Zaterdagochtend 27 februari 2021, 4:45 ‘s ochtends.

We staan klaar bij hetzelfde vertrekpunt van zwemmen als de eerste op 23 januari dit jaar. Bij Albèrt de Goey, sponsor met ABS Autoherstel, vóór gaat Han het water van de Singel in Woerden straks weer in voor 3,8 km zwemmen.

IJspret en de alternatieven voor het zwemmen

De weken ervoor was het nog spannend. De vorst zorgde voor onzekerheid over de mogelijkheid om in open water te kunnen zwemmen.

Winter 2021, Woerden

Han had al contact gelegd met een endless pool en de reddingsbrigade. Bij de eerste moet je denken aan een klein zwembad met een stroomversnelling waar je tegenin gaat zwemmen. De tweede optie was onder begeleiding van de reddingsbrigade in zee zwemmen ter hoogte van Scheveningen.

Helaas voor alle schaatsliefhebbers was de vorst periode van korte duur en voelde het in de week na die periode zelfs alsof de lente ingezet had. Voordeel was dat het ijs snel verdwenen was en we gewoon weer volgens plan vanuit het Groene Hart konden starten.

Corinna ‘Tripple Dutch’ Mocking

Maar zoals gezegd stonden we op tijd klaar om Han aan te zien komen voor de film en de timing was perfect. Nog geen 5 minuten later komt de witte camper aanrijden en stapt Han samen met Inge uit. Vrijwel direct wordt alles uitgeladen en verplaatst naar onze camper. Dit keer zijn we namelijk weer volgauto, support en film/foto crew tegelijk en rijdt Co met ons mee.

Corinna ‘Tripple Dutch’ Mocking

Vlak voor Han aankwam liep er een onherkenbaar iemand in een wetsuit op ons af. Verrassend, zo tegen 5 uur ‘s ochtends. De stem die ons vriendelijk goedemorgen wenst verraad dat het Corinna ‘Tripple Dutch’ Mocking is. Luister naar de Tri-Times podcasts die we in 2019 met haar hebben gemaakt. Ze gaat lekker een stukje met Han mee zwemmen zegt ze 😉

Er verzamelen zich wat mensen, maar we hebben ook deze keer nog niet veel ruchtbaarheid aan de triathlon gegeven omwille van de corona maatregelen.

Te water

In no time staat Co op de sup en springen Han en Corinna het water in alsof het 18 graden warm is. Triathlon 2 is van start.

We lopen een deel mee en interviewen Corinna nog snel als ze het water halverwege uit komt. Het was toch wel koud en Han zwemt flink door gaf ze aan. Top dat ze er bij was!

We laten op de helft Han en Co alleen, maar niet zonder toezicht en begeleiding. Dat is zo fijn dat er altijd mensen zijn die langs de kant staan in de bochten met een felle lamp en anderen die meelopen om een oogje in het zeil te houden. Albèrt klopt op het raam van het busje en vraagt of we een kop koffie willen. Nou dat wilde we wel.

Eindpunt 3,8 km zwemmen in de Singel in zicht.

Ongelooflijk hoe snel Han weer in het zicht van het eindpunt was. Van de twee fietsers van Team Martin Oostveen Hoveniers, die het eerste stuk meerijden voor support en navigatie is alleen Martin zelf nog maar aanwezig. Pieter is onderweg horen we. Die had ook niet gerekend op zo’n snelle zwemtijd.

Op naar de provincie Zuid-Holland

Tijdens het omkleden wordt er gelachen en iets warms gedronken. Ook nu staat Han weer vlot buiten met de tijdritfiets aan de hand. Hij vraagt aan Martin of hij de route heeft en roept’ kom op we gaan’. Als ze koud een paar minuten vertrokken zijn komt Pieter aan. Die zet de achtervolging in.

Deze keer doen we de provincie Zuid-Holland aan. Vorig jaar toevallig ook de tweede triathlon. We herinneren ons nog goed de geweldige ontvangst in Rotterdam bij trainer Ramon Storm van Rotterdam Atletiek. Daar ontmoette Han zelfs een wereldrecordhouder racerunning. Dit keer zal de finish helaas nog zonder racerunners zijn.

Team Martin Oostveen begeleid Han tijdens 180 km fietsen

Ook wij zetten met de camper de achtervolging in en treffen de mannen langs De Kromme Mijdrecht zo’n beetje op de grens van de provincie Utrecht en Zuid-Holland waar we rustig achter hen aan gaan rijden. De eerste verzorging is afgesproken ter hoogte van Vrouwenakker. Ook het fietsen gaat voorspoedig in het begin.

Sluitertijd en diafragma

Mooi van het starten in deze periode is dat we in het donker beginnen en de zon op zien komen. Vandaag belooft een redelijk mooie dag te worden dus we kijken uit naar de beelden die we zullen schieten. We leren elke triathlon weer beter om te gaan met de verandering van licht, dus sluitertijd en diafragma goed in te stellen.

Maar door de dubbele functie die we vandaag hebben merken we dat we dat wel eens over het hoofd zien. Het is dan ook altijd spannend om daags na de triathlon de beelden terug te gaan kijken. Om vast vooruit te lopen op de film die we voor ogen hebben. De videobeelden die we deze dag hebben gedraaid zijn prachtig.

Richting de kust

De route gaat richting de kust en ter hoogte van Lisse worden Pieter en Martin afgelost door Sander en Denny. Frisse benen die zeker weer tot het 140 km punt bij Han blijven. Vanaf daar neemt Co het stokje over.

Han voelt zich goed en dat zien wij ook aan hem. Hij eet en drinkt en praat en lacht. Die zit goed in z’n vel vandaag. Na Lisse spreken we af dat we ter hoogte van Noordwijk weer  op ze zullen wachten. Dan is het ook wel tijd voor appeltaart.

Appeltaart en drinken aan de kust bij Noordwijk

Inmiddels is het heerlijk weer. Beetje zon, beetje wind en aangename temperatuur voor deze tijd. In Noordwijk rijden we door tot we op een parkeerplaats uitkomen waar ze langs zullen fietsen. Ik, Erik, loop net met de camera richting de zee over een pad door de duinen als ik Co hoor roepen dat ze er al aankomen. Dan maar weer terug, had de zee net in beeld.

Dansje voor de dames

De taart wordt aangesneden en we staan op gepaste afstand met elkaar te kletsen als we Han plots weg zien lopen. Hij steekt over richting de duinen en raakt in gesprek met een aantal dames die staan te wachten op een vriendin die 50 is geworden. Of Han iets leuks in wilde spreken voor haar….nou dat was geen probleem. Han luidde het zelfs in met een vrolijk dansje en wenste de dames een fijne dag. Even ter herinnering, hij is dus ook bezig met een long distance triathlon. Wat een energie zit er in die man.

Koffie met appeltaart

We besluiten om de pier van Scheveningen over te slaan en naar Loosduinen te rijden om ze daar op te wachten. We hebben Co al een paar keer koffie uit de Moka belooft en dat moest er daar maar eens van komen vond hij. Zo gezegd zo gedaan. We zetten de camper op een parkeerplek en gaan op de stoep koffie zitten maken.

Loosduinen is niet ver van Hoek van Holland. Daar wilde we dolgraag ook filmen, hopelijk zo’n joekel van een tanker of een anders schip. Dat liep toch niet helemaal zoals gepland. Via Whatsapp delen de fietsers een locatie en we zien dat ze al voorbij Hoek van Holland zijn als wij best nog een eind moeten. Ze gaan hard!

Het delen van de locatie kunnen we tijdens de derde triathlon naar alle waarschijnlijkheid met alle belangstellenden doen. We krijgen dan de tracker te leen die op het moment in ontwikkeling is voor gebruik bij triathlon wedstrijden. Die tracker kan dan detecteren of je aan het stayeren bent. Tijdens de triathlons van TwaalfTwintig heeft alleen Han een tracker hoor, geen controle dan.

