Zo gezegd zo gedaan. We zetten de camper op een parkeerplek en gaan op de stoep koffie zitten maken.

Loosduinen is niet ver van Hoek van Holland. Daar wilde we dolgraag ook filmen, hopelijk zo’n joekel van een tanker of een anders schip. Dat liep toch niet helemaal zoals gepland. Via Whatsapp delen de fietsers een locatie en we zien dat ze al voorbij Hoek van Holland zijn als wij best nog een eind moeten. Ze gaan hard!

Het delen van de locatie kunnen we tijdens de derde triathlon naar alle waarschijnlijkheid met alle belangstellenden doen. We krijgen dan de tracker te leen die op het moment in ontwikkeling is voor gebruik bij triathlon wedstrijden. Die tracker kan dan detecteren of je aan het stayeren bent. Tijdens de triathlons van TwaalfTwintig heeft alleen Han een tracker hoor, geen controle dan.

We treffen de mannen ergens op een punt langs de Maasdijk. Daar wordt wat gegeten en gedronken en zetten we de route voort naar Schiebroek. Daar zal Co, die zich achter in de bus al aan het omkleden is, op de fiets stappen om de laatste kilometers met Han richting Gouderak te fietsen. In Gouderak was vorig jaar ook de wissel van fietsen naar lopen, lekker voor de herkenning.

Rottemeren

We doen nog een stop voor we naar Gouderak rijden. De Rottemeren. Op de kaart leek het een prachtig punt en in het echt is dat het ook absoluut.

Als we met de camera’s naar het water lopen zeggen we nog tegen elkaar dat we hopelijk op tijd zijn. Dat is de goden verzoeken, want Jorèn ziet Han en Co al rijden op de dijk. Zo snel als het kan kiezen we een punt om ze te fotograferen, maar dat viel niet mee. Toch maar even naar het water doorgelopen om wat plaatjes te schieten. Prachtig natuurgebied is het, de Rottemeren.

De wissel en versterking

Bij het wisselpunt komen Olaf en Gerard Remmerswaal net aanrijden. Olaf in de auto van ABS Autoherstel en Gerard in de auto van Co. Co zal vanaf hier naar huis rijden om geen gedoe te hebben rond de avondklok die nog geldt.

Het team tijdens het lopen van de marathon

Het is al een paar keer gezegd, maar het gaat echt heerlijk vandaag met Han. Hij komt met een brede lach op zijn gezicht aan en begroet Gerard uitbundig bij aankomst. Jorèn neemt de fiets aan en zet die gelijk achter op de camper. Han kleed zich in de camper om en is weer aan het eten en drinken. Niet te veel want dat kan met lopen alleen maar in de weg gaan zitten. De tas met voeding en spullen die Han mogelijk onder weg zal willen gebruiken geven we aan Gerard. Hij fietst afwisselend met Olaf samen de hele marathon, die Han nu gaat lopen, mee. Ze verzorgen tevens de navigatie zodat we Han niet kwijt zullen raken dit keer.

De wissel verloopt relaxed en ook weer zeer vlot. Han is voor we het weten de straat alweer uit en Gerard springt snel op de fiets om hem te gaan volgen. De looproute gaat richting Ouderkerk aan den IJssel en zal door het prachtige natuurgebied lopen langs De Loet. Onderweg op de dijk langs de Hollandsche IJssel staan we Han en Gerard op te wachten in het zonnetje. De plaatjes spreken voor zich.

Han pakt bij de auto zijn Aftershocks en zet een playlist aan met van alles wat. Van Creedence Clear Water Revival tot Vivaldi. Met muziek op lijkt Han de focus echt helemaal te pakken te hebben. In geen van de triathlons die we tot nu toe hebben gedaan met hem was hij zo in zijn eigen bubbel en zo gefocust tijdens het lopen. Met Jorèn had ik het er nog over dat je tijdens de triathlons als begeleiding vanzelf ook het gevoel overneemt waarin Han het beleeft. Dat is vandaag een enorm goed gevoel.

