De finale

De afgelopen drie weken zijn er, naast het vaste team, veel mensen betrokken geweest bij het organiseren van deze laatste editite van TwaalfTwintig. TechnoHub stelde hun prachtige locatie beschikbaar om daar na afloop de uitreiking van de cheque voor het goede doel te doen. Bij AV Clytoneus is een extra training ingepland die afsluit met het ophalen van Han tijdens zijn tweede loopronde. Bij Han thuis is de boel versierd en staat een kerstboom met bedankjes van verschillende FrameRunners en verenigingen. Er is een spandoek van 2 bij 5,8 meter gemaakt om alle betrokkenen te bedanken. Co heeft heuse 1220 gebakjes gemaakt op school. En als klapstuk komt de burgemeester om de cheque te overhandigen.

Vroege start

In overleg met Han is besloten om 2 uur eerder te starten. Dat is dus om 3:00 in de ochtend. De reden is dat we weer te maken hebben met maatregelen naar aanleiding van de vele COVID besmettingen. Om 17:00 moet daarom de uitreiking plaats hebben gevonden bij TechnoHub in Woerden.

Er is bij ons, Jorèn en Erik, sprake van gezonde spanning. Niet of het Han gaat lukken, dat zeker niet. Meer dat we bijna geen slaap kunnen pakken en het weer erg onvoorspelbaar is de afgelopen dagen. We duiken vroeg ons bed in, in een poging toch wat te slapen.

12 december 2021 2:00 uur 

Dan gaat de wekker om 2:00. Alles staat al klaar en de camper is ingeruimd en er staan twee mountainbikes achterop. Als we om 2:20 de deur uit gaan blijkt het miezerig te zijn en voelt het waterkoud aan buiten. Jammer, maar we hebben erger gehad in het afgelopen jaar.

Als we aankomen bij de startlocatie, bij Albèrt, zien we Han net voor ons rijden in de bestelbus van ABS Autoherstel. ‘Mogguh mannen’ klinkt het opgewekt, hij heeft er zin in.

Bij Albèrt staat een tent voor die de club, AV Clytoneus, beschikbaar heeft gesteld en is er volop leven. Zijn zoon viert zijn verjaardag. Dus biertjes op de 1e verdieping, en sportdrank en water beneden dit keer. Uiteraard verzorgt Albèrt zijn gasten weer met een heerlijke bak koffie.

Tijdens het omkleden voor de zwemstart komen er herinneringen naar boven en wordt er gelachen. Co bereid zich weer voor om voor de laatste keer op de sup mee te peddelen en Han pakt zichzelf goed in. De Arena badmuts gaat op, de zwembril wordt goed gezet en het lampje achter onder de badmuts wordt aangezet. Als Co klaar staat op het water laat Han zich voorzichtig in het water zakken en voelt met zijn gezicht de temperatuur aan. Het klokje wordt gestart en weg zijn ze voor het laatste rondje van 3,8 km in de Singel dit jaar. En de laatste keer de ganzen in hun slaap storen.

Eerste verrassing

Als Han de eerste meters heeft gezwommen sluit er een waterfiets aan. Juichend en vol trots trappen zijn kinderen de fiets op het water vooruit. Het ontgaat Han nog een beetje omdat hij met alle middelen om warm te blijven niet veel hoort en dus niet direct in de gaten heeft dat ze hem volgen. Maar het duurt niet lang voor hij ze in de gaten heeft en zijn waardering uitspreekt.

Op verschillende punten wordt een verlichte 1220 opgehangen. Past helemaal in de sfeer van de stad waar alle kerstverlichting hangt. Bij terugkomst is ‘Zo dat zit er op’ van Han net te verstaan. Zijn kaken zijn zo koud dat het bijna vast zit. Dat riep de herinnering weer terug aan de eerste in 2020, waar Han na het zwemmen bijna niets kon zeggen door de kou. Deze keer was het gelukkig minder erg. Wel viel het hem op dat in drie weken tijd de watertemperatuur van de Singel aanzienlijk lager was geworden.

Barre omstandigheden

Als Han zich in de fietskleding van Bioracer heeft gestoken en wat heeft gegeten komt hij naar buiten met de tijdritfiets waar hij voorop een heuse bouwlamp heeft gemonteerd. Alles voor goed zicht op de weg. Twee clubgenoten begeleiden hem de eerste fietsronde. Het zijn oude bekenden Nick en Robert. Ze worden uitgezwaaid en verdwijnen rap uit het zicht van de aanwezigen.

Dit keer is de route door de provincie in drie delen gesplitst. Ze komen twee keer terug op de parkeerplaats vlak bij AV Clytoneus. De hoop was dat er clubleden mee zouden fietsen, maar het weer en de temperatuur spelen niet erg mee helaas.

Voor de eerste doorkomst staan we klaar met koffie voor Jan en Co die de eerste ronde op de motor hebben meegereden. Een warme drank doet het goed, ook bij Nick die nog steeds bij Han is en de volle 180 km vol gaat maken samen met hem. Een mentale uitdaging die hij niet uit de weg gaat. De ABS Autoherstel bus wordt dit keer bestuurd door Hessel en bijrijder is Aafke. Hessel is ondertussen druk met een bandenwissel bij het voorwiel van Han. Alles loopt gesmeerd en in no time rijden de twee weer richting het fietspad voor de tweede ronde.

Lekdijk

De mensen die bekend zijn met fietsen rondom Woerden weten dat de Lekdijk altijd bijdraagt aan de extra beleving van een training of fietsrondje. Deze was dan ook opgenomen in de tweede fietsronde. Vanuit de richting Schoonhoven reden ze naar IJsselstein, met de wind in de rug dit keer.

Voor de beelden hadden we bij deze editite een plan van aanpak gemaakt om niets te missen. Hier hadden we gehoopt op de zon, die we dan op zouden zien komen over de Lek. Helaas mocht het niet zo zijn en hing er een dik wolkendek dat het de zon onmogelijk maakte om zich te laten zien. Als we Jan en Co op de motor aan zien komen passeren niet lang daarna ook Han en Nick ons. Het tempo zit er goed in. Krachtpatser Nick zien we telkens op kop rijden, ongelooflijk wat een inzet!

Bij het tweede moment van doorkomst op de parkeerplaats zien we twee atleten die het koud hebben en het miezerige weer wel zat zijn. Gebroederlijk zitten ze achter in de bus wat te eten en drinken. Nog één keer de fiets op voor de laatste kilometers. De laatste ronde eindigt in Linschoten, waar de familie klaar zit.

Warme wissel

In huis hangt een goede sfeer, de spanning is voelbaar en respect overheerst. We krijgen heerlijke warme chocomel en een appelflap van Inge. We zitten nog geen 30 minuten of we zien de zwarte Kask helm om de hoek van de carport komen.

Juichend staat iedereen op en snelt zich naar buiten om de twee fietsers binnen te halen. Wat een barre tocht is dit geweest. In vergelijking met alle andere edities was dit waarschijnlijk wel de zwaarste voor het fietsen.

Han kleedt zich boven om en Nick krijgt een kop soep om zich wat op te warmen en aan te sterken. Hij is er nog niet, hij stapt gewoon weer op de fiets om naar huis te gaan in Woerden.

Wensboom

Als Han klaar is om aan het lopen te beginnen laat zoon Tim hem nog zien wat voor mooie dingen er in de kerstboom hangen die in de tuin is neergezet. Verschillende FrameRunners en verenigingen steken hem een hart onder de riem en bedanken Han voor de inzet voor kinderen met een beperking.