We treffen de mannen ergens op een punt langs de Maasdijk. Daar wordt wat gegeten en gedronken en zetten we de route voort naar Schiebroek. Daar zal Co, die zich achter in de bus al aan het omkleden is, op de fiets stappen om de laatste kilometers met Han richting Gouderak te fietsen. In Gouderak was vorig jaar ook de wissel van fietsen naar lopen, lekker voor de herkenning.

Rottemeren

We doen nog een stop voor we naar Gouderak rijden. De Rottemeren. Op de kaart leek het een prachtig punt en in het echt is dat het ook absoluut.

Als we met de camera’s naar het water lopen zeggen we nog tegen elkaar dat we hopelijk op tijd zijn. Dat is de goden verzoeken, want Jorèn ziet Han en Co al rijden op de dijk. Zo snel als het kan kiezen we een punt om ze te fotograferen, maar dat viel niet mee. Toch maar even naar het water doorgelopen om wat plaatjes te schieten. Prachtig natuurgebied is het, de Rottemeren.

De wissel en versterking

Bij het wisselpunt komen Olaf en Gerard Remmerswaal net aanrijden. Olaf in de auto van ABS Autoherstel en Gerard in de auto van Co. Co zal vanaf hier naar huis rijden om geen gedoe te hebben rond de avondklok die nog geldt.

Het team tijdens het lopen van de marathon

Het is al een paar keer gezegd, maar het gaat echt heerlijk vandaag met Han. Hij komt met een brede lach op zijn gezicht aan en begroet Gerard uitbundig bij aankomst. Jorèn neemt de fiets aan en zet die gelijk achter op de camper. Han kleed zich in de camper om en is weer aan het eten en drinken. Niet te veel want dat kan met lopen alleen maar in de weg gaan zitten. De tas met voeding en spullen die Han mogelijk onder weg zal willen gebruiken geven we aan Gerard. Hij fietst afwisselend met Olaf samen de hele marathon, die Han nu gaat lopen, mee. Ze verzorgen tevens de navigatie zodat we Han niet kwijt zullen raken dit keer.

De wissel verloopt relaxed en ook weer zeer vlot. Han is voor we het weten de straat alweer uit en Gerard springt snel op de fiets om hem te gaan volgen. De looproute gaat richting Ouderkerk aan den IJssel en zal door het prachtige natuurgebied lopen langs De Loet. Onderweg op de dijk langs de Hollandsche IJssel staan we Han en Gerard op te wachten in het zonnetje. De plaatjes spreken voor zich.

Han pakt bij de auto zijn Aftershocks en zet een playlist aan met van alles wat. Van Creedence Clear Water Revival tot Vivaldi. Met muziek op lijkt Han de focus echt helemaal te pakken te hebben. In geen van de triathlons die we tot nu toe hebben gedaan met hem was hij zo in zijn eigen bubbel en zo gefocust tijdens het lopen. Met Jorèn had ik het er nog over dat je tijdens de triathlons als begeleiding vanzelf ook het gevoel overneemt waarin Han het beleeft. Dat is vandaag een enorm goed gevoel.

Spiegeltje spiegeltje...

Wonderdrank?

Als we in de buurt van Stolwijk komen horen we dat Inge samen met Tim al in Haastrecht staan te wachten. Tim loopt weer de laatste kilometers met z’n vader mee. We hopen dat dit een traditie wordt, want het is zo mooi om te zien als die twee elkaar ontmoeten. Tim vol trots en Han krijgt daardoor weer een nieuwe energie boost.

In eigen bubbel tijdens de marathon

Over energie boost gesproken. In de aanloop naar deze triathlon heeft Han Beet-It geprobeerd. Een geconcentreerde vorm van bietensap voor een natuurlijke boost. Zou dat het geheim zijn van de vorm waarin Han vandaag verkeert? We gaan de volgende keer de proef op de som nemen.

Als Han en Tim in Haastrecht vertrekken voor de laatste kilometers richting Reeuwijk kijken we op de routekaart waar we nog een laatste keer willen staan voor beelden en vertrekken we ook. Reeuwijk is dit keer de finish plaats. Precies op het punt bij Bistro ‘t Wapen, waar we vorig jaar begonnen met het zwemonderdeel in de Reeuwijkse Plassen.

Tegenover het pad aan de overkant van de Breevaart, waar ze voorbij zullen komen zetten we de camper ergens op de stoep en wachten Han, Tim en Gerard op. Gerard heeft de volle 42 km met Han mee gefietst. Ook hij zat heerlijk in zijn bubbel en genoot van Han en het mooie weer.

De zon gaat inmiddels onder en dat zorgt ervoor dat de temperatuur ook snel daalt. Daar lopen ze, een prachtig plaatje. We horen ze met elkaar praten en Gerard volgt hen op de voet. Op naar het eindpunt.

Laatste lootjes langs de Reeuwijkse plassen.

De finish

Daar staan Inge en Lotte met een kennis en een vriendin op hen te wachten. Absoluut een warme ontvangst en een prachtige afsluiting van triathlon #02.

Triathlon 2 van 2021 zit er op.

3.830 m gezwommen, 180,57 km gefietst en 43,07 km gelopen in 12 uur en 18 minuten. We komen in de buurt van 12:20.

Op naar #03, de provincie Gelderland.

Zaterdagochtend 23 januari 2021, half vijf ‘s ochtends.

Han pakt de draad weer op en begint weer met de eerste van twaalf hele triathlons die in 2021 op het TwaalfTwintig programma staan.

Herstart: 12 hele triatlons in 12 maanden naar 12 provincies

In maart 2020 was besloten om TwaalfTwintig stil te leggen in verband met Corona. Han had toen net de derde er op zitten. Voor de aanvang van de eerste in 2021 op deze zaterdag hebben we uitgebreid met de kern van het team overlegd. Er is besloten om weer te beginnen en het tijdens de eerste triathlons met een zo klein mogelijk team te gaan doen. 

Jan en Co, collega’s en boezemvrienden van Han, vergezellen elkaar en zullen Han volgen met hun auto. Ze steunen hem ook weer om de beurt bij het fietsen en lopen. Co heeft bij het zwemmen in de Singel in Woerden de begeleiding van Han op de sup toegezegd. Jorèn en Erik, van Punch Creative, volgen de hele dag in de camper met hun camera’s in de aanslag. En tot slot het team van Martin Oostveen Hoveniers dat hem om beurten vergezeld in de eerst 100 km richting Noord-Brabant.

Zoals we al eerder bekend hebben gemaakt start elke triathlon dit jaar vanuit Woerden en gaat dan voor de finish telkens naar één van de Nederlandse provincies. Voor deze eerste editite is gekozen om de Singel in het hart van Woerden rond te zwemmen. Eén van onze hoofdsponsors, Albèrt de Goey, heeft aangeboden om vanuit zijn woning te vertrekken. Mooier kan het niet, het grenst aan de steiger naast het Kasteel van Woerden waar Han zo de Singel in kan stappen.

Een sprookjesachtige zwemstart

Het is een koude ochtend met een windje uit het zuidwesten dat er mag zijn. De watertemperatuur zal rond 5 graden geweest zijn, maar het ligt er wel gladjes bij. Dit geeft een prachtige spiegeling van Het kasteel en de grote kerk, het beeld lijkt wel een sprookje. Vijf uur, het is zover. Han gaat, met de TwaalfTwintig Arena badmuts over de andere hoofdbescherming, te water en start met de eerste hele triathlon die zal eindigen in de provincie Noord-Brabant.

Het zwemmen gaat voorspoedig. We kunnen hem mooi in het vizier houden en op sommige punten langs de Singel staan mensen met een lamp die als baken dienst doet. Er hing zelfs een spandoek nabij de watertoren met een ondersteunende leuze er op. Na ongeveer vijf kwartier komt Han weer aan bij het Kasteel en gaat zich opmaken voor 180 km fietsen. De warme douche is een genot.