Spiegeltje spiegeltje...

Wonderdrank?

Als we in de buurt van Stolwijk komen horen we dat Inge samen met Tim al in Haastrecht staan te wachten. Tim loopt weer de laatste kilometers met z’n vader mee. We hopen dat dit een traditie wordt, want het is zo mooi om te zien als die twee elkaar ontmoeten. Tim vol trots en Han krijgt daardoor weer een nieuwe energie boost.

In eigen bubbel tijdens de marathon

Over energie boost gesproken. In de aanloop naar deze triathlon heeft Han Beet-It geprobeerd. Een geconcentreerde vorm van bietensap voor een natuurlijke boost. Zou dat het geheim zijn van de vorm waarin Han vandaag verkeert? We gaan de volgende keer de proef op de som nemen.

Als Han en Tim in Haastrecht vertrekken voor de laatste kilometers richting Reeuwijk kijken we op de routekaart waar we nog een laatste keer willen staan voor beelden en vertrekken we ook. Reeuwijk is dit keer de finish plaats. Precies op het punt bij Bistro ‘t Wapen, waar we vorig jaar begonnen met het zwemonderdeel in de Reeuwijkse Plassen.

Tegenover het pad aan de overkant van de Breevaart, waar ze voorbij zullen komen zetten we de camper ergens op de stoep en wachten Han, Tim en Gerard op. Gerard heeft de volle 42 km met Han mee gefietst. Ook hij zat heerlijk in zijn bubbel en genoot van Han en het mooie weer.

De zon gaat inmiddels onder en dat zorgt ervoor dat de temperatuur ook snel daalt. Daar lopen ze, een prachtig plaatje. We horen ze met elkaar praten en Gerard volgt hen op de voet. Op naar het eindpunt.

Laatste lootjes langs de Reeuwijkse plassen.

De finish

Daar staan Inge en Lotte met een kennis en een vriendin op hen te wachten. Absoluut een warme ontvangst en een prachtige afsluiting van triathlon #02.

Triathlon 2 van 2021 zit er op.

3.830 m gezwommen, 180,57 km gefietst en 43,07 km gelopen in 12 uur en 18 minuten. We komen in de buurt van 12:20.

Op naar #03, de provincie Gelderland.

Zaterdagochtend 23 januari 2021, half vijf ‘s ochtends.

Han pakt de draad weer op en begint weer met de eerste van twaalf hele triathlons die in 2021 op het TwaalfTwintig programma staan.

Herstart: 12 hele triatlons in 12 maanden naar 12 provincies

In maart 2020 was besloten om TwaalfTwintig stil te leggen in verband met Corona. Han had toen net de derde er op zitten. Voor de aanvang van de eerste in 2021 op deze zaterdag hebben we uitgebreid met de kern van het team overlegd. Er is besloten om weer te beginnen en het tijdens de eerste triathlons met een zo klein mogelijk team te gaan doen. 

Jan en Co, collega’s en boezemvrienden van Han, vergezellen elkaar en zullen Han volgen met hun auto. Ze steunen hem ook weer om de beurt bij het fietsen en lopen. Co heeft bij het zwemmen in de Singel in Woerden de begeleiding van Han op de sup toegezegd. Jorèn en Erik, van Punch Creative, volgen de hele dag in de camper met hun camera’s in de aanslag. En tot slot het team van Martin Oostveen Hoveniers dat hem om beurten vergezeld in de eerst 100 km richting Noord-Brabant.

Zoals we al eerder bekend hebben gemaakt start elke triathlon dit jaar vanuit Woerden en gaat dan voor de finish telkens naar één van de Nederlandse provincies. Voor deze eerste editite is gekozen om de Singel in het hart van Woerden rond te zwemmen. Eén van onze hoofdsponsors, Albèrt de Goey, heeft aangeboden om vanuit zijn woning te vertrekken. Mooier kan het niet, het grenst aan de steiger naast het Kasteel van Woerden waar Han zo de Singel in kan stappen.

