Naar de kust

De vierde, we overtreffen de eerste editite hiermee met één triathlon, start Han met zwemmen in de Cattenbroekerplas. Dit keer is clubgenoot Hessel vroeg opgestaan en kan Han daar terecht voor de wissel naar het fietsen.

Als we aankomen staat er langs de waterkant een tafeltje opgesteld met daarop een klein schemerlampje. De sfeer zit er goed in bij Hessel.

Als alles en iedereen er klaar voor is start Han met zwemmen, vergezeld op de sup door Tim dit keer. Hier laten we graag de beelden spreken.

Bizarre fietstocht

Met fietsen is er begeleiding van het team van Martin Oostveen hoveniers die met clubgenoot Lennart samen het eerste deel van de 180 km op zich nemen. Prachtige polderlandschappen met een fraaie dauwvorming onderweg naar de pont bij Schoonhoven maken dat het vroege opstaan snel vergeten is.

We maken in dit verhaal een sprong naar het moment dat de fietsploeg zal wisselen ter hoogte van Willemstad. Daar staan Nick en Erwin te wachten op een P+R. Als we daar aankomen zien we dat er een deel van de brug op het vervolg van de route open staat en blijkt dat deze ook niet meer dicht zal gaan. Wegwerkzaamheden, dus niet via de eilanden richting Zoutelande en helaas geen Zeelandbrug. Snel schakelen van Jorèn maakt dat de route in minder dan 15 minuten was omgelegd via Bergen op Zoom en Kruiningen. Het stond zelfs al op een Garmin voor de ploeg. Top actie!

De 180 km is al op 20 km voor Zoutelande bereikt. We besluiten om Han erheen te rijden zodat hij in de camper kan omkleden en even snel een uiltje kan knappen. Hier begint naast de uitmuntende prestatie die Han gaat neerzetten een tweede avontuur. Dat van Erwin en Nick.

Ze vragen ons aan het eind van de 180 km, waarvan ze er ruim 90 hebben meegereden met Han, of ze niet via Zoutelande dan weer omhoog richting Willemstad kunnen fietsen. Je voelt hem al aankomen, de mannen hebben een monsterrit gereden die dag. We zijn ze tijdens het lopen het laatst tegengekomen bij Vrouwenpolder. Het was toen al tegen zessen…

De Zeeland marathon

In Zoutelande start Han nabij het punt waar ook de Zeeland marathon start. Dat weten we omdat de moeder van een clubgenoot, Chris, aan kwam fietsen net toen Han de duinen in was gegaan om te beginnen aan de marathon. Daar stond ze dan met een groot stuk karton met daarop Hup Han!! maar ze wist de weg en heeft hem gelukkig nog getroffen in de duinen iets verderop. Een hilarisch moment zo bleek later uit de reactie van Han.

De wind tegen

Dat het lopen tegen de wind zou worden was al bekend voor Han er aan begon. Maar dan moet je dat ook nog maar eens gaan doen. Over het strand door het rulle zand, op en neer door de duinen, van verhard naar onverhard en altijd maar die wind die om je oren suist.

Ter hoogte van Vrouwenpolder zijn we Han ‘kwijt’. De locatie via Whatsapp staat de ene keer op de waterkering ergens en 10 minuten later weer ver onder Vrouwenpolder. We besluiten te wachten. De familie die ook in Zeeland was reed alvast wel een stukje vooruit om toch te gaan kijken.

Daar is ‘ie

Op een gegeven moment weten we het niet. Hij kan over het strand zijn gegaan of ons gepasseerd zijn over de duinen zonder dat we hem hebben gezien. Twijfel slaat bij ons toe want het is moeilijk in te schatten met deze wind en zoals gezegd de locatie sprong maar heen en weer.

We rijden naar Neeltje Jans waar de rest ook staat. Olaf en Inge met de meiden stonden daar al een tijdje. Aangekomen is het er wel gezellig. Er wordt wat gedanst, we delen wat te snaaien, maar geen Han. Als we er een tijdje staan besluiten we toch een stukje terug te rijden want de locatie is weer in beeld zo lijkt het. Een ander ding is dat we met de avondklok in de knoop komen te zitten als we een inschatting maken van de finishtijd bij de vuurtoren van Nieuw Haamstede.

Als we bij het verste punt van het eiland komen met de camper lijkt Han in de buurt. En ja hoor daar is ‘ie. Kapot, de wind spuugzat maar volhardend gaat Han na een korte onderbreking richting de anderen.

Het onthaal daar is alsof hij de finish al heeft bereikt. Blijheid en bezorgde blikken wisselen elkaar dan af, maar Han trekt een wind jas aan en gaat na wat te hebben gegeten de strijd aan met de laatste kilometers. Het is ook het moment waarop we het besluit hebben moeten nemen om huiswaarts te gaan in verband met de nog geldende avondklok.

We rijden op de waterkering langs en krijgen een diepe buiging van Han. Dat had andersom moeten zijn, maar we maken met alles wat we in de bus voorhanden hebben herrie om hem de laatste steun te betuigen. Hij gaat alleen richting het bos bij Haamstede op weg naar de vuurtoren.

Dan gebeurt waar we niet op hoopte. Han verdwaald in het bos en tot overmaat van ramp is ook zijn telefoon leeg. Nog net daarvoor had hij Inge gerust gesteld dat het wel goed zou komen en ze niet moesten gaan zoeken.

Eind goed al goed

Het was improviseren geblazen. Na aanbellen bij wat huizen en net niet de hulp geboden krijgen die hij zocht had han succes op een camping. Een vriendelijke dame bracht hem met de auto naar de vuurtoren. Ze vroeg hem naar wat hij dan had gedaan die dag. ‘Een triathlon, oh maar waar zijn dan alle andere deelnemers’, was toen de vraag.

Ik doe het in mijn uppie en heb de steun van een klein team. We bedenken zelf de routes en vertrekken elke keer weer zonder enig idee wat we die keer mee zullen gaan maken. Een prachtig avontuur, elke keer weer!

Het kan nog alle kanten op.

Jorèn en ik hebben het de afgelopen tijd regelmatig gehad over ons plan en de aanpak ervan om de onderneming van Han in beeld te brengen. Een documentaire. Een fotoboek. Een reeks korte filmpjes. Het kan nog alle kanten op. Eén ding is zeker, we moeten laten zien hoe bijzonder het is dat iemand 12 keer een hele triathlon volbrengt en dat doet met ondersteuning van vrienden en familie en via eigen gemaakte routes door het mooie Nederland.