Het lopen is ook opgesplitst in rondes. De eerste wil Han graag alleen lopen, zelfs wij gaan hem dit keer niet achterna het Linschoterbos in.

Terug naar Woerden

Na de eerste loopronde komt Han nog één keer thuis aan. Daar wachten Jan en vriend Dirk hem op om in de tweede ronde mee te gaan lopen. Deze ronde gaat weer terug naar Woerden waar Han door clubleden tegemoet wordt gelopen om een kort moment bij de club, AV Clytoneus, met elkaar te hebben.

Mooi om te zien dat er veel lopers zijn gekomen die samen met hem ook de laatste loopronde in gaan. De vermoeidheid en weersomstandigheden maken het voor Han zwaar, maar de mentale ondersteuning betekent veel voor hem en zo bereikt hij vlak voor de finish zijn oude trainer Siem. Siem staat samen met zijn vrouw Gerda buiten in de kou op Han te wachten met een prachtige aanmoediging op een zelfgemaakte affiche.

Bij aankomst maakt han een kniebuiging voor de meester en zijn vrouw. Wat een mooi moment is dit! Er wordt gelachen en herinneringen komen voorbij. Siem geeft aan dat Han moet gaan lopen anders koelt hij te veel af. Het blijft een trainer hè 😉

De finale

Dan komt er een einde aan 12 maanden, 12 provinies en 12 long distance triathlons. De groep loopt samen met Han de laatste paar kilometers richting de TechnoHub waar zich veel vrienden, clubleden en collega’s hebben verzameld.

Zodra hij de hoek om komt wordt er hard gejuicht, twee confetti kanonnen gaan af en Han krijgt een slinger van bloemen omgehangen. Vermoeid, voldaan en apetrots neemt hij deze ontvangst in zich op en spreekt de mensen buiten toe. Maar er wacht nog een onthaal. In de TechnoHub staat speaker Wim van den Broek hem op te wachten met nog meer mensen.

De entree van is tevens een ontlading. Hij heeft het er echt op zitten. Na mooie woorden van Wim en Han is het de beurt aan de wethouder die hem namens de Gemeente Worden nog een cheque van € 250,00 overhandigd.

De onthulling

Dan is daar het grote moment. In 2020 begon hij aan het avontuur van 12 hele triathlons. Dat is toen in maart van dat jaar omwille van de pandemie stilgelegd. Later dat jaar werd besloten om toch weer te beginnen in 2021 en dan weer vanaf nummer 1.

Met zijn avontuur heeft Han geld ingezameld voor de Stichting het Gehandicapte Kind. Er is in 2020 in overleg met de medewerkers van de stichting een streefbedrag vastgesteld. 

Even voor 5 uur komt burgemeester Molkenboer het podium op en spreekt zijn bewondering uit voor de prestatie. Als hij de cheque samen met Han oppakt draaien ze een rondje op het podium om het voorlopige eindbedrag bekend te maken.

12.550,00 staat er met grote cijfers op de cheque. Trots neemt han het woord over van de burgemeester en bedankt alle betrokken. Alleen had hij het niet gekund, geeft hij aan. Het team, clubgenoten, zijn familie en de racerunners die hij onderweg mocht ontmoeten komen onder meer voorbij. 

Met nog twee grote acties van de Margriet school  en Kalsbeek Bredius uit Woerden in het verschiet zal het streefbedrag ruim worden overschreden.

Een prachtige afsluiting van een geweldig avontuur en een inspirerende start voor ons, Jorèn en Erik, om te gaan werken aan een film.

TwaalfTwintig recap

TwaalfTwintig

To be continued…

De op één na laatste

De volgorde is niet anders dan andere keren. Eerst zwemmen, dan fietsen en afsluiten met lopen. De afstanden 3,8 km, 180 km en 42,2 km staan voor een hele triathlon, de elfde van twaalf dit keer.

Kleurrijk jaargetijde

Anders zijn de omstandigheden. We zitten in de herfst, de dagen worden korter, de temperatuur daalt en het weer laat zich niet voorspellen. Voor vandaag stond er wolkje/zonnetje in de voorspellingen. Daar is bij de start om 5:00 uur wel een inschatting van te maken. Het is koud, maar het voelt zacht aan. Er waait een zuidwesten wind en het water ligt er rustig bij. Als Han er in stapt horen we hem zeggen hoe vies het voelt op de bodem. Waarschijnlijk door bladeren die zijn afgevallen.

Samen met Co op de sup vertrekken ze en het team op de kant loopt rustig het rondje mee. Zo vroeg, zo stil, zo mooi elke keer weer!

You never walk alone

Het wordt ook tijd om stil te staan bij alle hulp die Han geboden is de afgelopen maanden. Vanochtend zijn we weer te gast bij Albèrt, die zodra je aankomt de vraag stelt of je zin hebt in een bak koffie. Jan en Co, de collega’s van Han. De één supt mee, de ander rijdt in de volgauto, die elke maand door ABS Autoherstel beschikbaar is gesteld. Na het suppen stapt Co vaak in bij Jan en volgen ze tijdens het fietsen en lopen. Menigmaal hebben ze ook gefietst en gelopen ter ondersteuning. Aafke dit dit jaar taken van Erik en Jorèn overnam. Ze regelt interviews en aandacht in de media. Deze ochtend werd ze onder het zwemmen geinterviewd door Radio2. Het geeft haar zichtbaar energie. De fietsers die regelmatig aansluiten,Erwin, Nick Sander, Robbert, Hessel, John, Mike, Martin, Pieter, Danny, Jeroen, Lennart en er zijn er nog meer. Bikkels die veelal minimaal 120 km meereden en de wind dan voor hun rekening namen. Gerard, Arjen, Gea, Rawena, Aafke, Tim, Pim en Mariel bij het lopen en verzorging. We zijn vast en zeker een aantal namen vergeten.

Toppers die elke keer weer bijdroegen aan een bijzondere dag.

Iedereen bedankt!

#12 is ook een begin

Waar het straks voor Han in december tot een eind komt en we de eindbalans gaan opmaken van de donaties, gaat het voor Erik en Jorèn pas beginnen. Uren aan filmmateriaal, honderden foto’s en diverse geluidsopnames moeten samen worden gebracht tot een overzicht van TwaalfTwintig. Net als Han nemen ze een jaar de tijd om daar doorheen te gaan en een beeldende herinnering aan 12 triathlons, 12 provincies en 12 maanden af te leveren.

Almelo, Overijssel

Terug naar de 11de triathlon, Han fietst naar de provincie Overijssel dit keer. Op weg naar weer een bijzonder wisselmoment. Hij mag in het stadion van voetbalclub Heracles in Almelo de wissel doen van het fietsen naar het lopen. Colin, de zoon van Robert die vandaag de 180 km weer meefietst, is er hoofd performance en heeft dit mogelijk gemaakt.

De fietsroute gaat weer over prachtige paden en langs bosrijke gebieden. De wind stond gunstig, maar de hoogteverschillen maakte samen met het gemiddelde van 33 km/u dat Robert wel uitkeek naar het vervolg in de volgauto die middag.

Gastvrij Heracles

Dan de wissel. Je hoeft geen voetbalfan te zijn om de ambiance van een stadion te voelen. Op het moment dat we op de grasmat stapten werden we bevangen door een WOW moment. Dit is wederom een uniek onderdeel dat we aan het avontuur kunnen toevoegen. Colin leidt ons ook nog rond en bij de persruimte kan Jan het niet laten. Hij neemt plaats en geeft zijn analyse van de dag tot nu toe. Als eenmaal de camera posities zijn ingenomen door Erik en Jorèn duurt het niet lang voor han zijn entree maakt. Met de fiets naar de middenstip en genieten van het moment. Prachtig dit.