Op naar de Efteling

Warm gekleed, in het nieuwe TwaalfTwintig jack dat beschikbaar is gesteld door onze sponsor Bioracer en van logo’s is voorzien door Sporthuis uit Woerden, stapt Han op de fiets en vertrekt met begeleiding van Pieter en Denny richting Vianen. Daar nemen Boy en Sander het over en vervolgen de weg samen met Han. De route gaat onder Vianen langs het Merwedekanaal richting de Biesbosch.

Het blijft zeker tot aan de biesbosch schemerig en we zien aan de overkant van het kanaal alleen de fietslampjes. De wind speelt Han niet in de kaart tot nu toe en voelt koud aan. Halverwege de dijk langs de Biesbosch hebben Jan en Co besloten hem op te wachten met warme thee en appeltaart. Natuurlijk ontbreekt de appeltaart niet, even een momentje om aan thuis te denken.

Daarna gaat de route richting het oosten langs de Bergsche Maas richting ‘s Hertogenbosch. Om ter hoogte van Heusden, dat bijna op de grens van Gelderland en Noord-Brabant ligt, zuidwaarts te gaan richting Nationaal Park De Loonse en Drunense Duinen. Daar gaan Sander en Boy van Team Martin Oostveen Hoveniers dan weer op fiets terug naar Nieuwegein, bikkels, en start Han met een rondje dat hij tweeënhalf keer zal rijden om de 180 km vol te maken. Jan en Co staan paraat op daar Han zo goed mogelijk uit de wind te houden.

We wachten Han en Co op bij het eindpunt van het fietsen bij de Efteling. Met genoegen gaat de fiets na aankomst tegen de bus, daar is hij nu wel klaar mee. Het waren 180 pittige kilometers. Tijd voor een soepie en wat eten.

Genieten van de natuur en het afzien

Rest nog 42,2 km lopen. De looproute loopt door en langs de duinen en zal via de IJzeren man en het Halvezoolenlaantje eindigen bij Atletiekvereniging O.S.S. VOLO in ‘s Hertogenbosch. Dit keer niet met Racerunners en ook niet met een groot onthaal.

Gedurende het lopen zit er telkens iemand op de MTB die bij Han in de buurt blijft. Altijd handig voor een gelletje of andere sport versnapering. Helaas valt de schemering alweer rond vijf uur in en valt er natte sneeuw. Omstandigheden die het er niet makkelijker op maken. Na de IJzeren man is Erik Han en Jan kwijt.

Erik besluit de route te volgen en komt na een bospad uit bij de camper en de volgauto, maar ook daar geen Han. Gelukkig had de volgauto al wel contact gehad met Han. We zetten de MTB achter op de bus, de racefiets van Han gaat in de volgauto en we gaan de twee mannen opzoeken.

Inmiddels is er ook contact met Inge, de vrouw van Han, die met hun zoon Tim onderweg was. Tim zal het laatste stuk samen met met zijn vader lopen. We hebben Han en Jan snel gevonden en begeleiden hen weer richting de geplande route. Er zijn inmiddels wel wat extra kilometers gelopen, dus bedenken we een alternatief voor het vervolg.

Het volgen van de mannen is best nog een uitdaging. Het is inmiddels donker, er valt natte sneeuw afgewisseld met regen, en we moeten kris kras door de polder met de camper en de volgauto omdat we niet overal bij hen kunnen blijven.

De laatste lootjes

Op het punt waar we Inge en Tim ontmoeten zit Han er wel een beetje doorheen. We besluiten dat we het eindpunt in Vlijmen bij de kerk daar leggen. We praten Han moed in en als Inge en Tim aankomen pept Tim zijn vader op en staat Han klaar voor de laatste kilometers. Tim navigeert en is dé motivator voor de laatste zware kilometers. Op ongeveer een kilometer of 8 voor het einde komt Jan nog met een goede opkikker voor de lopers. Een soort van opkikker die ook zorgt voor veel plezier bij het volg team. Voor het behoud van Jan houden we het bij deze uitleg 😉

Als we de kerktoren van Vlijmen zien besluiten we door te rijden en wachten we Han en Tim op. Tim, die overigens goed zichtbaar is in het TwaalfTwintig shirt. Een shirt dat je, als de winkels eenmaal weer open zijn, bij Sporthuis in Woerden voor € 15,00 kan kopen. De helft van dit bedrag komt ten goede aan Stichting het Gehandicapte Kind. Want dat is nog altijd het goede doel dat we steunen.

Op gepaste afstand van elkaar wachten we de twee op. Ze komen voldaan en met de armen omhoog aan op het pleintje waar de auto’s staan. Han bedankt het team en kruipt snel op de achterbank van de witte camper, waar het behaaglijk warm is.

De eerste zit er op, sober en zonder veel bombarie. We hopen dat het snel weer als vanouds zal zijn bij de finish.

Op naar triathlon #02.

TwaalfTwintig

TwaalfTwintig is de naam van het project waaraan Han Poppema in januari 2020 begon en die naam houden we bij de herstart in 2021 aan.

12 triathlons in 12 maanden in 12 provincies

Na de derde triathlon in 2020, die Han in Gelderland had volbracht, is het project na overleg binnen het team stilgelegd in verband met COVID-19. 

In 2021 pakt Han het weer op en begint hij ‘gewoon’ weer bij het begin: Triathlon 1 van 12. Het goede doel, inzamelen van zoveel mogelijk geld voor de aanschaf van Racerunners waar gehandicapte kinderen mee kunnen hardlopen, blijft de grote drijfveer voor Han.

Ondanks dat het virus nog niet onder controle is hebben we met het vaste team besloten er toch aan te beginnen. Het uitzicht op een vaccin en de minimale bezetting van het team geeft ons het gevoel dat Han in 2021 de twaalf triathlons kan gaan volbrengen.

Vanuit  Groene Hart

Het concept is iets anders dan bij de start in 2020. De 12 provincies van Nederland worden telkens het einddoel van een triathlon die start in het Groene Hart. Han vangt elke triathlon in 2021 telkens aan vanuit Woerden.

In of rond Woerden zwemt hij alle 12 de keren 3,8 km in de prachtige Singel, de Grecht, de Cattenbroekerplas of misschien zelfs wel vanuit Linschoten richting Woerden. Het Groene Hart staat in 2021 centraal bij TwaalfTwintig.

De finish van elke triathlon zal dan in een van de twaalf provincies zijn. Voor de eerste Triathlon is gekozen te finishen in Almere, per slot van rekening dé triathlon stad van Nederland. De provincie Flevoland bijt dus het spits af. Binnenkort zie je een voorlopige planning op twaalftwintig.nl.

Stichting het Gehandicapte Kind

Han zijn hart ligt bij de steun die hij heeft toegezegd aan de stichting het Gehandicapte Kind en dan in het bijzonder Racerunning Nederland. Doneren kan, vanaf nu via de website geef.nl, je vindt op de TwaalfTwintig website ook een link.

Wil je doneren en een blijvende herinnering aan TwaalfTwintig houden? Dat kan ook!

Je hebt voor slechts € 15,00 een unieke 1220 Arena badmuts en daarnaast is er nu ook een prachtig 1220 dry-fit sportshirt dat je voor slechts € 15,00 kan kopen bij Sporthuis in Woerden.

TwaalfTwintig crew

Het is al gezegd, omwille van COVID-19 gaan we met een klein team op pad. We stellen het team graag aan je voor; Han Poppema (de atleet), hij zal 12 keer de drie onderdelen, 3,8 km zwemmen, 180,2 km wielrennen en 42,195 km hardlopen volbrengen, Jan en Co (de boezemvrienden) gaan hem weer fysiek en mentaal steunen tijdens het fiets en looponderdeel, Team Martin Oostveen Hoveniers (die kunnen een stukkie fietsen) is weer benaderd voor steun tijdens de 180 km op de fiets en Olaf en Mariël (de verzorging) die de volgauto van ABS Autoherstel gaan besturen en tot slot Jorèn en Erik (behind de Ziens) de filmmakers, creatieve en ondersteunende krachten achter het project TwaalfTwintig.