Zwemmen

Han zwemt weer in de Singel en mag bij Albèrt weer omkleden. Co hijst zich weer in een paar oude surfpakken en schakelt verschillende lampjes die als baken voor Han en de mensen op de kant dienen. Alles loopt al heel erg gesmeerd en in no time staat Han op de steiger met de hand aan de pols om het horloge in te stellen voor de start.

Het is nog donker op het moment dat Hij om 8 minuten over 5 van start gaat. We willen dolgraag met onze drone de lucht in maar de harde wind is een probleem. Toch doen we hem de lucht in om een nachtshot van Woerden te maken, prachtig om te zien!

Het zwemmen gaat voorspoedig en na 1 uur en 16 minuten is Han alweer in het zicht van de start. De fietsers zijn dit keer vrienden van de club, AV Clytoneus uit Woerden. Ze zijn er op tijd en we voelen een gezonde spanning bij Erwin en Nick die Han tot 90 km zullen begeleiden.

Op naar Gelderland

We gaan richting Gelderland, vorig jaar ook de derde triathlon. Om de avondklok voor te blijven gaat de route richting Apeldoorn en buigt hij dan af naar beneden richting Beesd. Zitten we relatief dicht bij huis na de finish en is het zeker haalbaar op tijd terug te zijn in Woerden.

De wind is tot aan Apeldoorn in de rug en dat is te merken aan de snelheid waarmee de drie zich verplaatsen richting het Gelderse. Het wordt echter een ander verhaal als er daarna koers wordt gezet richting het westen onderlangs bij Arnhem. De wind is hard, voelt koud aan en maakt het rijden op een dijk langs de Nederrijn pittig. De energie die bespaard is gedurende het eerste deel van het fietsen wordt nu verbruikt. Waar we in Nederland de heuvels missen, hebben we de wind die het een uitdaging maakt.

De ondersteuning op de fiets is inmiddels overgenomen door Lennart, een clubgenoot, en Co. Ze werken hard op kop om Han zoveel mogelijk uit de wind te houden. De gezichten staan gespannen en er is duidelijk op af te lezen dat het niet van een leien dakje gaat. Als Han eenmaal op het wisselpunt is zal Lennart zijn fietstocht hervatten om weer naar de auto terug te fietsen die in Hoog Soeren geparkeerd staat. Bikkels zijn het!

Bij Opheusden geeft Han aan dat er 180 km op de teller staat en besluit daar dan te gaan lopen. 

Nieuwe looproute plannen

De ABS auto staat op de dijk al op ons te wachten. Mariel en Olaf zullen weer ondersteuning geven tijdens het lopen. Bij de wissel bedenkt Jorèn dat de route voor het lopen wel anders moet omdat de geplande finish bij de molen in Beesd verder is dan de 42,2 km die Han moet lopen. In Komoot plant hij een nieuwe route die we daarna aan de fietser geven om de navigatie voor han te kunnen doen. Teamwork makes the dream work.

De looproute gaat door de betuwe. Jammer dat er nog geen bloesem is op dit moment, maar het maakt het gebied niet minder mooi. De plaatsjes zijn pittoresk en één ervan is wel heel toevallig bijna de naam van Han zijn grote liefde.

Ter hoogte van Tricht, als de marathon er bijna op zit krijgen we te maken met een wegafsluiting waardoor de finish bij de molen geschrapt wordt. We lichten Han en Tim, die zich inmiddels bij zijn vader had gevoegd, hierover in. Ze lopen een extra rondje en stoppen als de afstand bereikt is.

Verrassende afsluiting

Op de lingedijk voegt een kolonne van auto’s zich achter Han en Tim tot het moment dat ze de handen in de lucht steken en triathlon 3 een feit is. We staan stil om het moment vast te leggen. De vermoeidheid, de euforie en bijna emotie. Er komt een dame aangelopen die vraagt wat er gaande is, want het zag er op afstand wel bijzonder uit. Han legt het haar uit en dan worden we verrast door het feit dat ze nota bene altijd voor het Gehandicapte Kind collecteerde. Wat een mooie afsluiting, midden in de polder bij een ondergaande zon.

3.894 m gezwommen, 180,39 km gefietst en 41,89 km gelopen in 14 uur en 50 minuten.

Op naar #03, de provincie Gelderland.

Zaterdagochtend 23 januari 2021, half vijf ‘s ochtends.

Han pakt de draad weer op en begint weer met de eerste van twaalf hele triathlons die in 2021 op het TwaalfTwintig programma staan.

Herstart: 12 hele triatlons in 12 maanden naar 12 provincies

In maart 2020 was besloten om TwaalfTwintig stil te leggen in verband met Corona. Han had toen net de derde er op zitten. Voor de aanvang van de eerste in 2021 op deze zaterdag hebben we uitgebreid met de kern van het team overlegd. Er is besloten om weer te beginnen en het tijdens de eerste triathlons met een zo klein mogelijk team te gaan doen. 

Jan en Co, collega’s en boezemvrienden van Han, vergezellen elkaar en zullen Han volgen met hun auto. Ze steunen hem ook weer om de beurt bij het fietsen en lopen. Co heeft bij het zwemmen in de Singel in Woerden de begeleiding van Han op de sup toegezegd. Jorèn en Erik, van Punch Creative, volgen de hele dag in de camper met hun camera’s in de aanslag. En tot slot het team van Martin Oostveen Hoveniers dat hem om beurten vergezeld in de eerst 100 km richting Noord-Brabant.

Zoals we al eerder bekend hebben gemaakt start elke triathlon dit jaar vanuit Woerden en gaat dan voor de finish telkens naar één van de Nederlandse provincies. Voor deze eerste editite is gekozen om de Singel in het hart van Woerden rond te zwemmen. Eén van onze hoofdsponsors, Albèrt de Goey, heeft aangeboden om vanuit zijn woning te vertrekken. Mooier kan het niet, het grenst aan de steiger naast het Kasteel van Woerden waar Han zo de Singel in kan stappen.