Een sprookjesachtige zwemstart

Het is een koude ochtend met een windje uit het zuidwesten dat er mag zijn. De watertemperatuur zal rond 5 graden geweest zijn, maar het ligt er wel gladjes bij. Dit geeft een prachtige spiegeling van Het kasteel en de grote kerk, het beeld lijkt wel een sprookje. Vijf uur, het is zover. Han gaat, met de TwaalfTwintig Arena badmuts over de andere hoofdbescherming, te water en start met de eerste hele triathlon die zal eindigen in de provincie Noord-Brabant.

Het zwemmen gaat voorspoedig. We kunnen hem mooi in het vizier houden en op sommige punten langs de Singel staan mensen met een lamp die als baken dienst doet. Er hing zelfs een spandoek nabij de watertoren met een ondersteunende leuze er op. Na ongeveer vijf kwartier komt Han weer aan bij het Kasteel en gaat zich opmaken voor 180 km fietsen. De warme douche is een genot.

Op naar de Efteling

Warm gekleed, in het nieuwe TwaalfTwintig jack dat beschikbaar is gesteld door onze sponsor Bioracer en van logo’s is voorzien door Sporthuis uit Woerden, stapt Han op de fiets en vertrekt met begeleiding van Pieter en Denny richting Vianen. Daar nemen Boy en Sander het over en vervolgen de weg samen met Han. De route gaat onder Vianen langs het Merwedekanaal richting de Biesbosch.

Het blijft zeker tot aan de biesbosch schemerig en we zien aan de overkant van het kanaal alleen de fietslampjes. De wind speelt Han niet in de kaart tot nu toe en voelt koud aan. Halverwege de dijk langs de Biesbosch hebben Jan en Co besloten hem op te wachten met warme thee en appeltaart. Natuurlijk ontbreekt de appeltaart niet, even een momentje om aan thuis te denken.

Daarna gaat de route richting het oosten langs de Bergsche Maas richting ‘s Hertogenbosch. Om ter hoogte van Heusden, dat bijna op de grens van Gelderland en Noord-Brabant ligt, zuidwaarts te gaan richting Nationaal Park De Loonse en Drunense Duinen. Daar gaan Sander en Boy van Team Martin Oostveen Hoveniers dan weer op fiets terug naar Nieuwegein, bikkels, en start Han met een rondje dat hij tweeënhalf keer zal rijden om de 180 km vol te maken. Jan en Co staan paraat op daar Han zo goed mogelijk uit de wind te houden.

We wachten Han en Co op bij het eindpunt van het fietsen bij de Efteling. Met genoegen gaat de fiets na aankomst tegen de bus, daar is hij nu wel klaar mee. Het waren 180 pittige kilometers. Tijd voor een soepie en wat eten.

Genieten van de natuur en het afzien

Rest nog 42,2 km lopen. De looproute loopt door en langs de duinen en zal via de IJzeren man en het Halvezoolenlaantje eindigen bij Atletiekvereniging O.S.S. VOLO in ‘s Hertogenbosch. Dit keer niet met Racerunners en ook niet met een groot onthaal.

Gedurende het lopen zit er telkens iemand op de MTB die bij Han in de buurt blijft. Altijd handig voor een gelletje of andere sport versnapering. Helaas valt de schemering alweer rond vijf uur in en valt er natte sneeuw. Omstandigheden die het er niet makkelijker op maken. Na de IJzeren man is Erik Han en Jan kwijt.

Erik besluit de route te volgen en komt na een bospad uit bij de camper en de volgauto, maar ook daar geen Han. Gelukkig had de volgauto al wel contact gehad met Han. We zetten de MTB achter op de bus, de racefiets van Han gaat in de volgauto en we gaan de twee mannen opzoeken.