Hart onder de riem

Weer of geen weer, Han gaat elke maand een hele triathlon doen.

Te koud om te zwemmen, nooit!
Te nat om te fietsen? Nee hoor!
Te veel wind om te lopen? Laat maar waaien!

De momenten dat er vrienden of bekenden opduiken langs het fietsparcours, iemand aansluit en een stuk mee loopt in die lastige laatste meters of dat er bij de finish een warm onthaal is daar kijkt Han naar uit.

Wil je Han steunen, bijstaan en aanmoedigen. Kom gerust kijken, zwem mee, fiets mee of loop mee, maar respecteer COVID-19 regelgeving. Veiligheid en gezondheid van ons allemaal staan boven alles!

Heb je vragen, suggesties of wil je het project ondersteunen dan kan je een bericht achter laten op mail@TwaalfTwinitg.nl. We brengen je dan met de juiste persoon in contact.

Team TwaalfTwintig

Han, Jorèn en Erik

Triathlon #03 Gelderland

Zaterdag 7 maart, 04:15 gaat de wekker. Ik word wakker naast Olaf Remmerswaal die voor deze triathlon ingevlogen was om het begeleidingsteam overal te brengen waar ze mij zouden ontmoeten. Wakker worden in het Monopole Beach Hotel in Harderwijk aan het Wolderwijd. Klinkt mooi en dat was het ook!

Ik had voor deze gelegenheid mijn oordoppen meegenomen om er zeker van te zijn dat ik een goede nachtrust zou hebben. Olaf vraagt aan mij of ik de toeristen heb gehoord die om 03:15 het hotel verlieten met koffers en harde voetstappen maar mijn oordoppen hebben hun werk goed gedaan. Prima geslapen dus. Ik nuttig zoals elke ochtend (rituelen moet je in stand houden) yoghurt zonder suiker met sport cruesli. 

Jan Gras en Co van Eck, mijn vaste sportvrienden en begeleiders, delen een kamer vlak bij ons op de gang. Na zachtjes kloppen gaat de deur open en komt de geur van koffie je tegemoet. Het ruikt heerlijk, maar ik drink geen koffie.

Op de zolder kamer liggen Erik en Jorèn en hun deur staat al open. Ze zijn al druk bezig met het klaarmaken van alle apparatuur waarmee hopelijk weer prachtige opnames gemaakt zullen worden. Erik hijst zich in zijn vintage surfpak want hij zal mij vergezellen op het donkere en koude Wolderwijd. Dit keer is het helaas niet gelukt om een volgboot te regelen. Erik zal daarom op zijn supboard mij van navigatie voorzien, de afstand in de gaten houden en filmopnames maken met de GoPro.

De maan werpt een prachtig licht over het Wolderwijd. Naast het team is er nog niemand buiten te bekennen. We lopen zo’n 100 meter bij het Hotel vandaan naar de zwemstart. Daar sta ik dan wederom met mijn voeten, in schoentjes, in het koude water.

Dit keer heb ik de fraaie TwaalfTwintig badmuts van Arena op . De lampjes onder de badmuts staan op knipperen en ik probeer met mijn zwem wanten de timer van mijn horloge klaar te zetten. Er staat een frisse wind en de temperatuur is rond 2 graden. Erik en ik staan klaar.

Laat Triathlon #03 in Gelderland maar beginnen… 3  2 1 Go!

Behind the ziens

Han is begonnen, daarom nemen wij het verhaal nu even van hem over. Op het water had ik, Erik, verwacht te verkleumen van de kou. Het tegendeel is waar. Ik geniet van de rust, het prachtige maanlicht en hoor rechts van mij de borstcrawl slagen van Han. Een mooie cadans. Voor ik het weet zijn we op 1,9 km en roep ik dat we kunnen keren. Het mooie van het Wolderwijd is dat Han kan staan en hem dat even een momentje geeft om ook te genieten van het prachtige zicht op het punt waar we naar toe terug gaan zwemmen.

3,6…3,68… het  strandje komt telkens dichterbij en ik vraag me af of we de 3,8 wel halen. ‘Nee Joh, da’s zeker nog 100 meter’, geeft Han aan en hij had gelijk. 3,8 kilometer zwemmen zit er op. We lopen het water uit en worden ontvangen door het team, Inge en een vriendin en Arjen van Iren (de masseur). Toen merkte ik dat de kou in de voeten zat en liep ik als een dronken kerel de eerste meters richting het hotel waar we een snel nog een heerlijke warme douche konden nemen.

De fiets op

De zon was inmiddels in opkomst en Han stond al snel klaar om met het fietsen te beginnen. 180 km door Gelderland. Dit keer voor het overgrote deel zonder fietsbegeleiding, dus hadden we Garmins klaar met de route die Han moest volgen.

De route in Gelderland voert ons door prachtige landschappen en dorpjes. In onze beleving de mooiste tot nu toe. 

We maken even een sprong en gaan naar het moment waar de 180 km fietsen er op zat. Han heeft van Jan en Co de nodige ondersteuning gehad in de laatste kilometers. Olaf en Jorèn zijn door naar Kröller Muller waar de wissel zou zijn naar het lopen. Erik wacht op het punt waar er nog 10 kilometer gefietst moest worden naar de wissel. Daar waren we Han en Co, die op dat moment nog bij hem was, kwijt. Ze stonden ergens bovenop de Posbank. Navigatiefoutje 😉

Lopen

We roepen het team op om weer bij elkaar te komen op de plek waar Erik staat te wachten. Kort nadat iedereen daar weer was kwamen Han en Co er ook aan op de fiets. We besluiten om Han voor de loop start af te zetten bij het punt waar hij uit het park zou zijn gekomen. Hij kan zich nu rustig omkleden in de bus en besluit de eerste 10 km alleen te lopen. “Even met muziek op in mijn eigen bubbel”, geeft hij aan.

Het heerlijke weer van vandaag draagt bij aan een mooie editie. Gelderland is echt prachtig! Zo tegen de laatste 10 kilometer van het lopen slaat het om. Er steekt een pittige wind de kop op en het wordt wat druilerig. Geen prettige omstandigheden als je dan weet dat het laatste deel voornamelijk over een hoog gelegen dijk gaat. Han beschrijft dat prachtig vanuit zijn beleving.

De laatste kilometers

Ik wil nu even zitten . We zijn net de ijsseldijk opgegaan en de wind is aangetrokken. Vol tegen stond niet in de planning en dat het zo koud zou zijn had de weerman ook niet gezegd. Dat is balen maar we moeten het ermee doen. Ik praat er over met Mariël Remmerswaal en Jan Gras. Mariël rijdt op de mountainbike mee en mijn trouwe tweevoeter Jan Gras loopt ook weer mee. Prettig want hij heeft dezelfde cadans als ik zodat ik me daar niet aan ga ergeren.

Jan loopt voor mij en probeert mij uit de wind te houden. Dat lukt deels want Jan is nu niet echt iemand met kledingmaat xl. Dat wordt overigens volledig gecompenseerd door een geweldig gevoel voor humor en een bereconditie. Mariël fietst een stukje voor ons en stuurt elke tegenligger als een echte gymjuf met een strenge vinger in een grote boog om ons heen. Wat een goed gesmeerde machine zijn we met z’n drieën.

Leermoment

In de verte zie ik een aantal hoge bosjes met een paar dikke stenen ervoor. Ik heb last van mijn buik en heb het koud. Effe zitten en wat energie naar binnen werken, heb het op dit moment even zwaar. Vooral mentaal moet ik mezelf nu resetten. Uit eerdere triathlons weet ik dat die knop er is maar niet altijd op dezelfde ‘plek’.

Na een korte pauze is het weer tijd om te gaan. We staan op en ik vraag aan Mariël of ik mijn windjasje uit de rugzak mag. Mariël geeft mij de rugzak en ik kom al snel tot de conclusie dat deze er niet in zit. Bij de vorige wissel Heb ik het jasje waarschijnlijk weggelegd omdat het prima te doen was zonder. Stom! Leermoment voor de volgende keer en een tegenslag voor dit moment. Gelukkig weet ik dat op de route die we lopen vrij snel de volgauto er weer zal staan.