Een sprookjesachtige zwemstart

Het is een koude ochtend met een windje uit het zuidwesten dat er mag zijn. De watertemperatuur zal rond 5 graden geweest zijn, maar het ligt er wel gladjes bij. Dit geeft een prachtige spiegeling van Het kasteel en de grote kerk, het beeld lijkt wel een sprookje. Vijf uur, het is zover. Han gaat, met de TwaalfTwintig Arena badmuts over de andere hoofdbescherming, te water en start met de eerste hele triathlon die zal eindigen in de provincie Noord-Brabant.

Het zwemmen gaat voorspoedig. We kunnen hem mooi in het vizier houden en op sommige punten langs de Singel staan mensen met een lamp die als baken dienst doet. Er hing zelfs een spandoek nabij de watertoren met een ondersteunende leuze er op. Na ongeveer vijf kwartier komt Han weer aan bij het Kasteel en gaat zich opmaken voor 180 km fietsen. De warme douche is een genot.

Op naar de Efteling

Warm gekleed, in het nieuwe TwaalfTwintig jack dat beschikbaar is gesteld door onze sponsor Bioracer en van logo’s is voorzien door Sporthuis uit Woerden, stapt Han op de fiets en vertrekt met begeleiding van Pieter en Denny richting Vianen. Daar nemen Boy en Sander het over en vervolgen de weg samen met Han. De route gaat onder Vianen langs het Merwedekanaal richting de Biesbosch.

Het blijft zeker tot aan de biesbosch schemerig en we zien aan de overkant van het kanaal alleen de fietslampjes. De wind speelt Han niet in de kaart tot nu toe en voelt koud aan. Halverwege de dijk langs de Biesbosch hebben Jan en Co besloten hem op te wachten met warme thee en appeltaart. Natuurlijk ontbreekt de appeltaart niet, even een momentje om aan thuis te denken.

Daarna gaat de route richting het oosten langs de Bergsche Maas richting ‘s Hertogenbosch. Om ter hoogte van Heusden, dat bijna op de grens van Gelderland en Noord-Brabant ligt, zuidwaarts te gaan richting Nationaal Park De Loonse en Drunense Duinen. Daar gaan Sander en Boy van Team Martin Oostveen Hoveniers dan weer op fiets terug naar Nieuwegein, bikkels, en start Han met een rondje dat hij tweeënhalf keer zal rijden om de 180 km vol te maken. Jan en Co staan paraat op daar Han zo goed mogelijk uit de wind te houden.

We wachten Han en Co op bij het eindpunt van het fietsen bij de Efteling. Met genoegen gaat de fiets na aankomst tegen de bus, daar is hij nu wel klaar mee. Het waren 180 pittige kilometers. Tijd voor een soepie en wat eten.

Genieten van de natuur en het afzien

Rest nog 42,2 km lopen. De looproute loopt door en langs de duinen en zal via de IJzeren man en het Halvezoolenlaantje eindigen bij Atletiekvereniging O.S.S. VOLO in ‘s Hertogenbosch. Dit keer niet met Racerunners en ook niet met een groot onthaal.

Gedurende het lopen zit er telkens iemand op de MTB die bij Han in de buurt blijft. Altijd handig voor een gelletje of andere sport versnapering. Helaas valt de schemering alweer rond vijf uur in en valt er natte sneeuw. Omstandigheden die het er niet makkelijker op maken. Na de IJzeren man is Erik Han en Jan kwijt.

Erik besluit de route te volgen en komt na een bospad uit bij de camper en de volgauto, maar ook daar geen Han. Gelukkig had de volgauto al wel contact gehad met Han. We zetten de MTB achter op de bus, de racefiets van Han gaat in de volgauto en we gaan de twee mannen opzoeken.

Inmiddels is er ook contact met Inge, de vrouw van Han, die met hun zoon Tim onderweg was. Tim zal het laatste stuk samen met met zijn vader lopen. We hebben Han en Jan snel gevonden en begeleiden hen weer richting de geplande route. Er zijn inmiddels wel wat extra kilometers gelopen, dus bedenken we een alternatief voor het vervolg.

Het volgen van de mannen is best nog een uitdaging. Het is inmiddels donker, er valt natte sneeuw afgewisseld met regen, en we moeten kris kras door de polder met de camper en de volgauto omdat we niet overal bij hen kunnen blijven.

De laatste lootjes

Op het punt waar we Inge en Tim ontmoeten zit Han er wel een beetje doorheen. We besluiten dat we het eindpunt in Vlijmen bij de kerk daar leggen. We praten Han moed in en als Inge en Tim aankomen pept Tim zijn vader op en staat Han klaar voor de laatste kilometers. Tim navigeert en is dé motivator voor de laatste zware kilometers. Op ongeveer een kilometer of 8 voor het einde komt Jan nog met een goede opkikker voor de lopers. Een soort van opkikker die ook zorgt voor veel plezier bij het volg team. Voor het behoud van Jan houden we het bij deze uitleg 😉

Als we de kerktoren van Vlijmen zien besluiten we door te rijden en wachten we Han en Tim op. Tim, die overigens goed zichtbaar is in het TwaalfTwintig shirt. Een shirt dat je, als de winkels eenmaal weer open zijn, bij Sporthuis in Woerden voor € 15,00 kan kopen. De helft van dit bedrag komt ten goede aan Stichting het Gehandicapte Kind. Want dat is nog altijd het goede doel dat we steunen.

Op gepaste afstand van elkaar wachten we de twee op. Ze komen voldaan en met de armen omhoog aan op het pleintje waar de auto’s staan. Han bedankt het team en kruipt snel op de achterbank van de witte camper, waar het behaaglijk warm is.

De eerste zit er op, sober en zonder veel bombarie. We hopen dat het snel weer als vanouds zal zijn bij de finish.

Op naar triathlon #02.

Triathlon #03 Gelderland

Zaterdag 7 maart, 04:15 gaat de wekker. Ik word wakker naast Olaf Remmerswaal die voor deze triathlon ingevlogen was om het begeleidingsteam overal te brengen waar ze mij zouden ontmoeten. Wakker worden in het Monopole Beach Hotel in Harderwijk aan het Wolderwijd. Klinkt mooi en dat was het ook!