Na een verfrissende douche betreden Han en Jan samen met Colin het veld om op de stip een shirtwissel te doen. Het TwaalfTwintig shirt wordt aan Colin overhandigt om er die avond alle handtekeningen van de spelers op te laten zetten. Het shirt wordt binnenkort geveild voor het goede doel.

Venijn in de staart

De marathon van vandaag heeft als eindbestemming Holten. Daar zijn we welkom bij Boris die ons in zijn vakantiewoning opwacht om daar gezamenlijk te eten. Als je enigszins bekend bent met de omgeving van Holten dan weet je dat het er bosrijk en heuvelachtig is, Sallands heuvelachtig zelfs. In de laatste 10 kilometer staat de beklimming van de Holterberg nog op het programma. Daar wachten Erik en Jorèn de lopers Han e Arjen en Aafke op de mtb in het donker op. Inmiddels regent het al een tijdje en dat maakt het buiten waterkoud. Langzaamaan nadert er vanuit de verte een lichtpuntje en in korte tijd zijn dat er drie. Bijna op het hoogste punt van vandaag zit de spirit er nog steeds in. Het is heel bijzonder om achter de drie aan te rijden in het donker. De autolichten geven genoeg licht om fraaie beelden te schieten.

Net na het bord Holterberg staan het ABS busje en Inge, de vrouw van Han, hen op te wachten voor een laatste slok water, gel en een hart onder de riem. Het gesprek gaat over van alles en nog wat, maar Han is het meest geïnteresseerd in hoeveel hij nog moet lopen. Dat viel reuze mee, dus op de been weer en het donker in voor de laatste meters.

11 gehad, 1 te gaan

De finishplek was aangenaam warm. Ieder die er is heeft wel een verhaal over wat we deze dag weer hebben beleeft en hoe alles is verlopen. Op naar 12-12-21, de dag dat de laatste triathlon #12 gedaan wordt in de provincie Utrecht.

Op naar

Zaterdag 18 september ging de negende triatlon richting Noord Holland, met de marathon op Texel. De campings en de overvaart waren vooraf geregeld, het team was compleet, Han had een fietsmaatje in Robbert van de Graaf en op Texel wachtte hem een delegatie van lopers op.

Start weer in het donker

De start van het zwemonderdeel was weer bij Albèrt omdat er in de Woerdense singel gezwommen zou worden. Clubgenoot Boris Kock zwom mee en had voor de gelegenheid een goed verlichte boei achter zich aan die het navigeren in het water makkelijker maakte. Het najaar is begonnen dus de ochtenden zijn weer donker. 

Zwemmen gaat er niet minder door. Na iets meer dan een uur en een kwartier waren ze weer op de wisselplek bij Albèrt. Daar stond Robbert klaar met z’n racefiets en was het team klaar voor de tocht met de ABS bus en de camper.

De fietstocht van 180 km voerde naar Den Helder. Helaas was het deze editie niet mogelijk om een samenkomst te organiseren met de kinderen en hun framerunners. Wel kreeg Han van beide Noord Hollandse verenigingen een hartelijke gelukwens in zijn poging geld in te zamelen voor de aanschaf van het voor hen zo belangrijke loophulpmiddel: de framerunner.

Wissel bij KNRM Den Helder

In Den Helder werden Robbert en Han enthousiast ontvangen bij de KNRM direct naast de veerboot. Han kon zich er omkleden en klaar maken voor het volgende onderdeel, de marathon op Texel. Na de oversteek trof Han in Den Hoorn zijn begeleiders, familie en medelopers in Den Hoorn. We hadden overigens een prachtige dag qua weer. Het leek wel zomers en dat maakt het aankomen op het eiland alsof je op vakantie bent. Heerlijk gevoel!

De tocht van 42,2 km, met een prachtige route door het bos via de winkelstraat in de De Koog door de duinen richting de vuurtoren op het noordelijke puntje van Texel. Hier werd na een klimmetje en rondje om de toren de marathon voortgezet richting in Den Burg.

De man met de hamer

Twee momenten van kort verval tekende de lange dag maar na zich even terug te trekken zette hij de pas er weer in en is Han onder aanmoedigingen van dinerend publiek in het centrum van Den Burg gefinisht met een zeer voldaan gevoel.

Een editie die zich weer kenmerkte door fraaie fiets en loop routes, enthousiaste begeleiding en een zeer gedreven Han.

Overnachten in Den Burg

Op naar de camping, waar we met z’n allen genoten van de heerlijke maaltijd die Aafke thuis grotendeels al had voorbereid.

Nog drie provincies staan er op de lijst van 12, Friesland, Overijssel en Utrecht we komen eraan. Op naar de finale op 12-12-21!

Het hoog(s)te punt in Groningen

Op 2 januari 2020 vond de allereerste editie van TwaalfTwintig in de provincie Groningen plaats. Een eerste editie die enorm veel indruk maakte.

In de editite van 2021 werd duidelijk waarom Han zich inzet voor de mogelijkheid tot aanschaf van frames door verenigingen. Verenigingen en de sporters zijn nu nog afhankelijk van geleende frames. Met het geld dat wordt gedoneerd via geef.nl hopen we dat er in de toekomst voor verenigingen de mogelijkheid is om een aanvraag via de stichting het Gehandicapte Kind te kunnen doen voor de aanschaf van eigen frames.

Ontbijt van sponsor Jumbo Langerak Woerden

Bij de zwemstart waren er deze editie gezellig veel supporters aanwezig om Han vanaf de kant maar ook in en op het water te steunen. Er werd door een aantal clubgenoten meegezwommen, gesupt en gewandeld.

Na het zwemmen was er een uitgebreide ontbijttafel die gesponsord werd door Jumbo Langerak uit Woerden. Voor een kleine bijdrage aan het goede doel hebben de aanwezigen daar met volle teugen van genoten.

De wissel van het zwemmen naar het fietsen verliep voorspoedig en onder flink veel aanmoedigingen ging Han samen met 3 mede fietsers op weg naar de voor Han zo bekende provincie Groningen.

Ontmoeting met Ome Jan

De wind kwam vanuit het Noorden dus er moest hard worden gewerkt om de dit keer 180 km lange fietsroute naar Marum te volbrengen. Helaas misten de fietsers de samenkomst met ome Jan, Han zijn oom en zijn oude sportleraar. Het team heeft Jan opgepikt en hen nog wel kunnen samenbrengen bij de wissel naar het lopen.

Onder toeziend oog en aanmoedigingen van een enthousiaste bewoonster van Marum vervolgde Han na zijn uitleg over NSGK en TwaalfTwintig te hebben gegeven, zijn weg. De marathon lopen naar de stad Groningen.

Framerunners

De route is tijdens het lopen nog wat aangepast om te zorgen dat Han op tijd zou aankomen bij de Atletiekvereniging voor zijn samenkomst met de 4 jeugdige framerunners en hun trainsters. In 2020 liep Han nog met framerunners uit de provincie Drenthe omdat er bij de Groningse atletiekvereniging nog geen framerunners afdeling was. Inmiddels is er een start gemaakt met een eigen jeugd framerunner afdeling en gaan er vanaf september 6 jongelingen enthousiast wekelijks samen trainen. 

De kinderen die Han op stonden te wachten waren in afwachting van de frames die ze geleend hadden, dat liep helaas anders dan verwacht. Han heeft daardoor wel extra gelegenheid gehad om te praten met de kinderen en ouders en aansluitend op de foto te gaan met deze kanjers.