Inmiddels is er ook contact met Inge, de vrouw van Han, die met hun zoon Tim onderweg was. Tim zal het laatste stuk samen met met zijn vader lopen. We hebben Han en Jan snel gevonden en begeleiden hen weer richting de geplande route. Er zijn inmiddels wel wat extra kilometers gelopen, dus bedenken we een alternatief voor het vervolg.

Het volgen van de mannen is best nog een uitdaging. Het is inmiddels donker, er valt natte sneeuw afgewisseld met regen, en we moeten kris kras door de polder met de camper en de volgauto omdat we niet overal bij hen kunnen blijven.

De laatste lootjes

Op het punt waar we Inge en Tim ontmoeten zit Han er wel een beetje doorheen. We besluiten dat we het eindpunt in Vlijmen bij de kerk daar leggen. We praten Han moed in en als Inge en Tim aankomen pept Tim zijn vader op en staat Han klaar voor de laatste kilometers. Tim navigeert en is dé motivator voor de laatste zware kilometers. Op ongeveer een kilometer of 8 voor het einde komt Jan nog met een goede opkikker voor de lopers. Een soort van opkikker die ook zorgt voor veel plezier bij het volg team. Voor het behoud van Jan houden we het bij deze uitleg 😉

Als we de kerktoren van Vlijmen zien besluiten we door te rijden en wachten we Han en Tim op. Tim, die overigens goed zichtbaar is in het TwaalfTwintig shirt. Een shirt dat je, als de winkels eenmaal weer open zijn, bij Sporthuis in Woerden voor € 15,00 kan kopen. De helft van dit bedrag komt ten goede aan Stichting het Gehandicapte Kind. Want dat is nog altijd het goede doel dat we steunen.

Op gepaste afstand van elkaar wachten we de twee op. Ze komen voldaan en met de armen omhoog aan op het pleintje waar de auto’s staan. Han bedankt het team en kruipt snel op de achterbank van de witte camper, waar het behaaglijk warm is.

De eerste zit er op, sober en zonder veel bombarie. We hopen dat het snel weer als vanouds zal zijn bij de finish.

Op naar triathlon #02.

Han blikt in dit interview terug op 2020 en kijkt vooruit naar 2021.

Hij vertelt hoe de eerste 3 van 12 hele triathlons hem zijn afgegaan in januari, maart en februari van 2020. Hoe COVID-19 een punt achter zijn uitdaging zette rond eind maart.

Met de conditite zit het el goed, hij is er klaar voor om in 2021 weer bij het begin te beginnen. De datum voor de eerste triathlon zal na 19 januari bekend worden gemaakt.

Opnieuw, 12 triathlons in 12 maanden met telkens de finish in één van de 12 provincies.

Ready when you are, op naar een nieuw jaar!

TwaalfTwintig

TwaalfTwintig is de naam van het project waaraan Han Poppema in januari 2020 begon en die naam houden we bij de herstart in 2021 aan.

12 triathlons in 12 maanden in 12 provincies

Na de derde triathlon in 2020, die Han in Gelderland had volbracht, is het project na overleg binnen het team stilgelegd in verband met COVID-19. 

In 2021 pakt Han het weer op en begint hij ‘gewoon’ weer bij het begin: Triathlon 1 van 12. Het goede doel, inzamelen van zoveel mogelijk geld voor de aanschaf van Racerunners waar gehandicapte kinderen mee kunnen hardlopen, blijft de grote drijfveer voor Han.

Ondanks dat het virus nog niet onder controle is hebben we met het vaste team besloten er toch aan te beginnen. Het uitzicht op een vaccin en de minimale bezetting van het team geeft ons het gevoel dat Han in 2021 de twaalf triathlons kan gaan volbrengen.

Vanuit  Groene Hart

Het concept is iets anders dan bij de start in 2020. De 12 provincies van Nederland worden telkens het einddoel van een triathlon die start in het Groene Hart. Han vangt elke triathlon in 2021 telkens aan vanuit Woerden.