Aan het einde van de dijk zien we de weg naar beneden draaien. Weg van de wind en de bebouwde kom in. Inmiddels heeft Jorèn Mariël afgelost op de fiets en is Co van Eck bij ons aangesloten als loper. Nog 7 km naar zevenaar. Dat gaat lukken en we komen op tijd.

Het is stil op straat en de straatverlichting is aan, net als onze lampjes. Wij hebben ons eigen discofeestje . Alles knippert en kleurt. We nemen nog even de tijd om wat selfies te maken en lopen in een vast tempo naar de atletiekbaan.

Afsluiting

Bij aankomst bij Atletiekvereniging de Liemers zien we een prachtig versierde entree met spandoek, verlichting en allemaal racerunner fietsen maar niemand buiten. Al snel blijkt dat iedereen lekker warm binnen zit want dat geeft wat meer comfort. Er komt een mevrouw uit de kantine naar ons toegelopen en vraagt of wij het zijn waar ze binnen op wachten.

Binnen een mum van tijd staat er een grote groep supporters buiten en loop ik een ereronde met een racerunner atleet die in zijn enthousiasme op dat moment veel te hard gaat voor me.

Co, Jan en de twee kinderen van collega triatleet Chris lopen ook mee en samen beëindigen we de ronde bij een trainer van de atletiekvereniging. Hij sluit af met mooie woorden, geeft mij een lokale kruidkoek en een geweldige bos bloemen. De racerunner atleet zet met trots het derde vinkje op mijn T-shirt. Ik voel me vereerd dat ik het weer op deze manier mocht doen.

Samen naar huis

Mijn vrouw Inge was ook naar Zevenaar gekomen om lekker met z’n tweeën terug te rijden. Ik zit voldaan in de auto en Inge rijdt. De belijning op de rijbaan gaat in dezelfde cadans als de voeten van Jan en Co tijdens het lopen .

Ik denk alvast aan triathlon #04 : “waar ga ik #04 doen en in welke provincie zal ik dan starten?”. Ach dat komt wel , daar hoef ik me nu nog niet druk om te maken………niet wetende wat er allemaal aan stond te komen.

Lees ook dit artikel in TRANSITION #24

Video behind the ziens

De tweede triathlon kreeg een bijzondere finale. In Rotterdam, bij Rotterdam Atletiek, stond trainer Ramon Storm Han met racerunners uit verschillende plaatsen van de provincie Zuid-Holland op te wachten. Onder hen was atleet Colin van Tricht van Rotterdam Atletiek die in 2018 en 2019 wereldrecords heeft gelopen met zijn RaceRunner. 

De film van de tweede triathlon laat buiten de uitbundige ontvangst in Rotterdam zien dat er op alle onderdelen van de triathlon die Han op 1 februari deed veel support wordt geleverd. De atleten van AV Clytoneus waren er ‘s ochtends vroeg al bij tijdens het zwemmen. Een aantal van hen stonden Han de hele dag door op punten langse de route weer aan te moedigen.

De fiets/loop wissel in Gouderak leek wel een high tea 😉 , dank je Aafke.

Op de dijk richting Ouderkerk a/d IJssel werd han wederom vergezeld door een groepje enthousiaste Clytoneus (mede)leden. Olaf en Mariël Remmerswaal waren na een eerste ontmoeting in de buurt van Den Haag zo onder de indruk dat ze de hele dag gevolgd hebben en Olaf ook maar is ingezet als support op de fiets tijdens het lopen. Geweldig!

Naast de RaceRunners waren ook bij de finish weer atleten die Han een warme ontvangst hebben gegeven.

Wat een mooie ervaringen weer voor ons als team rond TwaalfTwintig. De hele dag is weer terug te zien in ongeveer 12 minuten. Een film gemaakt door Erik en Jorèn Kroon van Punch Creative.

Op naar de Triathlon #03 op zaterdag 7 Maart in de provincie Gelderland.

We bedanken onze sponsors en de vaste crew en willen graag Team Martin Oostveen Hoveniers, Aafke Smeets van Fysiotherapie Oranjestaete en Ramon Storm en de Racerunners een extra pluim geven!

03:15 ging de wekker op zaterdag 2 februari. Han startte een uur eerder dan in Groningen om de druk aan het eind van de dag niet te veel te hebben. Dit keer stonden er aan het eind van de ‘rit’ ook weer Racerunners samen met hun trainer Ramon op Han te wachten bij Rotterdam Atletiek.

De dagen voor de triathlon hebben we de routes bekeken voor het fietsen en lopen. Tijdens de tweede editite fietste Team Martin Oostveen Hoveniers met Han mee. Zij hadden de route uitgestippeld vanaf Reeuwijk bovenlangs in de provincie richting de kust en dan vanaf Scheveningen richting Gouderak voor de wissel naar het lopen. In tegenstelling tot Groningen is er nu gekozen voor een route waar slecht 2 keer een rondje van 10 km werd gereden onder Alphen a/d Rijn. Ook voor het zwemmen zetten we in Google Maps een route uit over de plas. De ’s-Gravenbroekseplas bij Reeuwijk in dit geval. Iemand van het supportteam heeft die route dan op de telefoon bij zich om in de gaten te houden of Han goed zwemt.

De start mocht plaatsvinden bij Het Wapen van Reeuwijk. Daar kon Han zich omkleden in een kleine ruimte bij het terras aan het water wat normaal gesproken de bar was. De fluisterboot hadden we te leen gekregen van Sup en Watershop en was de dag voor de start al door Han en Co opgehaald en klaargelegd bij de start. Om ongeveer 04:30 waren we op de locatie aanwezig. Bijna fluisterend wordt er met elkaar gesproken om aanwonenden niet wakker te maken. We drinken een bak koffie en hebben het over koetjes en kalfjes. Iedereen en met name Han is erg relaxed die ochtend. De temperatuur is rond de 11 graden en er staat een lekker briesje.

Supporters van AV Clytoneus zijn die ochtend goed vertegenwoordigd. Ze helpen Han met het dichtritsen van het pak, spreken hun ontzag meermaals uit en juichen hem om 05:00 toe als hij begint aan de tweede van twaalf triathlons. In de boot zitten Jan, Co en Jorèn, gewapend met lampjes, de GPS locatie en de camera’s voor foto en filmopnames.

Het zwemmen gaat voorspoedig. De eerste oversteek op de plas was wel onstuimig. Door de wind waren er een aardige golven op het water waar Han tegenin moest zwemmen. Richting de oversteek kwam Han even in de luwte te liggen van de aangrenzende woningen. Ondertussen was Erik samen met de supporters naar het punt gelopen waar Han zou oversteken naar een aangrenzende plas om uiteindelijk terecht te komen op de Breevaart. Daar, aan de voorkant bij Het Wapen van Reeuwijk, was de finish van het zwemmen. Vanaf de kant wordt er goed aangemoedigd en de mannen in de boot geven aanwijzingen voor de richting. Het bleek op de plas namelijk wel dat er zo hier en daar nog wat palen van fuiken stonden. Daar hebben ze Han maar wel omheen geleid voor alle zekerheid.

Bij de zwem finish was ook het team van Martin Oostveen Hoveniers inmiddels aangekomen. De mannen waren bezig met het uitrusten van de fiets met lampjes en bidons en waren er klaar voor!

Een miezerig buitje bij de start van het fietsen maakte dat er wel in regenkleding gefietst moest worden. Maar gelukkig was het al ter hoogte van De Hoef dat die kleding de bus in kon. Daar werd ook de eerste punt appeltaart, van Inge, verorberd. Het voelde goed, het zag er goed uit en de route was goed te volgen. Voor de vVolgauto zou deze dag wel een uitdaging worden. Als ze langs provinciale wegen fietsen moet er om de 10km zo’n beetje gestopt worden om te kijken of er iets nodig is, maar ook om foto’s te maken voor het blad Transition. In de editie van maart publiceren zij een verhaal over de onderneming van Han, Jorèn en Erik verzorgen dus naast het filmen ook beeldmateriaal voor dit artikel.