Ik had voor deze gelegenheid mijn oordoppen meegenomen om er zeker van te zijn dat ik een goede nachtrust zou hebben. Olaf vraagt aan mij of ik de toeristen heb gehoord die om 03:15 het hotel verlieten met koffers en harde voetstappen maar mijn oordoppen hebben hun werk goed gedaan. Prima geslapen dus. Ik nuttig zoals elke ochtend (rituelen moet je in stand houden) yoghurt zonder suiker met sport cruesli. 

Jan Gras en Co van Eck, mijn vaste sportvrienden en begeleiders, delen een kamer vlak bij ons op de gang. Na zachtjes kloppen gaat de deur open en komt de geur van koffie je tegemoet. Het ruikt heerlijk, maar ik drink geen koffie.

Op de zolder kamer liggen Erik en Jorèn en hun deur staat al open. Ze zijn al druk bezig met het klaarmaken van alle apparatuur waarmee hopelijk weer prachtige opnames gemaakt zullen worden. Erik hijst zich in zijn vintage surfpak want hij zal mij vergezellen op het donkere en koude Wolderwijd. Dit keer is het helaas niet gelukt om een volgboot te regelen. Erik zal daarom op zijn supboard mij van navigatie voorzien, de afstand in de gaten houden en filmopnames maken met de GoPro.

De maan werpt een prachtig licht over het Wolderwijd. Naast het team is er nog niemand buiten te bekennen. We lopen zo’n 100 meter bij het Hotel vandaan naar de zwemstart. Daar sta ik dan wederom met mijn voeten, in schoentjes, in het koude water.

Dit keer heb ik de fraaie TwaalfTwintig badmuts van Arena op . De lampjes onder de badmuts staan op knipperen en ik probeer met mijn zwem wanten de timer van mijn horloge klaar te zetten. Er staat een frisse wind en de temperatuur is rond 2 graden. Erik en ik staan klaar.

Laat Triathlon #03 in Gelderland maar beginnen… 3  2 1 Go!

Behind the ziens

Han is begonnen, daarom nemen wij het verhaal nu even van hem over. Op het water had ik, Erik, verwacht te verkleumen van de kou. Het tegendeel is waar. Ik geniet van de rust, het prachtige maanlicht en hoor rechts van mij de borstcrawl slagen van Han. Een mooie cadans. Voor ik het weet zijn we op 1,9 km en roep ik dat we kunnen keren. Het mooie van het Wolderwijd is dat Han kan staan en hem dat even een momentje geeft om ook te genieten van het prachtige zicht op het punt waar we naar toe terug gaan zwemmen.

3,6…3,68… het  strandje komt telkens dichterbij en ik vraag me af of we de 3,8 wel halen. ‘Nee Joh, da’s zeker nog 100 meter’, geeft Han aan en hij had gelijk. 3,8 kilometer zwemmen zit er op. We lopen het water uit en worden ontvangen door het team, Inge en een vriendin en Arjen van Iren (de masseur). Toen merkte ik dat de kou in de voeten zat en liep ik als een dronken kerel de eerste meters richting het hotel waar we een snel nog een heerlijke warme douche konden nemen.

De fiets op

De zon was inmiddels in opkomst en Han stond al snel klaar om met het fietsen te beginnen. 180 km door Gelderland. Dit keer voor het overgrote deel zonder fietsbegeleiding, dus hadden we Garmins klaar met de route die Han moest volgen.

De route in Gelderland voert ons door prachtige landschappen en dorpjes. In onze beleving de mooiste tot nu toe. 

We maken even een sprong en gaan naar het moment waar de 180 km fietsen er op zat. Han heeft van Jan en Co de nodige ondersteuning gehad in de laatste kilometers. Olaf en Jorèn zijn door naar Kröller Muller waar de wissel zou zijn naar het lopen. Erik wacht op het punt waar er nog 10 kilometer gefietst moest worden naar de wissel. Daar waren we Han en Co, die op dat moment nog bij hem was, kwijt. Ze stonden ergens bovenop de Posbank. Navigatiefoutje 😉

Lopen

We roepen het team op om weer bij elkaar te komen op de plek waar Erik staat te wachten. Kort nadat iedereen daar weer was kwamen Han en Co er ook aan op de fiets. We besluiten om Han voor de loop start af te zetten bij het punt waar hij uit het park zou zijn gekomen. Hij kan zich nu rustig omkleden in de bus en besluit de eerste 10 km alleen te lopen. “Even met muziek op in mijn eigen bubbel”, geeft hij aan.

Het heerlijke weer van vandaag draagt bij aan een mooie editie. Gelderland is echt prachtig! Zo tegen de laatste 10 kilometer van het lopen slaat het om. Er steekt een pittige wind de kop op en het wordt wat druilerig. Geen prettige omstandigheden als je dan weet dat het laatste deel voornamelijk over een hoog gelegen dijk gaat. Han beschrijft dat prachtig vanuit zijn beleving.

De laatste kilometers

Ik wil nu even zitten . We zijn net de ijsseldijk opgegaan en de wind is aangetrokken. Vol tegen stond niet in de planning en dat het zo koud zou zijn had de weerman ook niet gezegd. Dat is balen maar we moeten het ermee doen. Ik praat er over met Mariël Remmerswaal en Jan Gras. Mariël rijdt op de mountainbike mee en mijn trouwe tweevoeter Jan Gras loopt ook weer mee. Prettig want hij heeft dezelfde cadans als ik zodat ik me daar niet aan ga ergeren.

Jan loopt voor mij en probeert mij uit de wind te houden. Dat lukt deels want Jan is nu niet echt iemand met kledingmaat xl. Dat wordt overigens volledig gecompenseerd door een geweldig gevoel voor humor en een bereconditie. Mariël fietst een stukje voor ons en stuurt elke tegenligger als een echte gymjuf met een strenge vinger in een grote boog om ons heen. Wat een goed gesmeerde machine zijn we met z’n drieën.

Leermoment

In de verte zie ik een aantal hoge bosjes met een paar dikke stenen ervoor. Ik heb last van mijn buik en heb het koud. Effe zitten en wat energie naar binnen werken, heb het op dit moment even zwaar. Vooral mentaal moet ik mezelf nu resetten. Uit eerdere triathlons weet ik dat die knop er is maar niet altijd op dezelfde ‘plek’.