Het hoog(s)tepunt van de dag

Vanaf de atletiekbaan was het nog een relatief korte afstand tot de bijzondere finishplek, de Martinitoren in het centrum van Grunn. Onderaan de Martinitoren werd Han samen met atleten die met hem meeliepen opgewacht door de gids. Deze stelde hen in de gelegenheid om te gaan finishen op de meest bijzondere finishplek tot nu toe. Boven in de top van de toren.

Han ging voorop en alle treden van de Martinitoren werden als besluit van de marathon bina met gemak genomen. Trots en vol genot uitkijkend over Groningen werd deze 8ste editie van TwaalfTwintig afgesloten. Er gaat nog steeds niets boven Grunn.

De dag van het water

Vrijdag 16 juli, we volgen het nieuws op de voet. Het zuiden van Limburg heeft te maken met extreme wateroverlast en is aangemerkt als rampgebied. Tot op het laatste moment hebben we gewacht, maar we besluiten uiteindelijk Zuid-Limburg te vermijden. 

Noord-Limburg is gekozen als bestemming en de afspraken met Framerunners hebben we helaas af moeten zeggen. Vrijdagavond om 21:00 is nog een laatste aanpassing gedaan aan de fiets en looproute en sluiten we de computers af. Slapen in de hoop dat we op zaterdag de getroffen gebieden zoveel mogelijk vermijden. 

Arena wedstrijdpak en badmuts

Zaterdag 17 juli, 4:00 gaat de wekker. Stil als muizen verlaten we de thuisbasis en rijden naar het centrum van Woerden. Het zwemmen staat gepland in de Singel en daar start Han, samen met Chris (zwemmend) en Co (op de sup), bij Albèrt voor het rondje van 3,8 km. 

Net als bij de vorige editie zwemt Han in het wedstrijdpak van Arena en kan Chris het ternauwernood bijhouden. Met een kleine groep volgen we ze op de kant, de zonsopkomst is weer prachtig deze ochtend. 

Mike en Lennart

“Het is een erebaantje om Han te begeleiden tijdens het fietsen”

Bij terugkomst staat clubgenoot Mike te wachten met de tijdritfiets om de eerste 80 km met Han af te gaan leggen. Hij zet hem, op weg naar Limburg, af in het Brabantse Nuland. Waar Lennart het stokje overneemt tot aan de wissel bij Nationaal Park De Grote Peel in Limburg. 

Al vanaf de start is er geen wolkje te zien en loopt de temperatuur op naar zo’n 24 graden die dag. Heerlijk weer, voor als je een dagje uit bent. Voor de actieve mannen was het zweten geblazen. Bidons met water werden regelmatig bijgevuld en tussenstops vonden plaats bij schaduwrijke plekken. 

Met een gunstige oostenwind is het punt waar Mike weer naar Woerden terug fietst en Lennart zal starten in Nuland al om 9:15 bereikt. Tijd voor de vlaai die Arjen bij zich had (best gewaagd om je eigen vlaai mee naar Limburg te nemen) en een kop koffie uit de moka. Jan, vriend en collega van Han, is er ook weer bij. Altijd goed voor een lach en wat relativerende opmerkingen. De sfeer zit er net als altijd goed in. 

Samen met Lennart rijdt Han zuidwaarts verder. De lange rechte stukken, parallel aan Kanaal Wessem-Nederweert, zijn ideaal om er een lekker tempo in te houden. Bij Nederweert draait de route weer richting het noorden, richting De Peel. Op het nieuws was net te horen dat dijken bij Baarlo, waar we in eerste instantie zouden wisselen, zwaar op de proef werden gesteld door de extreem hoge waterstand van de Maas. 

Nationaal Park De Grote Peel

Het wisselpunt bij Nationaal Park De Grote Peel wordt bereikt rond 13:00. Fit en vol energie maakt han zich op voor de marathon. Lennart wisselt de lege bidons om voor volle en fietst weer terug naar waar hij was opgestapt. Mike en Lennart maken op deze manier ook gewoon nagenoeg 180 km op de fiets, chapeau!

Tijdens het lopen zullen Jan en Co afwisselend op een mountainbike meefietsen. De ABS Autoherstel auto is dit keer door hen bemand en volgt op de voet met materiaal en voorraad en dit keer gekoeld water.

Het tempo zit er in het begin al goed in, de warmte is Han niet tot last en de route gaat weer over mooie paden en lanen. Wij, Jorèn, Arjen en Erik, trekken de conclusie nu al dat Noord-Limburg prachtig is en op de heuvels na niets onder doet voor het zuiden van deze provincie. Het valt ons ook pas na een korte wandeling die we nog snel maakte over De Grote Peel dat we geen locatiegegevens van Han hebben. Dat blijkt geen probleem, we kiezen met de camper en de volgauto dezelfde route als het loopparcours en hebben Jan en Han al snel in het vizier.

“Als we een zwembad tegenkomen duik ik erin”

Voor hij begon met lopen grapte Han dat als hij een zwembad tegen zou komen dat hij er dan in zou springen. Wel, dat werd werkelijkheid op zo’n 12 km voor het einde van de marathon. Co had een zwembad gespot in een tuin en daar is Han gaan uitleggen wat hij aan het doen was en dat een frisse duik wel heel fijn zou zijn. De gastvrijheid van Limburgers blijkt maar weer eens als de eigenaar zegt: “Kom verder, en als je je schoenen maar uit doet kan je er in.”

De opkikker was geweldig en volgens Arjen die de laatste 15 km was aangesloten bij Han zat het tempo er het laatste stuk goed in. Voor ze de Schadijksche bossen in gaan wordt er nog wat gedronken en rijden wij door naar het eindpunt van de zevende triathlon.

De camper en ABS bus laten we achter en lopen Arjen en Han tegemoet door het bos. Wij, Jan, Jorèn en Erik, hebben nu al een voldaan gevoel. Het was prachtig weer, aardig warm voor de sporter(s), maar hier keken we echt naar uit. Genieten van de natuur, de omgeving en natuurlijk de prestatie die weer is neergezet.

Tot de volgende, 28 augustus, richting Grunn.

‘Hier doe ik het voor…’

Op zaterdag 19 juli markeerde Han de 6e van 12 hele triathlons in 2021. Het is je als je de blog leest inmiddels wel bekend dat Han met de triathlons aandacht voor het Gehandicapte Kind. Het geld dat daar gedoneerd wordt wordt besteed aan Framerunners. Een Framerunner geeft een kind met een handicap de mogelijkheid om (ook) te kunnen hardlopen.

Alle triathlons zijn door het team van TwaalfTwintig zelf uitgestippeld en gaan telkens van Woerden naar één van de provincies. 19 juli was dat Flevoland, de provincie waar ook jaarlijks de grootste triathlon van Nederland plaatsvindt, de Challenge Almere.

Het vaste team wordt altijd bijgestaan door vele vrijwilligers. Zo kan Han zich focussen op de triathlon en is er altijd verzorging of begeleiding. Toen we aankwamen bij de zwemstart rond 4:30 stonden er al 4 clubgenoten klaar in hun zwempak of wetsuit om han te vergezellen tijdens de 3,8 km zwemmen. Han kon in plaats van in de thermo zwemoutfit nu het pak van sponsor Arena aan. Dat was goed merkbaar aan de snelheid waarmee hij zwom. Met wat shortcuts bleven de zwemmers allemaal bij tot de 3,8 km volbracht was. Mooi om het clubgevoel al bij het eerste onderdeel te ervaren.