Als we ter hoogte van het Braassemermeer de route weer kunnen volgen zijn we Han en de fietsers van Martin Oostveen kwijt. ‘Hier zouden we ze nu toch zeker moeten zien…’. ‘Daar gaan ze volgens mij, oh nee…’. Ze zijn verkeerd gereden en missen de wisselpost voor fietsers. Het team zou telkens met twee bij Han zijn en met elkaar afwisselen. Als we besluiten te gaan rijden zien we ze in de verte nog net over een kruispunt gaan. De ‘frisse’ fietsers moeten gelijk aan de bak om ze bij te halen en wij zoeken ze op en geven vanuit de bus aan dat ze in moeten houden, alles komt weer goed.

Bij Oegstgeest gaat de route richting de duinen en splitsen onze wegen. Wij gaan richting Wassenaar om ze halverwege de duinen te treffen. Er wordt bij Sander een GoPro onder het zadel gemonteerd voor een timelapse van hun duinrit en we gaan elk onze eigen weg.

Bij Wassenaar treffen we ze inderdaad, maar omdat we ons voor de mooie plaatjes in de duinen hadden verschanst ging de trein gewoon door. Een ferm fluitje van Erik kreeg gelukkig aandacht en ze maakten rechtsomkeert. Tijd om te eten en te drinken en dan op naar Scheveningen.

Vanaf daar wordt het voor ons een uitdaging om ze weer op te pikken. Er is nog geen tracker waarmee we Han kunnen volgen. We hebben het met WhatsApp Live Locatie geprobeerd. Ging op zich prima, maar was niet ideaal. Het eerstvolgende treffen was gepland net buiten Den Haag. Scheveningen hebben we helaas gemist, maar we moesten kiezen voor Duin of Boulevard. De ontmoeting loopt goed. Er komt ook een witte Volvo aanrijden en iemand zwaait ons met een brede glimlach toe. ‘We waren met de hond naar het strand en dachten we kijken op de weg terug naar huis even bij Han’, leuk dat mensen het dus volgen op de dag zelf. We proberen zo actief mogelijk te zijn op social media, maar soms blijkt alles bij elkaar wel dat we tijd te kort komen. Olaf en zijn moeder zijn overigens tot aan de finish mee gereden die dag, toppers!

Daarna ging het mis, we namen een verkeerde afslag in de buurt van Zoetermeer omdat we probeerde bij de volgende fietsers wissel te zijn. Wat doen we? Gaan we terug? Rijden we door? Waar zitten ze nu eigenlijk? Om een lang verhaal kort te maken, ze zaten ver voor ons uit. Wind mee en fietsers van Oostveen bij je hebben is dan nergens goed voor (smile). We hebben contact met Martin die wel in de buurt van de fietsers en Han zit. ‘In Waddinxveen zit een ABS Autoherstel waar we hebben afgesproken voor een ‘hersteldrankje’’ geven we nog aan. We proberen te vermijden dat we opnieuw een envelop van het Justitieel Incasso Bureau op de mat krijgen, maar verplaatsen ons zo snel mogelijk naar het filiaal van ABS Autoherstel. Het moment dat wij de inrit daar op rijden zien we Martin ons in de andere rijrichting voorbij schieten, maar geen fietsers. Paniek, we bellen hem snel. ‘Ze rijden langs het water en zijn al verderop’ was wat we te horen kregen. Die ontmoeting was dus mislukt. We bieden onze excuses meerdere keren aan en vervolgen onze weg richting het rondje dat ze zouden rijden net onder Alphen a/d Rijn.

Daar was afgesproken met Gerard van Dam van Dronescenario. Hij zou ze daar met de drone gaan volgen. Wind, had ik dat al genoemd? Die was er in de polder niet minder op geworden namelijk. Hij was zelfs zo straf dat de drone de lucht niet in kon omdat hij onbestuurbaar was. Jammer, want we keken uit naar die beelden.

Nadat de twee rondjes in de polder zijn volbracht wordt het laatste stuk richting de wissel bij Fysiotherapie Oranjestaete in Gouderak ingezet. Als we met de bus aankomen in Gouderak zien we bij het inrijden al supporters staan en hangt er een zelf gemaakt spandoek met een aanmoediging. Bij de praktijk staan er weer supporters van AV Clytoneus om Han te verwelkomen. Aafke, mede eigenaar van de praktijk, heeft binnen lekkers en koeken klaar staan en de ruimte lekker verwarmd. Eenmaal binnen maakte Aafke bekend dat ze met de praktijk een mooi bedrag doneren voor het goede doel, geweldig! De perfect plek voor de wissel naar het looponderdeel van die dag.

We zetten de fiets achterop de bus, starten de looproute op de navigatie en halen de LOOP bak naar voor in de bus. Binnen kleed Han zich rustig om en praat wat bij met de groep die hem op stond te wachten in Gouderak. Nick, die ‘s ochtends ook het eerste fiets deel er al bij was, loopt het eerste stuk door de polder met Han mee. Het waait nog altijd behoorlijk en die wind heeft Han tegen in de richting van Rotterdam. Jan schuift aan in de bus en Jorèn gaat met eten en een camera met de lopers meet op de mountainbike.

De zon! De prachtige omgeving waar Han loopt wordt nog mooier omdat de zon zich inmiddels laat zien. Goede omstandigheden om te lopen, op de wind na dan. Erik en Jan hadden de bus op een strategisch punt in de polder geparkeerd, mooi voor de foto’s. Totdat Erik dacht dat ze al wel in beeld zouden moeten zijn. We stonden niet op het goede punt, (smile) en zijn gaan rijden. Ook toen was het spotten wel een probleem zonder GPS locatie van de lopers. Eenmaal voorbij Berkenwoude kwam de witte Volvo ons tegemoet rijden. Dat was de indicatie dat Han nog achter ons zou zitten, en dat bleek gelukkig ook zo.

Eenmaal weer aangesloten zijn we op de dijk richting Ouderkerk a/d IJssel achter Han gebleven en hebben hem tot Rotterdam goed kunnen volgen. Jan was inmiddels al aangesloten bij Han en zou met hem meelopen tot de finish met de Racerunners bij Rotterdam Atletiek. Ook geen kleine prestatie, die 30km die Jan heeft gelopen. Als we in de verte de Brienenoordbrug spotten weten we dat het met de marathon ook goed ‘loopt’. We hebben voordat Han het Kralingse Bos in gaat nog een laatste bevoorrading van Jorèn en zien ze uit het oog verdwijnen.

Rotterdam, we rijden met de bus de looproute over de Willemsbrug richting de Erasmusbrug om toch die beleving ook te hebben. Onderaan de Erasmusbrug gaan we posten om ze daarna het laatste stuk naar Rotterdam Atletiek te kunnen volgen. Nu hebben we wel weer een indicatie van de locatie van Han via WhatsApp Live Locatie. Net als in Groningen stromen de WahstApp berichten weer binnen op de telefoon. ‘Waar zitten ze nu?’, ‘Hoe laat verwacht je dat Han op de baan is’, ‘Kan ik hem nog wel volgen?. Op het moment dat we ze vlak bij de Erasmusbrug zien aankomen stapt Nick weer in zijn loopschoenen om het laatste stuk mee te lopen met Han en Jan en rijden wij vooruit naar de finish.

Daar aangekomen horen we trainer Ramon al op een enorme enthousiaste, Rotterdamse, toon aan de Racerunners uitleggen dat Han eraan zit te komen en dat ze een korte warming up gaan doen. En dan is het zover. Van achter de hoge haag van coniferen horen ze op de baan de stem van Han. ‘5, 4, 3, ja we komen eraan hoor, 1….’