Na een korte pauze is het weer tijd om te gaan. We staan op en ik vraag aan Mariël of ik mijn windjasje uit de rugzak mag. Mariël geeft mij de rugzak en ik kom al snel tot de conclusie dat deze er niet in zit. Bij de vorige wissel Heb ik het jasje waarschijnlijk weggelegd omdat het prima te doen was zonder. Stom! Leermoment voor de volgende keer en een tegenslag voor dit moment. Gelukkig weet ik dat op de route die we lopen vrij snel de volgauto er weer zal staan.

Aan het einde van de dijk zien we de weg naar beneden draaien. Weg van de wind en de bebouwde kom in. Inmiddels heeft Jorèn Mariël afgelost op de fiets en is Co van Eck bij ons aangesloten als loper. Nog 7 km naar zevenaar. Dat gaat lukken en we komen op tijd.

Het is stil op straat en de straatverlichting is aan, net als onze lampjes. Wij hebben ons eigen discofeestje . Alles knippert en kleurt. We nemen nog even de tijd om wat selfies te maken en lopen in een vast tempo naar de atletiekbaan.

Afsluiting

Bij aankomst bij Atletiekvereniging de Liemers zien we een prachtig versierde entree met spandoek, verlichting en allemaal racerunner fietsen maar niemand buiten. Al snel blijkt dat iedereen lekker warm binnen zit want dat geeft wat meer comfort. Er komt een mevrouw uit de kantine naar ons toegelopen en vraagt of wij het zijn waar ze binnen op wachten.

Binnen een mum van tijd staat er een grote groep supporters buiten en loop ik een ereronde met een racerunner atleet die in zijn enthousiasme op dat moment veel te hard gaat voor me.

Co, Jan en de twee kinderen van collega triatleet Chris lopen ook mee en samen beëindigen we de ronde bij een trainer van de atletiekvereniging. Hij sluit af met mooie woorden, geeft mij een lokale kruidkoek en een geweldige bos bloemen. De racerunner atleet zet met trots het derde vinkje op mijn T-shirt. Ik voel me vereerd dat ik het weer op deze manier mocht doen.

Samen naar huis

Mijn vrouw Inge was ook naar Zevenaar gekomen om lekker met z’n tweeën terug te rijden. Ik zit voldaan in de auto en Inge rijdt. De belijning op de rijbaan gaat in dezelfde cadans als de voeten van Jan en Co tijdens het lopen .

Ik denk alvast aan triathlon #04 : “waar ga ik #04 doen en in welke provincie zal ik dan starten?”. Ach dat komt wel , daar hoef ik me nu nog niet druk om te maken………niet wetende wat er allemaal aan stond te komen.

Lees ook dit artikel in TRANSITION #24

Video behind the ziens

03:15 ging de wekker op zaterdag 2 februari. Han startte een uur eerder dan in Groningen om de druk aan het eind van de dag niet te veel te hebben. Dit keer stonden er aan het eind van de ‘rit’ ook weer Racerunners samen met hun trainer Ramon op Han te wachten bij Rotterdam Atletiek.

De dagen voor de triathlon hebben we de routes bekeken voor het fietsen en lopen. Tijdens de tweede editite fietste Team Martin Oostveen Hoveniers met Han mee. Zij hadden de route uitgestippeld vanaf Reeuwijk bovenlangs in de provincie richting de kust en dan vanaf Scheveningen richting Gouderak voor de wissel naar het lopen. In tegenstelling tot Groningen is er nu gekozen voor een route waar slecht 2 keer een rondje van 10 km werd gereden onder Alphen a/d Rijn. Ook voor het zwemmen zetten we in Google Maps een route uit over de plas. De ’s-Gravenbroekseplas bij Reeuwijk in dit geval. Iemand van het supportteam heeft die route dan op de telefoon bij zich om in de gaten te houden of Han goed zwemt.

De start mocht plaatsvinden bij Het Wapen van Reeuwijk. Daar kon Han zich omkleden in een kleine ruimte bij het terras aan het water wat normaal gesproken de bar was. De fluisterboot hadden we te leen gekregen van Sup en Watershop en was de dag voor de start al door Han en Co opgehaald en klaargelegd bij de start. Om ongeveer 04:30 waren we op de locatie aanwezig. Bijna fluisterend wordt er met elkaar gesproken om aanwonenden niet wakker te maken. We drinken een bak koffie en hebben het over koetjes en kalfjes. Iedereen en met name Han is erg relaxed die ochtend. De temperatuur is rond de 11 graden en er staat een lekker briesje.

Supporters van AV Clytoneus zijn die ochtend goed vertegenwoordigd. Ze helpen Han met het dichtritsen van het pak, spreken hun ontzag meermaals uit en juichen hem om 05:00 toe als hij begint aan de tweede van twaalf triathlons. In de boot zitten Jan, Co en Jorèn, gewapend met lampjes, de GPS locatie en de camera’s voor foto en filmopnames.

Het zwemmen gaat voorspoedig. De eerste oversteek op de plas was wel onstuimig. Door de wind waren er een aardige golven op het water waar Han tegenin moest zwemmen. Richting de oversteek kwam Han even in de luwte te liggen van de aangrenzende woningen. Ondertussen was Erik samen met de supporters naar het punt gelopen waar Han zou oversteken naar een aangrenzende plas om uiteindelijk terecht te komen op de Breevaart. Daar, aan de voorkant bij Het Wapen van Reeuwijk, was de finish van het zwemmen. Vanaf de kant wordt er goed aangemoedigd en de mannen in de boot geven aanwijzingen voor de richting. Het bleek op de plas namelijk wel dat er zo hier en daar nog wat palen van fuiken stonden. Daar hebben ze Han maar wel omheen geleid voor alle zekerheid.

Bij de zwem finish was ook het team van Martin Oostveen Hoveniers inmiddels aangekomen. De mannen waren bezig met het uitrusten van de fiets met lampjes en bidons en waren er klaar voor!

Een miezerig buitje bij de start van het fietsen maakte dat er wel in regenkleding gefietst moest worden. Maar gelukkig was het al ter hoogte van De Hoef dat die kleding de bus in kon. Daar werd ook de eerste punt appeltaart, van Inge, verorberd. Het voelde goed, het zag er goed uit en de route was goed te volgen. Voor de vVolgauto zou deze dag wel een uitdaging worden. Als ze langs provinciale wegen fietsen moet er om de 10km zo’n beetje gestopt worden om te kijken of er iets nodig is, maar ook om foto’s te maken voor het blad Transition. In de editie van maart publiceren zij een verhaal over de onderneming van Han, Jorèn en Erik verzorgen dus naast het filmen ook beeldmateriaal voor dit artikel.