Een even grote verrassing stond te wachten bij het fietsen. Maarliefst 4 fietsers als support en drie daarvan gaven al aan de volle afstand mee te fietsen.  Voor wie er nog steeds geen idee van heeft, dat is 180 kilometer op de fiets. Clubgenoot John reed mee als training voor de Frysman en had bij thuiskomst ook gewoon 180 km op de teller staan.

De fietsroute bracht ons naar de provincie Flevoland. Daar lag bij Lelystad het wisselpunt van fietsen naar lopen. Almere, waar de finish van deze editite was is jaarlijks de plek waar de grootste triathlon van Nederland plaatsvindt, Challenge Almere. Het fietsparcours liep na het inrijden van de provincie dan ook over dezelfde dijk aan de westkant van Flevoland. De wind was hen goed gezind dit keer.

Eenmaal boven aangekomen bij de Ketelbrug ging de route richting het zuiden naar Lelystad. De laatste loodjes zijn vaak het zwaarst, zo bleek wel. Vol wind tegen, maar geen reden om niet gewoon op kop te gaan rijden voor Han.

Helaas was er geen ontmoeting met Framerunners dit keer. Dus omkleden, eten en drinken en de marathon aanvangen. Het fietsen was overigens zo snel gegaan dat Gerard, die weer op de MTB zou begeleiden, niet op tijd bij het wisselpunt kon zijn. In afstemming met het team is hij vanaf een punt op de looproute Han tegemoet gaan fietsen en stapt Jorèn op om het eerste stuk mee te rijden.

Afgelopen zaterdag was clubgenoot Pim mee en dat was een verrassende oppepper. Op 10 km voor het einde van de marathon, zat Han er even doorheen. Wij hadden net van Pim gehoord waarom hij zich zo betrokken voelde bij Twaalftwintig. Iets dat op ons een enorme indruk maakte. We vroegen Pim of hij Han die er even bij was gaan liggen zijn verhaal wilde doen.

Het verhaal dat Pim hem toen vertelde over zijn zoontje van 3 die na een herseninfarct in 2019 nu gelukkig zelfstandig kan lopen, gaf Han de wil en energie om die laatste 10 km richting Almere te gaan lopen.

“Hier doe ik het voor, wat is nou nog 10 km lopen als je dit hoort”.

Han finishte met de armen trots in de lucht op de Esplanade in Almere waar hij door vrienden en familie werd onthaald. Als klap op de vuurpijl reikte Pim hem, namens zijn werkgever Itho Daalderop, daar ook nog een check aan met een bedrag van maar liefst € 1.000,00 voor het goede doel.

Steun ook het goede doel en volg TwaalfTwintig tijdens de laatste 6 triathlons.

Onder voorbehoud: Friesland 17-07, Groningen 28-08, Noord-Holland 18-09, Limburg 16-10, Overijssel 13-11 en de finale op 12-12-2021 in de provincie Utrecht, het Groene Hart, met Woerden als middelpunt.

Naar de kust

De vierde, we overtreffen de eerste editite hiermee met één triathlon, start Han met zwemmen in de Cattenbroekerplas. Dit keer is clubgenoot Hessel vroeg opgestaan en kan Han daar terecht voor de wissel naar het fietsen.

Als we aankomen staat er langs de waterkant een tafeltje opgesteld met daarop een klein schemerlampje. De sfeer zit er goed in bij Hessel.

Als alles en iedereen er klaar voor is start Han met zwemmen, vergezeld op de sup door Tim dit keer. Hier laten we graag de beelden spreken.

Bizarre fietstocht

Met fietsen is er begeleiding van het team van Martin Oostveen hoveniers die met clubgenoot Lennart samen het eerste deel van de 180 km op zich nemen. Prachtige polderlandschappen met een fraaie dauwvorming onderweg naar de pont bij Schoonhoven maken dat het vroege opstaan snel vergeten is.

We maken in dit verhaal een sprong naar het moment dat de fietsploeg zal wisselen ter hoogte van Willemstad. Daar staan Nick en Erwin te wachten op een P+R. Als we daar aankomen zien we dat er een deel van de brug op het vervolg van de route open staat en blijkt dat deze ook niet meer dicht zal gaan. Wegwerkzaamheden, dus niet via de eilanden richting Zoutelande en helaas geen Zeelandbrug. Snel schakelen van Jorèn maakt dat de route in minder dan 15 minuten was omgelegd via Bergen op Zoom en Kruiningen. Het stond zelfs al op een Garmin voor de ploeg. Top actie!

De 180 km is al op 20 km voor Zoutelande bereikt. We besluiten om Han erheen te rijden zodat hij in de camper kan omkleden en even snel een uiltje kan knappen. Hier begint naast de uitmuntende prestatie die Han gaat neerzetten een tweede avontuur. Dat van Erwin en Nick.

Ze vragen ons aan het eind van de 180 km, waarvan ze er ruim 90 hebben meegereden met Han, of ze niet via Zoutelande dan weer omhoog richting Willemstad kunnen fietsen. Je voelt hem al aankomen, de mannen hebben een monsterrit gereden die dag. We zijn ze tijdens het lopen het laatst tegengekomen bij Vrouwenpolder. Het was toen al tegen zessen…

De Zeeland marathon

In Zoutelande start Han nabij het punt waar ook de Zeeland marathon start. Dat weten we omdat de moeder van een clubgenoot, Chris, aan kwam fietsen net toen Han de duinen in was gegaan om te beginnen aan de marathon. Daar stond ze dan met een groot stuk karton met daarop Hup Han!! maar ze wist de weg en heeft hem gelukkig nog getroffen in de duinen iets verderop. Een hilarisch moment zo bleek later uit de reactie van Han.

De wind tegen

Dat het lopen tegen de wind zou worden was al bekend voor Han er aan begon. Maar dan moet je dat ook nog maar eens gaan doen. Over het strand door het rulle zand, op en neer door de duinen, van verhard naar onverhard en altijd maar die wind die om je oren suist.

Ter hoogte van Vrouwenpolder zijn we Han ‘kwijt’. De locatie via Whatsapp staat de ene keer op de waterkering ergens en 10 minuten later weer ver onder Vrouwenpolder. We besluiten te wachten. De familie die ook in Zeeland was reed alvast wel een stukje vooruit om toch te gaan kijken.

Daar is ‘ie

Op een gegeven moment weten we het niet. Hij kan over het strand zijn gegaan of ons gepasseerd zijn over de duinen zonder dat we hem hebben gezien. Twijfel slaat bij ons toe want het is moeilijk in te schatten met deze wind en zoals gezegd de locatie sprong maar heen en weer.

We rijden naar Neeltje Jans waar de rest ook staat. Olaf en Inge met de meiden stonden daar al een tijdje. Aangekomen is het er wel gezellig. Er wordt wat gedanst, we delen wat te snaaien, maar geen Han. Als we er een tijdje staan besluiten we toch een stukje terug te rijden want de locatie is weer in beeld zo lijkt het. Een ander ding is dat we met de avondklok in de knoop komen te zitten als we een inschatting maken van de finishtijd bij de vuurtoren van Nieuw Haamstede.

Als we bij het verste punt van het eiland komen met de camper lijkt Han in de buurt. En ja hoor daar is ‘ie. Kapot, de wind spuugzat maar volhardend gaat Han na een korte onderbreking richting de anderen.

Het onthaal daar is alsof hij de finish al heeft bereikt. Blijheid en bezorgde blikken wisselen elkaar dan af, maar Han trekt een wind jas aan en gaat na wat te hebben gegeten de strijd aan met de laatste kilometers. Het is ook het moment waarop we het besluit hebben moeten nemen om huiswaarts te gaan in verband met de nog geldende avondklok.