Wat een ontvangst. De spraak vaardige Ramon heet op zijn Rotterdams Han van harte welkom en nodigt hem uit om een rondje met de kinderen uit Den Haag, Dordrecht en Rotterdam te gaan lopen. Na afloop in de kantine krijgen de kinderen en Han nog een presentje uit handen van Ramon en sluiten we met een heel goed en voldaan gevoel triathlon #02 af.

In de podcast die te vinden is op de Tri-Times podcast website hoor je Han zijn verhaal. We kijken alweer uit naar de volgende!

Statistieken #02

13:17:04

1:18:38

4 km

24:32

6:23:49

187 km

21:54

4:48:12

42 km

Behind the ziens #02 | Punch Creative

Beleef de dag van triathlon #02 in Zuid-Holland met Punch Creative. Het support-, camera- en social media team.

Provincie nummer #02 van de twaalf is Zuid-Holland. De zwem, fiets en loop routes zijn uitgezet.

Dit keer is de start een uurtje eerder, 05:00. Op deze manier kan Han eerder finishen met de Racerunners. De verwachte aankomsttijd bij Rotterdam Atletiek zal tussen 19-20u zijn.

Zwemmen

De start van het zwemmen vindt plaats bij de Reeuwijkse plassen, ‘s Gravenbroek. We bedanken Café Bistro het Wapen in Reeuwijk dat we daar te water mogen gaan. Han gaat start hier de 3,8km zwemmen. Ter vergelijking, in een zwembad zijn dat 152 baantjes in een 25 meter bad.

Fietsen

Tijdens het fietsen krijgt Han gezelschap van Team Martin Oostveen Hoveniers. Zij zullen om de beurt in tweetallen met Han meefietsen en nemen de navigatie op zich. Mede dankzij het team staat er een prachtige route door polders, steden, dorpen, duinen en de Pier van Scheveningen.

De wissel van het fietsen naar het lopen gaat plaatsvinden in Gouderak, dankzij een behulpzame clubgenoot. Aafke Smeets stelt namelijk haar praktijkruimte beschikbaar om te wisselen en er even een kopje thee te drinken.

De marathon – lopen

Hierna gaat Han met de benenwagen weer door voor een marathon. Vanaf Gouderak loopt hij een stuk door de polder om vervolgens Rotterdam in te lopen. Het parcours bevat een deel van de marathon van Rotterdam, komt over de Erasmus en eindigt op de baan van Rotterdam Atletiek.

Ramon Storm, RaceRunner trainer in Rotterdam, heeft RaceRunners van Fortis uit Dordrecht, Haag Atletiek uit Den Haag en Rotterdam Atletiek bereid gevonden Han op te wachten op de baan van Rotterdam Atletiek om daar zijn marathon af te sluiten en het tweede vinkje op het shirt te zetten.

Een goed begin is het halve werk!

Ontwaken

04:45 uur gaat de wekker en nog geen 5 minuten later staat hij in de deuropening van onze slaapkamer om te vragen of wij, Jorèn en Erik, lekker hebben geslapen. Han is wakker.

We schuiven aan voor een ontbijtje en spreken nog kort de dag met hem door. Er is een mooie planning voor alle drie de onderdelen en de routes liggen vast. De routes werden de avond ervoor nog door Jorèn samen met Han tot in detail bekeken. Het is mooi om te horen dat Han bij elk punt wel een herkenning weet op te noemen. “Daar, op ongeveer de helft van de lokale fietsronde, staat een huisje dat er zo leuk uitziet. En je verwacht het niet maar het is een stroomhuisje.” of “Bij dat sluisje daar kan je niet verder met de volgauto en moet je de MTB even pakken.” Hij kent het gebied er op zijn duimpje en heeft niet gelogen, het is er prachtig zo bleek op de bewuste dag.

Rond 05:00 uur zien we de buitenlampen aangaan en komen de twee vrienden uit Groningen binnen die met hem meegaan op de sup tijdens het zwemmen. Het enthousiasme spat er af, van spanning is bij geen van allen iets te merken. Han geeft later aan dat dat moment van opstaan en de eerste keer het water ingaan voor die 3,8 km iets is waar hij erg naar uit had gekeken. “Er viel een soort last van mijn schouder, we zijn eraan begonnen!”

Dirk en Nils zijn inmiddels buiten bezig om de sup op goede druk te brengen en hun pak goed aan te trekken. In een hoek op de steiger ziet Dirk een oude kano liggen. Zo’n kano waar je op zit, het zal vast een mooie naam hebben. Hij besluit dat dat eigenlijk wel prettiger is en hij zich er sneller mee kan verplaatsen dan op de sup. Ze besluiten dat Nils altijd in de buurt van Han blijft en Dirk vooruit kan varen als dat nodig is.

Zwemmen

06:00 uur gaat Han het water in. Van de kant is de eerste vraag hoe koud het is, maar Han is in opperste concentratie en klikt op zijn horloge de timer aan en ligt in no time klaar om zijn eerste zwemslagen te maken. Voor we het weten is hij uit het zicht en zien we alleen nog de lampjes op de kano en de sup.

De filmploeg, Jorèn en Erik, hadden en sloepje met een fluistermotor tot hun beschikking, maar de accu van de sloep had een nacht in de kou gestaan en gaf niet meer de power om het bootje vooruit te brengen. Toen ze al peddelend weer aan de kant waren hoorde ze dat een enthousiaste buurman had besloten om zijn sloep uit de ‘winterstalling’ te halen. Met enige vertraging gaan Jorèn, de buren en nog twee vrienden van Han daarna op zoek naar Han op het Paterswoldsemeer.

Het zwemmen ging boven verwachting goed. In 1 uur en 19 minuten heeft hij 3,84 kilometer gezwommen in water dat 5 graden was bij een gevoelstemperatuur van de buitenlucht van -2. De kop is eraf!

Han nam een lekkere warme douche en ging zich klaarmaken voor het tweede onderdeel: 180 km fietsen.

Fietsen

We verblijven deze eerste keer bij Dick en Paula, Dick is de vader van Han. Ze wonen aan het Paterswoldsemeer op een prachtige rustige locatie. Het pad vanaf de proviciale weg naar het huis is onverhard. Daarom rijdt han het eerste stukje op een MTB en wachten Erik en Jorèn hem bij de weg op met zijn racefiets die achter op de camper staat die de hele dag bij Han zal blijven.

Tegen 08:00 uur komt Han aanrijden en de verlichting op de racefiets wordt alvast aangezet. Je moet weten dat Han gek is op lampjes. Een prachtig compact koplampje zorgt ervoor dat hij zeer goed zicht heeft op het wegdek dat voor hem ligt en het rode signaallampje achter is voor achteropkomend verkeer ook goed waar te nemen. Met de KASK helm op, die door Threels Cycling uit Woerden is geleverd, en goede winddichte kleding stapt hij over op de racefiets en gaat op weg voor 180 km fietsen.

De fietsroute is zo gekozen dat Han de eerste 60 km door de omgeving van Groningen reed en dan op een lokaal rondje uit zou komen van 20 km dat hij zes keer gaat rijden. Net als bij het zwemmen zit het tempo er goed in en voelt Han zich super. Het weer is helaas wel erg druilerig en door de combinatie met mist is de kou niet heel prettig. 

Naast de volgcamper zijn ook de twee vrienden uit Woerden, Jan en Co, aangesloten als volgwagen. Co heeft de racefiets in de auto liggen om op een bepaald moment mee te gaan fietsen tijdens de rondjes. Jan zal de eerste 21 km met Han meelopen.

In een thermosflesje dat passend is gemaakt voor de bidonhouder heeft Han lauwwarme thee zitten. Heerlijk bij deze temperaturen en met een beetje suiker er in ook nog smakelijk op de fiets. In de camper staat een thermoskan met de thee die als navulling dient. Als dat moment daar is en Han na een refill een eerste slok neemt, proest hij het uit, te heet nog! De bevoorrading verloopt voor de rest prima en het is heel prettig voor het volgteam en Han dat ze dichtbij kunnen blijven.