Als we ter hoogte van het Braassemermeer de route weer kunnen volgen zijn we Han en de fietsers van Martin Oostveen kwijt. ‘Hier zouden we ze nu toch zeker moeten zien…’. ‘Daar gaan ze volgens mij, oh nee…’. Ze zijn verkeerd gereden en missen de wisselpost voor fietsers. Het team zou telkens met twee bij Han zijn en met elkaar afwisselen. Als we besluiten te gaan rijden zien we ze in de verte nog net over een kruispunt gaan. De ‘frisse’ fietsers moeten gelijk aan de bak om ze bij te halen en wij zoeken ze op en geven vanuit de bus aan dat ze in moeten houden, alles komt weer goed.

Bij Oegstgeest gaat de route richting de duinen en splitsen onze wegen. Wij gaan richting Wassenaar om ze halverwege de duinen te treffen. Er wordt bij Sander een GoPro onder het zadel gemonteerd voor een timelapse van hun duinrit en we gaan elk onze eigen weg.

Bij Wassenaar treffen we ze inderdaad, maar omdat we ons voor de mooie plaatjes in de duinen hadden verschanst ging de trein gewoon door. Een ferm fluitje van Erik kreeg gelukkig aandacht en ze maakten rechtsomkeert. Tijd om te eten en te drinken en dan op naar Scheveningen.

Vanaf daar wordt het voor ons een uitdaging om ze weer op te pikken. Er is nog geen tracker waarmee we Han kunnen volgen. We hebben het met WhatsApp Live Locatie geprobeerd. Ging op zich prima, maar was niet ideaal. Het eerstvolgende treffen was gepland net buiten Den Haag. Scheveningen hebben we helaas gemist, maar we moesten kiezen voor Duin of Boulevard. De ontmoeting loopt goed. Er komt ook een witte Volvo aanrijden en iemand zwaait ons met een brede glimlach toe. ‘We waren met de hond naar het strand en dachten we kijken op de weg terug naar huis even bij Han’, leuk dat mensen het dus volgen op de dag zelf. We proberen zo actief mogelijk te zijn op social media, maar soms blijkt alles bij elkaar wel dat we tijd te kort komen. Olaf en zijn moeder zijn overigens tot aan de finish mee gereden die dag, toppers!

Daarna ging het mis, we namen een verkeerde afslag in de buurt van Zoetermeer omdat we probeerde bij de volgende fietsers wissel te zijn. Wat doen we? Gaan we terug? Rijden we door? Waar zitten ze nu eigenlijk? Om een lang verhaal kort te maken, ze zaten ver voor ons uit. Wind mee en fietsers van Oostveen bij je hebben is dan nergens goed voor (smile). We hebben contact met Martin die wel in de buurt van de fietsers en Han zit. ‘In Waddinxveen zit een ABS Autoherstel waar we hebben afgesproken voor een ‘hersteldrankje’’ geven we nog aan. We proberen te vermijden dat we opnieuw een envelop van het Justitieel Incasso Bureau op de mat krijgen, maar verplaatsen ons zo snel mogelijk naar het filiaal van ABS Autoherstel. Het moment dat wij de inrit daar op rijden zien we Martin ons in de andere rijrichting voorbij schieten, maar geen fietsers. Paniek, we bellen hem snel. ‘Ze rijden langs het water en zijn al verderop’ was wat we te horen kregen. Die ontmoeting was dus mislukt. We bieden onze excuses meerdere keren aan en vervolgen onze weg richting het rondje dat ze zouden rijden net onder Alphen a/d Rijn.

Daar was afgesproken met Gerard van Dam van Dronescenario. Hij zou ze daar met de drone gaan volgen. Wind, had ik dat al genoemd? Die was er in de polder niet minder op geworden namelijk. Hij was zelfs zo straf dat de drone de lucht niet in kon omdat hij onbestuurbaar was. Jammer, want we keken uit naar die beelden.

Nadat de twee rondjes in de polder zijn volbracht wordt het laatste stuk richting de wissel bij Fysiotherapie Oranjestaete in Gouderak ingezet. Als we met de bus aankomen in Gouderak zien we bij het inrijden al supporters staan en hangt er een zelf gemaakt spandoek met een aanmoediging. Bij de praktijk staan er weer supporters van AV Clytoneus om Han te verwelkomen. Aafke, mede eigenaar van de praktijk, heeft binnen lekkers en koeken klaar staan en de ruimte lekker verwarmd. Eenmaal binnen maakte Aafke bekend dat ze met de praktijk een mooi bedrag doneren voor het goede doel, geweldig! De perfect plek voor de wissel naar het looponderdeel van die dag.

We zetten de fiets achterop de bus, starten de looproute op de navigatie en halen de LOOP bak naar voor in de bus. Binnen kleed Han zich rustig om en praat wat bij met de groep die hem op stond te wachten in Gouderak. Nick, die ‘s ochtends ook het eerste fiets deel er al bij was, loopt het eerste stuk door de polder met Han mee. Het waait nog altijd behoorlijk en die wind heeft Han tegen in de richting van Rotterdam. Jan schuift aan in de bus en Jorèn gaat met eten en een camera met de lopers meet op de mountainbike.

De zon! De prachtige omgeving waar Han loopt wordt nog mooier omdat de zon zich inmiddels laat zien. Goede omstandigheden om te lopen, op de wind na dan. Erik en Jan hadden de bus op een strategisch punt in de polder geparkeerd, mooi voor de foto’s. Totdat Erik dacht dat ze al wel in beeld zouden moeten zijn. We stonden niet op het goede punt, (smile) en zijn gaan rijden. Ook toen was het spotten wel een probleem zonder GPS locatie van de lopers. Eenmaal voorbij Berkenwoude kwam de witte Volvo ons tegemoet rijden. Dat was de indicatie dat Han nog achter ons zou zitten, en dat bleek gelukkig ook zo.