We rijden op de waterkering langs en krijgen een diepe buiging van Han. Dat had andersom moeten zijn, maar we maken met alles wat we in de bus voorhanden hebben herrie om hem de laatste steun te betuigen. Hij gaat alleen richting het bos bij Haamstede op weg naar de vuurtoren.

Dan gebeurt waar we niet op hoopte. Han verdwaald in het bos en tot overmaat van ramp is ook zijn telefoon leeg. Nog net daarvoor had hij Inge gerust gesteld dat het wel goed zou komen en ze niet moesten gaan zoeken.

Eind goed al goed

Het was improviseren geblazen. Na aanbellen bij wat huizen en net niet de hulp geboden krijgen die hij zocht had han succes op een camping. Een vriendelijke dame bracht hem met de auto naar de vuurtoren. Ze vroeg hem naar wat hij dan had gedaan die dag. ‘Een triathlon, oh maar waar zijn dan alle andere deelnemers’, was toen de vraag.

Ik doe het in mijn uppie en heb de steun van een klein team. We bedenken zelf de routes en vertrekken elke keer weer zonder enig idee wat we die keer mee zullen gaan maken. Een prachtig avontuur, elke keer weer!

Het kan nog alle kanten op.

Jorèn en ik hebben het de afgelopen tijd regelmatig gehad over ons plan en de aanpak ervan om de onderneming van Han in beeld te brengen. Een documentaire. Een fotoboek. Een reeks korte filmpjes. Het kan nog alle kanten op. Eén ding is zeker, we moeten laten zien hoe bijzonder het is dat iemand 12 keer een hele triathlon volbrengt en dat doet met ondersteuning van vrienden en familie en via eigen gemaakte routes door het mooie Nederland.

Zwemmen

Han zwemt weer in de Singel en mag bij Albèrt weer omkleden. Co hijst zich weer in een paar oude surfpakken en schakelt verschillende lampjes die als baken voor Han en de mensen op de kant dienen. Alles loopt al heel erg gesmeerd en in no time staat Han op de steiger met de hand aan de pols om het horloge in te stellen voor de start.

Het is nog donker op het moment dat Hij om 8 minuten over 5 van start gaat. We willen dolgraag met onze drone de lucht in maar de harde wind is een probleem. Toch doen we hem de lucht in om een nachtshot van Woerden te maken, prachtig om te zien!

Het zwemmen gaat voorspoedig en na 1 uur en 16 minuten is Han alweer in het zicht van de start. De fietsers zijn dit keer vrienden van de club, AV Clytoneus uit Woerden. Ze zijn er op tijd en we voelen een gezonde spanning bij Erwin en Nick die Han tot 90 km zullen begeleiden.

Op naar Gelderland

We gaan richting Gelderland, vorig jaar ook de derde triathlon. Om de avondklok voor te blijven gaat de route richting Apeldoorn en buigt hij dan af naar beneden richting Beesd. Zitten we relatief dicht bij huis na de finish en is het zeker haalbaar op tijd terug te zijn in Woerden.

De wind is tot aan Apeldoorn in de rug en dat is te merken aan de snelheid waarmee de drie zich verplaatsen richting het Gelderse. Het wordt echter een ander verhaal als er daarna koers wordt gezet richting het westen onderlangs bij Arnhem. De wind is hard, voelt koud aan en maakt het rijden op een dijk langs de Nederrijn pittig. De energie die bespaard is gedurende het eerste deel van het fietsen wordt nu verbruikt. Waar we in Nederland de heuvels missen, hebben we de wind die het een uitdaging maakt.

De ondersteuning op de fiets is inmiddels overgenomen door Lennart, een clubgenoot, en Co. Ze werken hard op kop om Han zoveel mogelijk uit de wind te houden. De gezichten staan gespannen en er is duidelijk op af te lezen dat het niet van een leien dakje gaat. Als Han eenmaal op het wisselpunt is zal Lennart zijn fietstocht hervatten om weer naar de auto terug te fietsen die in Hoog Soeren geparkeerd staat. Bikkels zijn het!

Bij Opheusden geeft Han aan dat er 180 km op de teller staat en besluit daar dan te gaan lopen. 

Nieuwe looproute plannen

De ABS auto staat op de dijk al op ons te wachten. Mariel en Olaf zullen weer ondersteuning geven tijdens het lopen. Bij de wissel bedenkt Jorèn dat de route voor het lopen wel anders moet omdat de geplande finish bij de molen in Beesd verder is dan de 42,2 km die Han moet lopen. In Komoot plant hij een nieuwe route die we daarna aan de fietser geven om de navigatie voor han te kunnen doen. Teamwork makes the dream work.

De looproute gaat door de betuwe. Jammer dat er nog geen bloesem is op dit moment, maar het maakt het gebied niet minder mooi. De plaatsjes zijn pittoresk en één ervan is wel heel toevallig bijna de naam van Han zijn grote liefde.

Ter hoogte van Tricht, als de marathon er bijna op zit krijgen we te maken met een wegafsluiting waardoor de finish bij de molen geschrapt wordt. We lichten Han en Tim, die zich inmiddels bij zijn vader had gevoegd, hierover in. Ze lopen een extra rondje en stoppen als de afstand bereikt is.

Verrassende afsluiting

Op de lingedijk voegt een kolonne van auto’s zich achter Han en Tim tot het moment dat ze de handen in de lucht steken en triathlon 3 een feit is. We staan stil om het moment vast te leggen. De vermoeidheid, de euforie en bijna emotie. Er komt een dame aangelopen die vraagt wat er gaande is, want het zag er op afstand wel bijzonder uit. Han legt het haar uit en dan worden we verrast door het feit dat ze nota bene altijd voor het Gehandicapte Kind collecteerde. Wat een mooie afsluiting, midden in de polder bij een ondergaande zon.

3.894 m gezwommen, 180,39 km gefietst en 41,89 km gelopen in 14 uur en 50 minuten.

Op naar #03, de provincie Gelderland.

Zaterdagochtend 23 januari 2021, half vijf ‘s ochtends.

Han pakt de draad weer op en begint weer met de eerste van twaalf hele triathlons die in 2021 op het TwaalfTwintig programma staan.

Herstart: 12 hele triatlons in 12 maanden naar 12 provincies

In maart 2020 was besloten om TwaalfTwintig stil te leggen in verband met Corona. Han had toen net de derde er op zitten. Voor de aanvang van de eerste in 2021 op deze zaterdag hebben we uitgebreid met de kern van het team overlegd. Er is besloten om weer te beginnen en het tijdens de eerste triathlons met een zo klein mogelijk team te gaan doen. 

Jan en Co, collega’s en boezemvrienden van Han, vergezellen elkaar en zullen Han volgen met hun auto. Ze steunen hem ook weer om de beurt bij het fietsen en lopen. Co heeft bij het zwemmen in de Singel in Woerden de begeleiding van Han op de sup toegezegd. Jorèn en Erik, van Punch Creative, volgen de hele dag in de camper met hun camera’s in de aanslag. En tot slot het team van Martin Oostveen Hoveniers dat hem om beurten vergezeld in de eerst 100 km richting Noord-Brabant.

Zoals we al eerder bekend hebben gemaakt start elke triathlon dit jaar vanuit Woerden en gaat dan voor de finish telkens naar één van de Nederlandse provincies. Voor deze eerste editite is gekozen om de Singel in het hart van Woerden rond te zwemmen. Eén van onze hoofdsponsors, Albèrt de Goey, heeft aangeboden om vanuit zijn woning te vertrekken. Mooier kan het niet, het grenst aan de steiger naast het Kasteel van Woerden waar Han zo de Singel in kan stappen.