Als Han bij het lokale rondje aankomt is er ook een auto van RTV Noord aangesloten en is de afspraak gemaakt dat, als ze in de uitzending kunnen, hij een paar keer op de claxon drukt zodat Han heel even kan stoppen. In het prachtige Groningse dialect wordt Han geïnterviewd en sluit hij af met de toelichting van het goede doel en de woorden ‘Ja moi eem’.

Als Han nog 4 rondjes moet heeft Co zich inmiddels omgekleed en sluit hij aan. Straffe wind en een vieze miezerige regen zijn op dit moment toch wel een lastig element. Jan komt ons in de camper vergezellen en we rijden weg om ze op te zoeken. Eenmaal in het vizier roept Erik dat hij drie fietsers ziet. Het klopt, ze zijn met zijn drieën nu. Oom Jan, tegen de 70 jaar inmiddels, is ook aangesloten en zal een paar rondjes meefietsen. Het blijkt een welkome versterking omdat de omstandigheden toch wel pittig zijn.

Oom Jan heeft na 2 volle rondes zijn ondersteunende taak voltooid en Co blijft meefietsen tot de laatste ronde gedaan is. Han fietst dan nog het laatste gedeelte alleen en komt rond 15:05 aan bij vriend Andre thuis waar hij zich kan omkleden voor onderdeel drie: 42 km lopen.

Lopen

André had heerlijke broodjes en zelfs een pizza klaar staan. Die zijn voornamelijk door de begeleiding opgegeten omdat Han toen alleen gels en lichte dingen at. Wel ging de appeltaart van Inge, vrouw van Han, er tussendoor in bij Han. Ook bij de begeleiding trouwens. Bij André was Jan al omgekleed om met Han de eerste 21 km te gaan lopen. De route was in het begin gelijk aan de aanrijroute naar de lokale rondjes van het fietsen.

Han voelt zich goed, maar geeft aan dat de afgelegde 180 km in deze weersomstandigheden toch wel pittig waren. Met droge kleding en zijn nieuwe Hoka schoenen gaat hij om 15:24 uur de deur uit voor de marathon die nog voor hem ligt.

Het looptempo zit er direct goed in en Jan geeft aan dat het met Han wel goed zit. De camper probeert zo kort mogelijk te volgen en heeft inmiddels Co als gast gekregen. Als we stoppen voor een foto en filmmoment spreekt Erik een man en vrouw aan die hardlopend in de richting van Han en Jan liepen. De man reageerde enthousiast en zei dat hij het interview op RTV Noord had gehoord die ochtend. Onze lopers werden dan ook uitbundig begroet toen ze elkaar onderweg troffen.

Op 21 km van de marathon was afgesproken met Dirk, die ook op de sup stond ‘s ochtends, om het van Jan over te nemen. Niet zomaar een punt, maar bij het huis van zijn moeder in Groningen. Een mooie ontmoeting waar een trotse moeder haar zoon een hart onder de riem stak.

Han en Dirk vervolgde de weg door de nog prachtig verlichte winkelstraat richting het natuurgebied ten westen van de Paterswoldsemeer. Daar is Jorèn op de MTB met bepakte zakken en genoeg verlichting met de twee lopers mee gegaan. Han had het al aangegeven: ‘daar mocht het busje niet in.’ 

Inmiddels is Erik al een aantal keer gebeld door mensen die nieuwsgierig waren naar de tijd van aankomst bij atletiekvereniging Groningen Atletiek. Daar wachtte namelijk een kleine delegatie van gehandicapte kinderen met hun racerunners op hem. Samen met hen zou Han een rondje op de baan afleggen. De racerunner biedt de kinderen de mogelijkheid om te kunnen ‘hardlopen’, maar is een kostbare investering. Met het geld dat Han met zijn actie voor de Stichting het Gehandicapte Kind bij elkaar krijgt, kunnen de racerunners door een vereniging worden betaald.

Rond 20:00 uur was het zover: Han en Dirk kwamen aan bij de club en liepen de baan op waar de kinderen hem enthousiast ontvingen. Ook voor Han een momentje van geluk want hier doet hij het voor! 

Zullen we dan nog een rondje doen, weet je wat, we doen twee rondjes!

Na de twee rondjes wilde één van de kinderen het shirt dat Han aan had wel voorzien van het eerste vinkje van de twaalf. Done, wat een mooie finish. Er gaat niets boven Groningen!

‘s Avonds toen we weer ‘thuis’ waren en wat na zaten te praten zei Paula “Een goed begin is het halve werk”, en zo is het. Op naar de volgende triathlon in februari. We maken snel bekend waar en wanneer deze plaats zal vinden.

Ben je triatleet en nieuwsgierig naar hoe Han zich tijdens de triathlon voelde luister dan de eerstvolgende aflevering van de Tri-Times podcast.

Interview bij RTV Noord 2 januari 2020
beluister hier het radio fragment.

Redactioneel stuk RTV Noord 3 januari 2020

Interview op de radio bij RTV Noord 3 januari 2020

Bedankt Groningen Atletiek Stadspark voor de mooie finishplaats met RaceRunners van https://racerunning.nl/

Het aftellen is begonnen, niet naar het nieuwe jaar, maar naar 2 januari voor triathlon #01. Donderdag 2 januari start Han met de eerste van twaalf triathlons.

We verplaatsen ons vanuit de provincie Utrecht ruim 200 km noordwaarts. Het kan ook haast niet anders, we reizen af naar de provincie waar Han gewoond en gestudeerd heeft, Groningen.

Tijdens de feestdagen hebben we goed kunnen stapelen. De overgebleven kruidnoten, kerststol, kransjes, bonbons en nagerechten zijn verslonden. De weersvoorspelling ziet er prachtig, maar fris uit. Kortom, alle voorbereidingen zijn getroffen, klaar voor de start!

Zwemmen

Alles aan Han straalt uit dat hij er klaar voor is en alles is geregeld voor zijn eerste triathlon. Het zwemwater wordt het Paterswoldsemeer. Han vertrekt om 06:00 vanaf de steiger bij vader Poppema achter. Tijdens het zwemmen gaat er een bootje en een sup mee voor support en veiligheid. Kom je aanmoedigen? Kom naar Strandpaviljoen Paterswoldsemeer.

Fietsen

Het fietsparcours is zo gepland dat er goed support geleverd kan worden. Er zal warme bouillon en appeltaart voor Han klaar staan op afgesproken plekken. Als deze niet al op is gegaan tijdens het wachten. Han fietst een aantal rondes afgeleid van het parcours van de Grunnman.

Lopen

Han loopt één route door het prachtige gebied rondom Groningen richting de eindstreep. De finish zal bij Groningen Atletiek Stadspark zijn. Op de sintelbaan loopt Han een ereronde samen met één of meerdere kinderen met een racerunner.

Nog nooit gehoord van een racerunner?

Een RaceRunner is een driewielig loopframe zonder pedalen en met een borststeun en stuur. Kinderen en volwassenen met een lichamelijke beperking kunnen zich hiermee voortbewegen door te lopen of te rennen. RaceRunning is de para-atletieksport waarbij de atleet met een RaceRunner op een atletiekbaan verschillende afstanden loopt of rent. De RaceRunner is dan dus een sporthulpmiddel net als een sportrolstoel. Kijk voor meer info op https://racerunning.nl/

Han volgen?

Kom gerust kijken en aanmoedigen, zou super gaaf zijn! Tijdens het zwemmen kan je Han aanmoedigen bij Strandpaviljoen Paterswoldsemeer. Misschien spot je hem tijdens zijn rondes op de fiets of kom je naar de finish bij Groningen Atletiek Stadspark.

Maar… tenzij je in Groningen woont is dat misschien lastig, dat begrijpen we. Natuurlijk is alles ook te volgen op social media. We gaan korte fragmenten, behind the scenes en o.a. updates plaatsen op Instagram en facebook. Stay posted!

Duimen voor een zonnetje.

Bericht van Han