In of rond Woerden zwemt hij alle 12 de keren 3,8 km in de prachtige Singel, de Grecht, de Cattenbroekerplas of misschien zelfs wel vanuit Linschoten richting Woerden. Het Groene Hart staat in 2021 centraal bij TwaalfTwintig.

De finish van elke triathlon zal dan in een van de twaalf provincies zijn. Voor de eerste Triathlon is gekozen te finishen in Almere, per slot van rekening dé triathlon stad van Nederland. De provincie Flevoland bijt dus het spits af. Binnenkort zie je een voorlopige planning op twaalftwintig.nl.

Stichting het Gehandicapte Kind

Han zijn hart ligt bij de steun die hij heeft toegezegd aan de stichting het Gehandicapte Kind en dan in het bijzonder Racerunning Nederland. Doneren kan, vanaf nu via de website geef.nl, je vindt op de TwaalfTwintig website ook een link.

Wil je doneren en een blijvende herinnering aan TwaalfTwintig houden? Dat kan ook!

Je hebt voor slechts € 15,00 een unieke 1220 Arena badmuts en daarnaast is er nu ook een prachtig 1220 dry-fit sportshirt dat je voor slechts € 15,00 kan kopen bij Sporthuis in Woerden.

TwaalfTwintig crew

Het is al gezegd, omwille van COVID-19 gaan we met een klein team op pad. We stellen het team graag aan je voor; Han Poppema (de atleet), hij zal 12 keer de drie onderdelen, 3,8 km zwemmen, 180,2 km wielrennen en 42,195 km hardlopen volbrengen, Jan en Co (de boezemvrienden) gaan hem weer fysiek en mentaal steunen tijdens het fiets en looponderdeel, Team Martin Oostveen Hoveniers (die kunnen een stukkie fietsen) is weer benaderd voor steun tijdens de 180 km op de fiets en Olaf en Mariël (de verzorging) die de volgauto van ABS Autoherstel gaan besturen en tot slot Jorèn en Erik (behind de Ziens) de filmmakers, creatieve en ondersteunende krachten achter het project TwaalfTwintig.

Hart onder de riem

Weer of geen weer, Han gaat elke maand een hele triathlon doen.

Te koud om te zwemmen, nooit!
Te nat om te fietsen? Nee hoor!
Te veel wind om te lopen? Laat maar waaien!

De momenten dat er vrienden of bekenden opduiken langs het fietsparcours, iemand aansluit en een stuk mee loopt in die lastige laatste meters of dat er bij de finish een warm onthaal is daar kijkt Han naar uit.

Wil je Han steunen, bijstaan en aanmoedigen. Kom gerust kijken, zwem mee, fiets mee of loop mee, maar respecteer COVID-19 regelgeving. Veiligheid en gezondheid van ons allemaal staan boven alles!

Heb je vragen, suggesties of wil je het project ondersteunen dan kan je een bericht achter laten op mail@TwaalfTwinitg.nl. We brengen je dan met de juiste persoon in contact.

Team TwaalfTwintig

Han, Jorèn en Erik

Op 2 januari deed Han de eerste van twaalf hele triathlons die hij zichzelf dit jaar als doel had gesteld. Erik en Joren waren al in november 2019 op de hoogte van Han zijn plannen en bedachten TwaalfTwintig om deze geweldige uitdaging in beeld te brengen. Samen met Han vormden we het team dat een jaar lang elke maand een eigen hele triathlon op touw zou zetten. Elke triathlon weer in een andere provincie.

Han was en is nog altijd 100% fit en had inmiddels triathlon #04 op 4 april gedaan. Zij het niet dat Corona het land en de rest van de wereld toen al in haar greep had. Door de beperkende maatregelen van de Nederlandse overheid was al snel duidelijk dat we de triathlon van 4 april zouden gaan verzetten. 

Wij vroegen ons inmiddels af of het maatschappelijk verantwoord zou zijn om vast te houden aan ons plan om elke maand een hele triathlon te doen, terwijl Nederland gebukt gaat onder een crisis. Veel scenario’s gingen over en weer. Han kon bijvoorbeeld eind april nummer 4 doen en dan eerder in juni al nummer 5 om zo weer op het tijdschema te komen van de laatste triathlon op 12 december 2020.