Een sprookjesachtige zwemstart

Het is een koude ochtend met een windje uit het zuidwesten dat er mag zijn. De watertemperatuur zal rond 5 graden geweest zijn, maar het ligt er wel gladjes bij. Dit geeft een prachtige spiegeling van Het kasteel en de grote kerk, het beeld lijkt wel een sprookje. Vijf uur, het is zover. Han gaat, met de TwaalfTwintig Arena badmuts over de andere hoofdbescherming, te water en start met de eerste hele triathlon die zal eindigen in de provincie Noord-Brabant.

Het zwemmen gaat voorspoedig. We kunnen hem mooi in het vizier houden en op sommige punten langs de Singel staan mensen met een lamp die als baken dienst doet. Er hing zelfs een spandoek nabij de watertoren met een ondersteunende leuze er op. Na ongeveer vijf kwartier komt Han weer aan bij het Kasteel en gaat zich opmaken voor 180 km fietsen. De warme douche is een genot.

Op naar de Efteling

Warm gekleed, in het nieuwe TwaalfTwintig jack dat beschikbaar is gesteld door onze sponsor Bioracer en van logo’s is voorzien door Sporthuis uit Woerden, stapt Han op de fiets en vertrekt met begeleiding van Pieter en Denny richting Vianen. Daar nemen Boy en Sander het over en vervolgen de weg samen met Han. De route gaat onder Vianen langs het Merwedekanaal richting de Biesbosch.

Het blijft zeker tot aan de biesbosch schemerig en we zien aan de overkant van het kanaal alleen de fietslampjes. De wind speelt Han niet in de kaart tot nu toe en voelt koud aan. Halverwege de dijk langs de Biesbosch hebben Jan en Co besloten hem op te wachten met warme thee en appeltaart. Natuurlijk ontbreekt de appeltaart niet, even een momentje om aan thuis te denken.

Daarna gaat de route richting het oosten langs de Bergsche Maas richting ‘s Hertogenbosch. Om ter hoogte van Heusden, dat bijna op de grens van Gelderland en Noord-Brabant ligt, zuidwaarts te gaan richting Nationaal Park De Loonse en Drunense Duinen. Daar gaan Sander en Boy van Team Martin Oostveen Hoveniers dan weer op fiets terug naar Nieuwegein, bikkels, en start Han met een rondje dat hij tweeënhalf keer zal rijden om de 180 km vol te maken. Jan en Co staan paraat op daar Han zo goed mogelijk uit de wind te houden.

We wachten Han en Co op bij het eindpunt van het fietsen bij de Efteling. Met genoegen gaat de fiets na aankomst tegen de bus, daar is hij nu wel klaar mee. Het waren 180 pittige kilometers. Tijd voor een soepie en wat eten.

Genieten van de natuur en het afzien

Rest nog 42,2 km lopen. De looproute loopt door en langs de duinen en zal via de IJzeren man en het Halvezoolenlaantje eindigen bij Atletiekvereniging O.S.S. VOLO in ‘s Hertogenbosch. Dit keer niet met Racerunners en ook niet met een groot onthaal.

Gedurende het lopen zit er telkens iemand op de MTB die bij Han in de buurt blijft. Altijd handig voor een gelletje of andere sport versnapering. Helaas valt de schemering alweer rond vijf uur in en valt er natte sneeuw. Omstandigheden die het er niet makkelijker op maken. Na de IJzeren man is Erik Han en Jan kwijt.

Erik besluit de route te volgen en komt na een bospad uit bij de camper en de volgauto, maar ook daar geen Han. Gelukkig had de volgauto al wel contact gehad met Han. We zetten de MTB achter op de bus, de racefiets van Han gaat in de volgauto en we gaan de twee mannen opzoeken.

Inmiddels is er ook contact met Inge, de vrouw van Han, die met hun zoon Tim onderweg was. Tim zal het laatste stuk samen met met zijn vader lopen. We hebben Han en Jan snel gevonden en begeleiden hen weer richting de geplande route. Er zijn inmiddels wel wat extra kilometers gelopen, dus bedenken we een alternatief voor het vervolg.

Het volgen van de mannen is best nog een uitdaging. Het is inmiddels donker, er valt natte sneeuw afgewisseld met regen, en we moeten kris kras door de polder met de camper en de volgauto omdat we niet overal bij hen kunnen blijven.

De laatste lootjes

Op het punt waar we Inge en Tim ontmoeten zit Han er wel een beetje doorheen. We besluiten dat we het eindpunt in Vlijmen bij de kerk daar leggen. We praten Han moed in en als Inge en Tim aankomen pept Tim zijn vader op en staat Han klaar voor de laatste kilometers. Tim navigeert en is dé motivator voor de laatste zware kilometers. Op ongeveer een kilometer of 8 voor het einde komt Jan nog met een goede opkikker voor de lopers. Een soort van opkikker die ook zorgt voor veel plezier bij het volg team. Voor het behoud van Jan houden we het bij deze uitleg 😉

Als we de kerktoren van Vlijmen zien besluiten we door te rijden en wachten we Han en Tim op. Tim, die overigens goed zichtbaar is in het TwaalfTwintig shirt. Een shirt dat je, als de winkels eenmaal weer open zijn, bij Sporthuis in Woerden voor € 15,00 kan kopen. De helft van dit bedrag komt ten goede aan Stichting het Gehandicapte Kind. Want dat is nog altijd het goede doel dat we steunen.

Op gepaste afstand van elkaar wachten we de twee op. Ze komen voldaan en met de armen omhoog aan op het pleintje waar de auto’s staan. Han bedankt het team en kruipt snel op de achterbank van de witte camper, waar het behaaglijk warm is.

De eerste zit er op, sober en zonder veel bombarie. We hopen dat het snel weer als vanouds zal zijn bij de finish.

Op naar triathlon #02.

Triathlon #03 Gelderland

Zaterdag 7 maart, 04:15 gaat de wekker. Ik word wakker naast Olaf Remmerswaal die voor deze triathlon ingevlogen was om het begeleidingsteam overal te brengen waar ze mij zouden ontmoeten. Wakker worden in het Monopole Beach Hotel in Harderwijk aan het Wolderwijd. Klinkt mooi en dat was het ook!

Ik had voor deze gelegenheid mijn oordoppen meegenomen om er zeker van te zijn dat ik een goede nachtrust zou hebben. Olaf vraagt aan mij of ik de toeristen heb gehoord die om 03:15 het hotel verlieten met koffers en harde voetstappen maar mijn oordoppen hebben hun werk goed gedaan. Prima geslapen dus. Ik nuttig zoals elke ochtend (rituelen moet je in stand houden) yoghurt zonder suiker met sport cruesli. 

Jan Gras en Co van Eck, mijn vaste sportvrienden en begeleiders, delen een kamer vlak bij ons op de gang. Na zachtjes kloppen gaat de deur open en komt de geur van koffie je tegemoet. Het ruikt heerlijk, maar ik drink geen koffie.

Op de zolder kamer liggen Erik en Jorèn en hun deur staat al open. Ze zijn al druk bezig met het klaarmaken van alle apparatuur waarmee hopelijk weer prachtige opnames gemaakt zullen worden. Erik hijst zich in zijn vintage surfpak want hij zal mij vergezellen op het donkere en koude Wolderwijd. Dit keer is het helaas niet gelukt om een volgboot te regelen. Erik zal daarom op zijn supboard mij van navigatie voorzien, de afstand in de gaten houden en filmopnames maken met de GoPro.