Eenmaal weer aangesloten zijn we op de dijk richting Ouderkerk a/d IJssel achter Han gebleven en hebben hem tot Rotterdam goed kunnen volgen. Jan was inmiddels al aangesloten bij Han en zou met hem meelopen tot de finish met de Racerunners bij Rotterdam Atletiek. Ook geen kleine prestatie, die 30km die Jan heeft gelopen. Als we in de verte de Brienenoordbrug spotten weten we dat het met de marathon ook goed ‘loopt’. We hebben voordat Han het Kralingse Bos in gaat nog een laatste bevoorrading van Jorèn en zien ze uit het oog verdwijnen.

Rotterdam, we rijden met de bus de looproute over de Willemsbrug richting de Erasmusbrug om toch die beleving ook te hebben. Onderaan de Erasmusbrug gaan we posten om ze daarna het laatste stuk naar Rotterdam Atletiek te kunnen volgen. Nu hebben we wel weer een indicatie van de locatie van Han via WhatsApp Live Locatie. Net als in Groningen stromen de WahstApp berichten weer binnen op de telefoon. ‘Waar zitten ze nu?’, ‘Hoe laat verwacht je dat Han op de baan is’, ‘Kan ik hem nog wel volgen?. Op het moment dat we ze vlak bij de Erasmusbrug zien aankomen stapt Nick weer in zijn loopschoenen om het laatste stuk mee te lopen met Han en Jan en rijden wij vooruit naar de finish.

Daar aangekomen horen we trainer Ramon al op een enorme enthousiaste, Rotterdamse, toon aan de Racerunners uitleggen dat Han eraan zit te komen en dat ze een korte warming up gaan doen. En dan is het zover. Van achter de hoge haag van coniferen horen ze op de baan de stem van Han. ‘5, 4, 3, ja we komen eraan hoor, 1….’

Wat een ontvangst. De spraak vaardige Ramon heet op zijn Rotterdams Han van harte welkom en nodigt hem uit om een rondje met de kinderen uit Den Haag, Dordrecht en Rotterdam te gaan lopen. Na afloop in de kantine krijgen de kinderen en Han nog een presentje uit handen van Ramon en sluiten we met een heel goed en voldaan gevoel triathlon #02 af.

In de podcast die te vinden is op de Tri-Times podcast website hoor je Han zijn verhaal. We kijken alweer uit naar de volgende!

Statistieken #02

13:17:04

1:18:38

4 km

24:32

6:23:49

187 km

21:54

4:48:12

42 km

Behind the ziens #02 | Punch Creative

Een goed begin is het halve werk!

Ontwaken

04:45 uur gaat de wekker en nog geen 5 minuten later staat hij in de deuropening van onze slaapkamer om te vragen of wij, Jorèn en Erik, lekker hebben geslapen. Han is wakker.

We schuiven aan voor een ontbijtje en spreken nog kort de dag met hem door. Er is een mooie planning voor alle drie de onderdelen en de routes liggen vast. De routes werden de avond ervoor nog door Jorèn samen met Han tot in detail bekeken. Het is mooi om te horen dat Han bij elk punt wel een herkenning weet op te noemen. “Daar, op ongeveer de helft van de lokale fietsronde, staat een huisje dat er zo leuk uitziet. En je verwacht het niet maar het is een stroomhuisje.” of “Bij dat sluisje daar kan je niet verder met de volgauto en moet je de MTB even pakken.” Hij kent het gebied er op zijn duimpje en heeft niet gelogen, het is er prachtig zo bleek op de bewuste dag.

Rond 05:00 uur zien we de buitenlampen aangaan en komen de twee vrienden uit Groningen binnen die met hem meegaan op de sup tijdens het zwemmen. Het enthousiasme spat er af, van spanning is bij geen van allen iets te merken. Han geeft later aan dat dat moment van opstaan en de eerste keer het water ingaan voor die 3,8 km iets is waar hij erg naar uit had gekeken. “Er viel een soort last van mijn schouder, we zijn eraan begonnen!”

Dirk en Nils zijn inmiddels buiten bezig om de sup op goede druk te brengen en hun pak goed aan te trekken. In een hoek op de steiger ziet Dirk een oude kano liggen. Zo’n kano waar je op zit, het zal vast een mooie naam hebben. Hij besluit dat dat eigenlijk wel prettiger is en hij zich er sneller mee kan verplaatsen dan op de sup. Ze besluiten dat Nils altijd in de buurt van Han blijft en Dirk vooruit kan varen als dat nodig is.

Zwemmen

06:00 uur gaat Han het water in. Van de kant is de eerste vraag hoe koud het is, maar Han is in opperste concentratie en klikt op zijn horloge de timer aan en ligt in no time klaar om zijn eerste zwemslagen te maken. Voor we het weten is hij uit het zicht en zien we alleen nog de lampjes op de kano en de sup.

De filmploeg, Jorèn en Erik, hadden en sloepje met een fluistermotor tot hun beschikking, maar de accu van de sloep had een nacht in de kou gestaan en gaf niet meer de power om het bootje vooruit te brengen. Toen ze al peddelend weer aan de kant waren hoorde ze dat een enthousiaste buurman had besloten om zijn sloep uit de ‘winterstalling’ te halen. Met enige vertraging gaan Jorèn, de buren en nog twee vrienden van Han daarna op zoek naar Han op het Paterswoldsemeer.

Het zwemmen ging boven verwachting goed. In 1 uur en 19 minuten heeft hij 3,84 kilometer gezwommen in water dat 5 graden was bij een gevoelstemperatuur van de buitenlucht van -2. De kop is eraf!

Han nam een lekkere warme douche en ging zich klaarmaken voor het tweede onderdeel: 180 km fietsen.

Fietsen

We verblijven deze eerste keer bij Dick en Paula, Dick is de vader van Han. Ze wonen aan het Paterswoldsemeer op een prachtige rustige locatie. Het pad vanaf de proviciale weg naar het huis is onverhard. Daarom rijdt han het eerste stukje op een MTB en wachten Erik en Jorèn hem bij de weg op met zijn racefiets die achter op de camper staat die de hele dag bij Han zal blijven.

Tegen 08:00 uur komt Han aanrijden en de verlichting op de racefiets wordt alvast aangezet. Je moet weten dat Han gek is op lampjes. Een prachtig compact koplampje zorgt ervoor dat hij zeer goed zicht heeft op het wegdek dat voor hem ligt en het rode signaallampje achter is voor achteropkomend verkeer ook goed waar te nemen. Met de KASK helm op, die door Threels Cycling uit Woerden is geleverd, en goede winddichte kleding stapt hij over op de racefiets en gaat op weg voor 180 km fietsen.