Ons, Erik en Jorèn, bekroop echter het gevoel dat ondanks dat Han zich goed voelt TwaalfTwintig bij hervatting heel anders zal verlopen als dat we in gedachten hebben. TwaalfTwintig zou op de achtergrond kunnen raken door de maatregelen en de enorme impact die Corona heeft op het dagelijks leven. Nu, maar ook zeker nog in de komende maanden.

Als maatregelen versoepelen betekent dat naar ons gevoel zeker niet dat alles ineens weer bij het oude zal zijn. Er zit voor Han veel tijd in het plannen, herstellen na een triathlon en op peil houden van de conditite. Voor Erik en Jorèn is het een behoorlijke klus om alles te plannen en faciliteren voorafgaand aan en tijdens elke triathlon. Ook de film die we van Han zijn onderneming gedurende het hele jaar opnemen kan in het gedrang komen. Het is voor het bedrijf van Erik de komende tijd een onwennige en onzekere periode. Onzekerheid voert op het moment de boventoon.

Wij hebben daarom op donderdag 16 april een email aan Han gestuurd met een overweging voor Twaalftwintig. Hieronder lees je de strekking van de overweging kort samengevat.

We willen je iets in overweging geven. Dit jaar zal zonder twijfel anders lopen dan andere jaren. Het moment dat we weer volop bewegingsvrijheid krijgen van de overheid laat nog wel even op zich wachten is ons vermoeden. Tevens zijn we er niet erg gerust op en voelen ons er niet fijn bij om het weer op te pakken na opheffing extreme Corona maatregelen. Op het moment dat e.e.a versoepeld zal worden is er veel nog ontregeld en zullen organisaties en mensen de draad heel voorzichtig aan oppakken.

De situatie is voor het goede doel dat je omarmt hebt helemaal ongunstig. Donaties zullen niet snel op gang komen en naar verwachting zelfs eerder naar andere doelen gaan. De aandacht vasthouden of eigenlijk weer vestigen op TwaalfTwintig zal niet makkelijk zijn.

We willen de film/docu niet laten schieten maar zullen Punch Creative voorrang  geven om inkomen te genereren dit najaar. Qua organisatie zal het Jorèn en mijzelf zwaarder komen te staan als triathlons dichter op elkaar komen. Het vraagt best wel wat van ons allemaal en dat zet je beter en mooier neer zonder de ‘druk’.

Dit komt ongetwijfeld hard binnen, denk er rustig over na. We horen je wel.

Naar aanleiding van onze email hebben we op zaterdag 18 april met Han gesproken en na goede afwegingen samen het besluit genomen om TwaalfTwintig uit te stellen tot 2021. Dit onafhankelijk wat er op 21 april door de overheid aan maatregelen wordt afgekondigd. 

Teleurstelling en gerustheid wisselen elkaar op het moment nog af, maar we zijn er van overtuigd dat we als team een goede beslissing hebben genomen. Over de details gaan we de komende periode nadenken. Han is en blijft fit en zal zeker door ons gevolgd blijven worden met de camera.

Iedereen die tot nu toe een bijdrage heeft geleverd willen we heel erg bedanken voor de steun. We trekken het door naar volgend jaar en hopen dat jullie dan weer van de partij zullen zijn. Gesponsorde gelden en items nemen we graag mee naar volgend jaar. Het goede doel blijven we omarmen en gaan daar in 2021 samen met de Racerunners hopelijk weer mooie afsluitingen van de komende triathlons beleven en donaties voor binnen halen.

We duiken vast en zeker in de nog te bezoeken provincies op om te verkennen zodra we die vrijheid weer krijgen en ons er goed bij voelen.

We hopen op jullie begrip en houden jullie zeker op de hoogte via de website www.twaalftwintig.nl en social media.