De maan werpt een prachtig licht over het Wolderwijd. Naast het team is er nog niemand buiten te bekennen. We lopen zo’n 100 meter bij het Hotel vandaan naar de zwemstart. Daar sta ik dan wederom met mijn voeten, in schoentjes, in het koude water.

Dit keer heb ik de fraaie TwaalfTwintig badmuts van Arena op . De lampjes onder de badmuts staan op knipperen en ik probeer met mijn zwem wanten de timer van mijn horloge klaar te zetten. Er staat een frisse wind en de temperatuur is rond 2 graden. Erik en ik staan klaar.

Laat Triathlon #03 in Gelderland maar beginnen… 3  2 1 Go!

Behind the ziens

Han is begonnen, daarom nemen wij het verhaal nu even van hem over. Op het water had ik, Erik, verwacht te verkleumen van de kou. Het tegendeel is waar. Ik geniet van de rust, het prachtige maanlicht en hoor rechts van mij de borstcrawl slagen van Han. Een mooie cadans. Voor ik het weet zijn we op 1,9 km en roep ik dat we kunnen keren. Het mooie van het Wolderwijd is dat Han kan staan en hem dat even een momentje geeft om ook te genieten van het prachtige zicht op het punt waar we naar toe terug gaan zwemmen.

3,6…3,68… het  strandje komt telkens dichterbij en ik vraag me af of we de 3,8 wel halen. ‘Nee Joh, da’s zeker nog 100 meter’, geeft Han aan en hij had gelijk. 3,8 kilometer zwemmen zit er op. We lopen het water uit en worden ontvangen door het team, Inge en een vriendin en Arjen van Iren (de masseur). Toen merkte ik dat de kou in de voeten zat en liep ik als een dronken kerel de eerste meters richting het hotel waar we een snel nog een heerlijke warme douche konden nemen.

De fiets op

De zon was inmiddels in opkomst en Han stond al snel klaar om met het fietsen te beginnen. 180 km door Gelderland. Dit keer voor het overgrote deel zonder fietsbegeleiding, dus hadden we Garmins klaar met de route die Han moest volgen.

De route in Gelderland voert ons door prachtige landschappen en dorpjes. In onze beleving de mooiste tot nu toe. 

We maken even een sprong en gaan naar het moment waar de 180 km fietsen er op zat. Han heeft van Jan en Co de nodige ondersteuning gehad in de laatste kilometers. Olaf en Jorèn zijn door naar Kröller Muller waar de wissel zou zijn naar het lopen. Erik wacht op het punt waar er nog 10 kilometer gefietst moest worden naar de wissel. Daar waren we Han en Co, die op dat moment nog bij hem was, kwijt. Ze stonden ergens bovenop de Posbank. Navigatiefoutje 😉

Lopen

We roepen het team op om weer bij elkaar te komen op de plek waar Erik staat te wachten. Kort nadat iedereen daar weer was kwamen Han en Co er ook aan op de fiets. We besluiten om Han voor de loop start af te zetten bij het punt waar hij uit het park zou zijn gekomen. Hij kan zich nu rustig omkleden in de bus en besluit de eerste 10 km alleen te lopen. “Even met muziek op in mijn eigen bubbel”, geeft hij aan.

Het heerlijke weer van vandaag draagt bij aan een mooie editie. Gelderland is echt prachtig! Zo tegen de laatste 10 kilometer van het lopen slaat het om. Er steekt een pittige wind de kop op en het wordt wat druilerig. Geen prettige omstandigheden als je dan weet dat het laatste deel voornamelijk over een hoog gelegen dijk gaat. Han beschrijft dat prachtig vanuit zijn beleving.

De laatste kilometers

Ik wil nu even zitten . We zijn net de ijsseldijk opgegaan en de wind is aangetrokken. Vol tegen stond niet in de planning en dat het zo koud zou zijn had de weerman ook niet gezegd. Dat is balen maar we moeten het ermee doen. Ik praat er over met Mariël Remmerswaal en Jan Gras. Mariël rijdt op de mountainbike mee en mijn trouwe tweevoeter Jan Gras loopt ook weer mee. Prettig want hij heeft dezelfde cadans als ik zodat ik me daar niet aan ga ergeren.

Jan loopt voor mij en probeert mij uit de wind te houden. Dat lukt deels want Jan is nu niet echt iemand met kledingmaat xl. Dat wordt overigens volledig gecompenseerd door een geweldig gevoel voor humor en een bereconditie. Mariël fietst een stukje voor ons en stuurt elke tegenligger als een echte gymjuf met een strenge vinger in een grote boog om ons heen. Wat een goed gesmeerde machine zijn we met z’n drieën.

Leermoment

In de verte zie ik een aantal hoge bosjes met een paar dikke stenen ervoor. Ik heb last van mijn buik en heb het koud. Effe zitten en wat energie naar binnen werken, heb het op dit moment even zwaar. Vooral mentaal moet ik mezelf nu resetten. Uit eerdere triathlons weet ik dat die knop er is maar niet altijd op dezelfde ‘plek’.

Na een korte pauze is het weer tijd om te gaan. We staan op en ik vraag aan Mariël of ik mijn windjasje uit de rugzak mag. Mariël geeft mij de rugzak en ik kom al snel tot de conclusie dat deze er niet in zit. Bij de vorige wissel Heb ik het jasje waarschijnlijk weggelegd omdat het prima te doen was zonder. Stom! Leermoment voor de volgende keer en een tegenslag voor dit moment. Gelukkig weet ik dat op de route die we lopen vrij snel de volgauto er weer zal staan.

Aan het einde van de dijk zien we de weg naar beneden draaien. Weg van de wind en de bebouwde kom in. Inmiddels heeft Jorèn Mariël afgelost op de fiets en is Co van Eck bij ons aangesloten als loper. Nog 7 km naar zevenaar. Dat gaat lukken en we komen op tijd.

Het is stil op straat en de straatverlichting is aan, net als onze lampjes. Wij hebben ons eigen discofeestje . Alles knippert en kleurt. We nemen nog even de tijd om wat selfies te maken en lopen in een vast tempo naar de atletiekbaan.

Afsluiting

Bij aankomst bij Atletiekvereniging de Liemers zien we een prachtig versierde entree met spandoek, verlichting en allemaal racerunner fietsen maar niemand buiten. Al snel blijkt dat iedereen lekker warm binnen zit want dat geeft wat meer comfort. Er komt een mevrouw uit de kantine naar ons toegelopen en vraagt of wij het zijn waar ze binnen op wachten.

Binnen een mum van tijd staat er een grote groep supporters buiten en loop ik een ereronde met een racerunner atleet die in zijn enthousiasme op dat moment veel te hard gaat voor me.

Co, Jan en de twee kinderen van collega triatleet Chris lopen ook mee en samen beëindigen we de ronde bij een trainer van de atletiekvereniging. Hij sluit af met mooie woorden, geeft mij een lokale kruidkoek en een geweldige bos bloemen. De racerunner atleet zet met trots het derde vinkje op mijn T-shirt. Ik voel me vereerd dat ik het weer op deze manier mocht doen.

Samen naar huis

Mijn vrouw Inge was ook naar Zevenaar gekomen om lekker met z’n tweeën terug te rijden. Ik zit voldaan in de auto en Inge rijdt. De belijning op de rijbaan gaat in dezelfde cadans als de voeten van Jan en Co tijdens het lopen .

Ik denk alvast aan triathlon #04 : “waar ga ik #04 doen en in welke provincie zal ik dan starten?”. Ach dat komt wel , daar hoef ik me nu nog niet druk om te maken………niet wetende wat er allemaal aan stond te komen.

Lees ook dit artikel in TRANSITION #24

Video behind the ziens