De fietsroute is zo gekozen dat Han de eerste 60 km door de omgeving van Groningen reed en dan op een lokaal rondje uit zou komen van 20 km dat hij zes keer gaat rijden. Net als bij het zwemmen zit het tempo er goed in en voelt Han zich super. Het weer is helaas wel erg druilerig en door de combinatie met mist is de kou niet heel prettig. 

Naast de volgcamper zijn ook de twee vrienden uit Woerden, Jan en Co, aangesloten als volgwagen. Co heeft de racefiets in de auto liggen om op een bepaald moment mee te gaan fietsen tijdens de rondjes. Jan zal de eerste 21 km met Han meelopen.

In een thermosflesje dat passend is gemaakt voor de bidonhouder heeft Han lauwwarme thee zitten. Heerlijk bij deze temperaturen en met een beetje suiker er in ook nog smakelijk op de fiets. In de camper staat een thermoskan met de thee die als navulling dient. Als dat moment daar is en Han na een refill een eerste slok neemt, proest hij het uit, te heet nog! De bevoorrading verloopt voor de rest prima en het is heel prettig voor het volgteam en Han dat ze dichtbij kunnen blijven.

Als Han bij het lokale rondje aankomt is er ook een auto van RTV Noord aangesloten en is de afspraak gemaakt dat, als ze in de uitzending kunnen, hij een paar keer op de claxon drukt zodat Han heel even kan stoppen. In het prachtige Groningse dialect wordt Han geïnterviewd en sluit hij af met de toelichting van het goede doel en de woorden ‘Ja moi eem’.

Als Han nog 4 rondjes moet heeft Co zich inmiddels omgekleed en sluit hij aan. Straffe wind en een vieze miezerige regen zijn op dit moment toch wel een lastig element. Jan komt ons in de camper vergezellen en we rijden weg om ze op te zoeken. Eenmaal in het vizier roept Erik dat hij drie fietsers ziet. Het klopt, ze zijn met zijn drieën nu. Oom Jan, tegen de 70 jaar inmiddels, is ook aangesloten en zal een paar rondjes meefietsen. Het blijkt een welkome versterking omdat de omstandigheden toch wel pittig zijn.

Oom Jan heeft na 2 volle rondes zijn ondersteunende taak voltooid en Co blijft meefietsen tot de laatste ronde gedaan is. Han fietst dan nog het laatste gedeelte alleen en komt rond 15:05 aan bij vriend Andre thuis waar hij zich kan omkleden voor onderdeel drie: 42 km lopen.

Lopen

André had heerlijke broodjes en zelfs een pizza klaar staan. Die zijn voornamelijk door de begeleiding opgegeten omdat Han toen alleen gels en lichte dingen at. Wel ging de appeltaart van Inge, vrouw van Han, er tussendoor in bij Han. Ook bij de begeleiding trouwens. Bij André was Jan al omgekleed om met Han de eerste 21 km te gaan lopen. De route was in het begin gelijk aan de aanrijroute naar de lokale rondjes van het fietsen.

Han voelt zich goed, maar geeft aan dat de afgelegde 180 km in deze weersomstandigheden toch wel pittig waren. Met droge kleding en zijn nieuwe Hoka schoenen gaat hij om 15:24 uur de deur uit voor de marathon die nog voor hem ligt.

Het looptempo zit er direct goed in en Jan geeft aan dat het met Han wel goed zit. De camper probeert zo kort mogelijk te volgen en heeft inmiddels Co als gast gekregen. Als we stoppen voor een foto en filmmoment spreekt Erik een man en vrouw aan die hardlopend in de richting van Han en Jan liepen. De man reageerde enthousiast en zei dat hij het interview op RTV Noord had gehoord die ochtend. Onze lopers werden dan ook uitbundig begroet toen ze elkaar onderweg troffen.

Op 21 km van de marathon was afgesproken met Dirk, die ook op de sup stond ‘s ochtends, om het van Jan over te nemen. Niet zomaar een punt, maar bij het huis van zijn moeder in Groningen. Een mooie ontmoeting waar een trotse moeder haar zoon een hart onder de riem stak.

Han en Dirk vervolgde de weg door de nog prachtig verlichte winkelstraat richting het natuurgebied ten westen van de Paterswoldsemeer. Daar is Jorèn op de MTB met bepakte zakken en genoeg verlichting met de twee lopers mee gegaan. Han had het al aangegeven: ‘daar mocht het busje niet in.’ 

Inmiddels is Erik al een aantal keer gebeld door mensen die nieuwsgierig waren naar de tijd van aankomst bij atletiekvereniging Groningen Atletiek. Daar wachtte namelijk een kleine delegatie van gehandicapte kinderen met hun racerunners op hem. Samen met hen zou Han een rondje op de baan afleggen. De racerunner biedt de kinderen de mogelijkheid om te kunnen ‘hardlopen’, maar is een kostbare investering. Met het geld dat Han met zijn actie voor de Stichting het Gehandicapte Kind bij elkaar krijgt, kunnen de racerunners door een vereniging worden betaald.

Rond 20:00 uur was het zover: Han en Dirk kwamen aan bij de club en liepen de baan op waar de kinderen hem enthousiast ontvingen. Ook voor Han een momentje van geluk want hier doet hij het voor! 

Zullen we dan nog een rondje doen, weet je wat, we doen twee rondjes!

Na de twee rondjes wilde één van de kinderen het shirt dat Han aan had wel voorzien van het eerste vinkje van de twaalf. Done, wat een mooie finish. Er gaat niets boven Groningen!

‘s Avonds toen we weer ‘thuis’ waren en wat na zaten te praten zei Paula “Een goed begin is het halve werk”, en zo is het. Op naar de volgende triathlon in februari. We maken snel bekend waar en wanneer deze plaats zal vinden.

Ben je triatleet en nieuwsgierig naar hoe Han zich tijdens de triathlon voelde luister dan de eerstvolgende aflevering van de Tri-Times podcast.

Interview bij RTV Noord 2 januari 2020
beluister hier het radio fragment.

Redactioneel stuk RTV Noord 3 januari 2020

Interview op de radio bij RTV Noord 3 januari 2020

Bedankt Groningen Atletiek Stadspark voor de mooie finishplaats met RaceRunners van https://racerunning.nl/